Never Fear (1949)

Officiële regiedebuut van regisseur Ida Lupino. Ze had al wel stilletjes de een film 'Not Wanted' overgenomen toen de oorspronkelijke regisseur ziek werd. Maar 'Never Fear' was Lupino's eerste coming-out als regisseur. Het is ook de eerste titel die werd gemaakt voor het bedrijf dat Lupino samen met haar man, Collier Young, en de schrijfster Malvin Wald oprichtte.

Helaas overtuigt de film gewoon niet. Het wordt nergens echt meeslepend. Het verhaal is afwisselend plat of melodramatisch en richt zich voornamelijk op de revalidatie en Carol's emoties. Maar had net zo goed door ieder ander kunnen worden geregisseerd. De menselijke wanhoop die andere Lupino-films zo goed maken, mist hier grotendeels. Alhoewel regisseur Ida Lupino wel laat zien dat ze vakkundig genoeg is, behoort het zeker niet tot haar beste werk. Ondanks het een zeer persoonlijk project moet zijn geweest; ze had zelf polio, spelen het melodrama en budgettaire problemen de film parten. Sally Forrest en Keefe Brasselle zijn nooit zo goed als je wilt, hoewel ze allebei hun momenten hebben.

En er zijn een aantal vreselijke muzieksequenties waarvan een country en western rolstoel -inedance, het ergste was. Sympathiek was nog wel maar goed vond ik het niet!

Heel veel emoties die naar mijn mening door Sally Forrest goed worden uitgebeeld .

Het verhaal is verder ook meeslepend genoeg met natuurlijk ( zeker voor die tijd ) het verplichtte happy end .

Er word veel gefocused op de revalidatie na haar ziekte en dat werd ook goe geloofwaardig en met het nodige geduld in beeld gebracht en dat kwam het verhaal zeker te goede .

De films van Lupino die ik tot nog toe gezien heb waren allemaal goed tot zeer goed en ook deze heeft me niet teleurgesteld .

Toen ik de titel las had ik er echt nog vertrouwen in maar naarmate de film aan het lopen was, was ik toch wel wat misleidt. Never Fear? Ja die kreeg ik ineens dus wel ja angst. Dat het een slappe hap zou worden ja! Wat Joolstein al aangeeft, het sympathieke eind maakt het nog wel wat goed.