Romance pro Kridlovku (1967)

Otakar Vávra wordt wel de vader van de Tsjechoslowaakse cinema genoemd, want hij begon al in de jaren dertig met het maken van films, was één van de oprichters van de Praagse filmschool FAMU en mentor van regisseurs als Miloš Forman, Jiří Menzel , Věra Chytilová, Evald Schorm, Jan Schmidt en Emir Kusturica. Hij was vooral goed in realistische, historische drama’s. De Hussietentrilogie Jan Hus, Jan Zizka en Proti Vsem komt onder andere van zijn hand.

Ik weet niet hoe dit zo is gekomen? Is hij uitgedaagd door zijn leerlingen? Was het zijn stiekeme wens om eens zo’n film maken? We hadden het hem best nog kunnen vragen want tot 5 jaar geleden liep hij nog vief als honderdjarige door Praag!

Feit is dat hij met deze film een volledige stijlbreuk pleegde en op 56-jarige leeftijd òòk echt met een werkelijk prachtige New Wave film op de proppen kwam. Had ik niet achter hem gezocht. De scene als de hoofdpersoon samen met zijn demente grootvader gaat wandelen en later samen gaat baden met zijn buurvrouw is een geweldig samenspel van beeld en geluid!

Van alle Tsjechische films die ik van het internet heb geplukt bleek dat ik deze nog niet gezien had. Tja, wat moet ik hier van zeggen. Volta die verliefd is op het zeer aantrekkelijke meisje Terina, Volta die gaat baden met zijn verlokkelijke buurvrouw en dan Volta die gaat wandelen met zijn demente grootvader. Een grotere tegenstelling is niet denkbaar en het is die tegenstelling die mij met gemengde gevoelens achterliet. Op een gegeven moment had ik dat gedoe met die grootvader wel genoeg gezien. Ik kon daar niet vrolijk van worden. Wel van die scènes van Terina in de carousel. En dan het einde. Tja, was te verwachten.

3.0*

Mooi drama dat tussen lichtvoetig speels en zwaarmoedig somber van toon is. Het is een eenvoudig verhaal rondom een vakantieliefde, een verhaal dat wordt verteld aan de hand van een toevallige ontmoeting. Dat vond ik trouwens wel een beetje apart achteraf, dat Vojta zijn vroegere rivaal Viktor herkende na een jaar of 20 vóórdat die het bekende deuntje op zijn trompet blies.

Hoewel de verliefdheid best leuk wordt geschetst waren sommige handelingen onbegrijpelijk, dan doel ik met name op de scène waarin Vojta Terzina opeens slaat nadat ze lachend Viktor's pet opzet, het kwam totaal onverwachts en ik snap die woede nog steeds niet. Jaloezie waarschijnlijk, maar ze hadden net besproken er samen vandoor te gaan.

De scenes met de grootvader waren wat ongemakkelijk maar ik vond ze wel passen in het verhaal, hoe Vojta op de automatische piloot antwoord geeft op de raadselachtige vragen van zijn opa, schrijnend maar vanuit het gezichtspunt van Vojta ook stomvervelend, en zijn wens alles achter zich te laten leek mij begrijpelijk, ondanks de wulpse buurvrouw.