Tiny Furniture (2010)

Het Sundance Channel heeft deze film in rotatie zitten. Ik vond de film echt goed geregisseerd. Je kan zien dat Dunham een goed visueel oog heeft. Maar het scenario en de acteurs zijn echt ondermaats. Na alle lof die deze film van filmcritici mocht ontvangen, was ik toch wel teleurgesteld.

Leuke film waarin een net afgestudeerd meisje weer intrekt bij haar moeder en zusje. Een echt verhaal is niet te ontdekken, maar de personages en de situaties zijn 'echt' en de dialogen hebben een grappige ondertoon. De film komt in zijn geheel fris en oprecht over. Wat mij betreft een goede debuutfilm van een nieuwe, jonge tallentvolle dame (Lena Dunham, die deze film zowel schreef, regisseerde en de hoofdrol voor haar rekening nam).

Leuk om te weten: haar moeder en zusje in de film worden vertolkt door haar echte moeder en zusje.

Aan het begin van de film betwijfelde ik of ik dit wel goed ging vinden. Je kijkt immers naar egocentrische personages met een eindeloze voorraad aan zelfmedelijden en problemen die voor minstens de helft niet bestaan en voor de andere helft waarschijnlijk gewoon op te lossen zijn als ze zich er maar eens voor zouden inzetten. Voor dergelijke karakters moet ik nogal in de stemming zijn en echt boeiende films levert het doorgaans niet op.

Maar na een tijdje kreeg ik de indruk dat Lena Dunham prima wist waar ze mee bezig was. Ze speelt zelf een op het eerste gezicht aandoenlijk meisje, met een uiterlijk en karakter dat je te weinig ziet in de films, maar al snel kom je er achter dat achter die zachte kant een hoop narcisme en weinig begrip voor anderen schuilgaat. Eerlijk gezegd betwijfelde ik of Dunham zelf die eigenschappen gemist had en gewoon zichzelf speelde (de film schijnt deels autobiografisch te zijn en dan krijg je al snel de indruk van een egocentrisch portret), maar de manier waarop het verhaal zich ontwikkeld maakte al vlug genoeg duidelijk dat ik het verkeerd had. Dunham zelf noemde haar personage in een interview met Sight & Sound een versie van haarzelf, minus haar zelfbewustzijn. Daardoor weet Dunham aan de ene kant affectie op te roepen voor het personage, maar zorgt ze er aan de andere kant ervoor dat ze er niet gemakkelijk vanaf komt.

De bijrollen komen er allemaal slechter vanaf. De moeder is nog menselijk, maar de rest won mijn sympathie niet, buiten dat oude studiegenootje met die grote bril, duidelijk het meest oprechte karakter, die door Aura ruw aan de kant gezet wordt. Dat Aura hierna door Dunhams scenario gestraft wordt met een van de meest trieste sekservaringen uit de filmgeschiedenis laat zien dat Dunham het met me eens is.

De film is subtiel grappig, niet hilarisch, net zoals hij subtiel kritisch is in plaats van meedogenloos. Het voelde fris aan, overigens ook doordat het allemaal zo natuurlijk overkomt. Voor een indiefilm is het niet bijzonder quirky (enkele dialogen daargelaten), maar toch enigszins excentriek. Voor mumblecore is het dan weer niet lelijk of inhoudelijk weinigzeggend, zoals Nights and Weekends. Er zit een goede balans in. Toegegeven, het onderwerp is zo klein als de meubelen uit de titel. Er bestaan weinig mensen met minder problemen dan Aura hier. Maar ik moet toegeven dat ik momenteel, als een vrij recent afgestudeerde student die weer bij zijn ouders ingetrokken is en op zoek is naar zijn plaats, me wel in die kleine problemen kan herkennen (zelfs al lijkt mijn omgeving, de mensen erin en mijn karakter niet op die van haar; gelukkig). Daardoor kon ik het wellicht wat meer waarderen, want ik kan me aan de andere kant voorstellen dat voor sommige mensen deze film en zijn personages compleet onuitstaanbaar zijn.

Ik merk trouwens ook nu pas echt hoe goed ik de film vind. Hij is erg blijven hangen door de dag heen, terwijl ik het tijdens de kijken vooral aardig vond (en op het begin dus vervelend). Ik ga nog voor de 3,5*, maar misschien zit er een kleine 4* in.

Subtiele film.

Het sterkste aan de film vind ik vooral dat het een portret is van onze huidige tijd die nogal slepend en nonchalant wordt neergezet. Mensen werken of gaan naar school, maken droge gevatte filmpjes op YouTube maar het is allemaal passieloos en vervelend.

Lena Dunham en Jemima Kirke kende ik al van de serie Girls, die ontzettend veel raakvlakken heeft met deze film. Lena en Jemima spelen daar soortgelijke karakters. Ik vind vooral Jemima ongelooflijk tof altijd (die verwende Engels pratende vriendin van haar.) Altijd fijn als zij in beeld komt.

Een echte Mumblecore film qua natuurlijke dialogen en realistisch gevoel al zijn de karakters wel allemaal gestuurd en misschien (té) gevat. Heb in ieder geval vaak kunnen lachen, vooral om de kok en Jemima. Dialogen zijn sterk net als in de serie Girls. Liefhebbers hiervan zullen die serie zonder twijfel waarderen.

Yup, sterk filmpje. Vind het niet perse meteen het beste of meest professionele film in Mumblecore maar misschien geeft het de hedendaagse tijd onder jongeren het beste weer. Een film over luxe problemen in onze samenleving.

Fijn indie filmpje met geinige dialogen vooral die tussen de hoofdpersoon en Jed kunnen mij bekoren, en personages. Maakster Lena Dunham durft zichzelf kwetsbaar op te stellen. Mooi gefilmd ook. Aanrader.

