Bernie (1996)

Meh, aardig. Lekkere Franse onzin, bedolven onder een container met nog meer onzin. Bernie, John en Micky is inderdaad een tamelijk bizar personage, maar zijn werkelijkheidswaanzin is me net wat te overdreven. Het moet allemaal zo geschift zijn dat ik me gaandeweg wat verloor in de nonsens. Een beetje hetzelfde als bij Old Men in New Cars eigenlijk. Zwarte humor is top, maar dit is net wat te plat voor daarvoor.

Wel enkele topmomenten, zoals de pianoscène of hetgeen dat eraan voorafgaat. Op dat soort stukken scoort de film prima. Lomp en onverwachts. De rest is dan weer wat meer voorspelbaar helaas. Vermakelijk, maar weinig meer.

Heerlijk geschifte onzin dit. Dankzij een tip van kappeuter ontdekt en ik heb me prima vermaakt. Het stelt allemaal niet veel voor, visueel is het niks bijzonders en lijkt het allemaal nogal amateuristisch, maar ik heb gelachen...

... en goed ook. Wanneer Bernie samen met z'n pa naar dat huis gaat is onbetaalbaar, geweldig. Ten eerste al die schep die ze onderweg slijpen, daarna dat ze iedereen neerslaan met die schep (die oma ), dat wijf dat van achteren gepakt wordt in de piano en ga zo maar door. Geweldige humor. Dit is trouwens nog maar één van de vele momenten.

Ik kan me best voorstellen dat mensen dit niks vinden, maar ik kan deze humor wel waarderen. Dat gedoe tussen die ouders is ook grappig en Dupontel zet een heerlijke rol neer. Wat een figuur. Dikke voldoende.

Sluit me aan bij Prudh. Handjevol extravagante scenes die wel de moeite waard zijn, en Dupontel zet een lekker excentriek personage neer, maar nergens schiet het de hoogte in. De marginale personages zijn een bende uitschot, soms leuk, soms ronduit irritant en flauw. Evenals de humor zelf.

Verder schabouwelijk geschoten, de olijke camerafoefjes ten spijt. Derhalve hangt er een nogal amateuristische zweem over de film heen. Voelde overigens nog aan als een best forse zit, ondanks de geringe speelduur. Krappe 2,5*, voor de sterke Dupontel, en een sporadisch geinige scene.

Fijne herzieining.

Had het eerlijk gezegd niet echt verwacht. Ik herinnerde me amper nog wat van deze film, behalve dan dat het wel een beetje gek was. Da's een redelijk understatement gebleken, vooral in de tweede helft gaat de rem eraf. Zeker geen film voor een breed publiek, maar het verrast me wel een beetje dat deze film zo onbekend is gebleven.

Dupontel was slim genoeg om naast regie ook het hoofdpersonage te vertolken. Weinig sympathieke mensen hier, ook weinig gevoelige humor, maar net die lompe toon is wat het (nog steeds) zo grappig maakt. Audiovisueel had het beter gekund, maar er zit gelukkig wel een visie achter. En het duurt gelukkig ook niet overdreven lang. Mnee, goeie reminder dat ik de resterende Dupontel's ook maar eens een kans moet geven.

4.0* en een uitgebreide review