The Pride of the Yankees (1942)

Deze biopic over de Amerikaanse baseball-legende en volksheld Lou Gehrig is destijds overladen met maar liefst 11 Oscar-nominaties (slechts één verzilverd). Ik sluit niet uit dat daarbij een rol gespeeld heeft, dat de tragische dood van de zeer aimabele Gehrig bij menigeen toen nog vers in het geheugen lag.

Dat laat overigens onverlet dat regisseur Sam Wood een pakkende film gemaakt heeft over de carrière van Gehrig. Het is in alle opzichten de film van Gary Cooper, die een schitterende prestatie levert. Tegelijkertijd is Cooper echter ook een beetje het probleem. Hij ziet er met zijn ruim 40 jaar naar mijn mening toch iets te oud uit om geloofwaardig over te komen als aankomende student aan de universiteit.

Het plaatje wordt compleet gemaakt door een opnieuw uitermate charmante Teresa Wright, een actrice die eigenlijk nooit verzaakte; een van de allerbeste uit de jaren ’40.

Een erg mooie film met hoogwaardig acteerwerk. Een aanrader, ook voor mensen die niet van sport houden.

Lou Gehrig en Babe Ruth zijn, met Joe DiMaggio, zo'n beetje de enige namen die ik ken uit het baseball. Deze biopic over Gehrig heeft als bijzonderheid dat een aantal van zijn teamgenoten, waaronder Babe Ruth, zichzelf spelen. De film kwam uit slechts een jaar na zijn overlijden en kreeg ook de medewerking van zijn weduwe. Het is daarom weinig verrassend dat het een halve heiligenverklaring heeft opgeleverd, en behalve dat Gehrig heel goed was in baseball en blijkbaar een aardige vent, viel er niet echt veel bijzonders te vertellen. Het is een goed gemaakte film, dat wel, en Gary Cooper en Walter Brennan zijn fijne acteurs, al heb ik Cooper de laatste tijd wel iets te veel in dergelijke rechtschapen, wat naiëve rollen gezien), maar dit ging verder toch vooral langs me heen. Wel een mooi laatste shot, als Gehrig de catacomben in gaat en de camera even blijft hangen op de lege dugout blijft hangen.