Eindelijk deze film op aanraden van Niethie gekeken en ben zeker niet teleurgesteld.
Zeker voor een debuut is dit een erg knap filmpje en ook al had ik als kijker wel even de tijd nodig om in de film te komen werd het daarna gelukkig alleen maar beter.

Wat me vooral opvalt aan deze film is dat het bol staat van de aparte en bizarre karakters, in ieder geval alles behalve stereotypes of voorspelbare personages.
De comedy is mij trouwens wel ontgaan, vond het toch meer een luchtig en realistisch drama.
Aura is een erg mooi personage, zo menselijk en in de war door de wereld om haar heen. Logisch ook met een moeder die amper naar je omkijkt en een zus die een verwend kreng is.
Snap alleen niet dat ze zich liet vernederen door die eikel, maar misschien kwam dit ook gewoon juist omdat ze zichzelf niet aantrekkelijk en geliefd voelde?

3,5*

Mumblecore, wat een verademing vind ik het vaak. Waarschijnlijk is het pure onzekerheid mijnerzijds dat ik deze films zo fijn vind om te kijken; jongeren van ongeveer mijn leeftijd die net als ik een beetje rondlummelen en niet rijk en succesvol zijn, en in dit geval (vergeef me voor deze wijvenopmerking) ook nog eens dikker en lelijker zijn dan ik (maar wel gewoon half ontkleed rondlopen); heerlijk.

Ik zie het altijd een beetje als afkijken van andermans sociale leven. Hoe doen anderen alledaagse dingetjes, hoe gaan interacties? Deze film heeft ook nog een hoop grappige opmerkingen en details, en hij is niet zo langzaam om het langzaam, zoals sommige andere films in dit genre (Quiet City, Nights and Weekends). En gelukkig is hij totaal niet pretentieus, waar je toch voor moet waken bij films die gaan over een vrij alternatief milieu, gemaakt door jonge onafhankelijke filmmakers.

Jammer is het dat die actrice die Charlotte speelt wat misplaatst aanvoelt in de film. Het wordt wat te filmisch met haar, en niet neutraal genoeg. Die scène met het feestje was eigenlijk over het randje van net niet meer mumblecore.

Ook is de film net wat te lang. Een uur en een kwartier was een prima speeltijd geweest.

Verder wel aardig van genoten. Twijfel een beetje tussen een 3,5 en een 4. Laat ik het tot herziening (ooit?) een kleine 4* geven.

Duidelijk een inspiratie voor de serie Girls geweest deze film. Vond Tiny Furniture een vlotte film, weinig saaie momenten maar ook weinig échte diepgang. Dat vond ik wel een groot gemis. Als de personages wat meer aanspreken tilt dat de film vanzelf naar een hoger niveau. Helaas zat dat er niet in en blijf ik op een 3* steken, terwijl ik hoger had verwacht en gehoopt.

3*

Moet hoognodig eens de serie Girls gaan kijken, want Tiny Furniture vond ik wel lekker verfrissend. Te bedacht overigens voor het mumblecore-genre waar een aantal mensen alhier helemaal weg van zijn. Gelukkig ben ik meer te porren voor wat rare dingen in het script, dan 'uit het leven gegrepen' gespeeld door non-acteurs.

Ach, laat mij maar gierend lachen over een doodserieuze grap waar gerefereerd wordt aan Picnic at Hanging Rock. Gelukkig ben ik nog te jong om problemen te hebben met mijn prostaat, anders...

Opvallend dat Dunhams echte zus en moeder alhier ook de rollen voor zich opeisen, met verve. Deden ze trouwens ook al in de kortfilms. Voelt het daarom allemaal net iets authentieker dan 'normaal'?

Ik vond de film zelf heel ontwapenend. Heel indrukwekkende film voor iemand die nog zo jong is. Fris en treft vaak de juiste toon. Voor mij persoonlijk iets te vrijblijvend voor een echt hoge beoordeling. Aura heeft het lastig, maar vindt haar plek volgens mij wel. Het is ook niet makkelijk om opeens klaar te zijn met je studie, terwijl er eigenlijk geen logische vervolgstap is. Voor mij is een film als Beeswax nog een stap indrukwekkender, omdat dat dat echt een portret was. Terwijl het verhaal van Aura door de constante ondertoon weer iets zwartkomischer is.

Verwend nest dat niks te klagen heeft vind dat ze een verschrikkelijk leven heeft en trekt tijdelijk in bij haar moeder. Met vervolgens de nodige obstakels en confrontaties die je als kijker mag aanschouwen. Behoorlijk grappig, scherp en realistisch.

Ben niet bekend met het specieke Mumblecore genre, maar dat houdt dus blijkbaar vooral in dat er veel in wordt gebazeld. Niet zo mijn ding eigenlijk en toch vond ik dit een prima film. Ben meestal ook niet zo'n fan van regisseurs de hoofdrol vertolken in hun eigen film. In dit geval doet de dame in kwestie dat beide overtuigend.

Semi-autobiografisch komisch drama waarvoor Lena Dunham haar zus [Grace Dunham] en haar moeder [Laurie Simmons] cast als haar zus en haar moeder en filmde in het appartement van haar ouders. Aura [Lena Dunham] is net afgestudeerd en keert terug naar haar ouderlijke woning in New York in de hoop dat als springplank te gebruiken voor een carrière en een zelfstandig leven. Haar terugkeer leidt tot wrijving met haar moeder en haar zus en haar werk als gastvrouw biedt weinig perspectief. Onderhoudend maar slechts zo nu en dan echt grappig.