The Day Time Ended (1980)

The Day Time Ended is een typische Charles Band produktie. Lekker goedkoop en qua film "geleent" van een bekendere film. In dit geval is dat Close Encounters of the Third Kind.

Het verhaal is nogal rommelig, maar de heerlijke jaren '80 effecten helpen een boel. Van simpele lichteffecten tot erg goede stop-motion, deze film leunt sterk op de effecten.

3,5*

Wow, mijn eerste compleet plotloze film die in feite niets meer lijkt te zijn dan een marketingspoging om mensen hun bezittingen te laten opgeven en zichzelf aan te sluiten bij een sekte die gelooft dat we allen door UFO's opgehaald zullen worden en ergens ver in het universum verder zullen leven in vrede. Of het boek waar dit op gebaseerd is (nee, serieus, er is echt een boek over dit fantastische onderwerp geschreven) beter is zal me benieuwen, als het even incoherent is als deze film hoop ik van harte dat het nu slechts gebruikt wordt om wiebelende tafels te ondersteunen.

De film bevat een aantal personages die onderdeel zijn van een zelfde gezin, wat misschien verklaart waarom iedereen op dezelfde apathische manier naar alle gebeurtenissen kijkt. 'Hey, een UFO! Dat is vreemd, of niet soms schat?' 'Mmm, vreemde groene lichten rondom het huis, dat hebben we nog niet eerder gezien.' 'Lieverd, er liep net een klein, groen stop-motion mannetje over het bed, kun je nagaan!' Het acteerwerk is zo godsgruwelijk abominabel slecht, dat ik me echt afvraag wat er verder uitkwam in 1980 dat Marcy Lafferty een Saturn Award nominatie kreeg. Haar performance is zo hilarisch overdramatisch, dat het gewoon lachwekkend wordt op een hele vernederende manier. Wat dacht de regisseur toen hij zijn acteurs deze domme zinnen liet opdreunen? Of nog beter, wat bezielde hem in godsnaam om gedurende de eerste vijftien minuten zoveel shots van paardenkonten in de film te zetten?

Er is geen plot. Er gebeuren dingen nadat er in het begin iets verteld wordt over een drie supernova's, zoals twee soorten aliens die in miniatuurschepen in en rondom het huis met elkaar vechten (althans, ik geloof dat het twee verschillende soorten waren) en geheimzinnige lichtjes en ruimtevaartuigen. Niet dat de familie daar logisch op reageert, maar nadat zowel de moeder, als de dochter en de vader (die later aankwam), ineens verdwijnen en dan weer terugkeren met een boodschap van vriendelijke aliens die hen zullen beschermen en grootvader en grootmoeder zien dat ze in een andere wereld zijn beland en daar op reageren dat ze 'hier heel gelukkig zullen worden', knapte er iets in me.

Geen enkele gebeurtenis lijkt steek te houden of overeenkomst te tonen met iets wat er aan voorafging. De supernova heeft niets met aliens op aarde te maken, de aliens op aarde die met elkaar vechten hebben niets te maken met het feit dat de familie zich later ineens op een andere plaats bevindt (of nou ja, het ziet er uit als de woestijn, maar dan met wat plastic huisjes in de verte) en de vreemde monoloog aan het begin over hoe tijd en elkaar zit heeft niets met de hele film te maken. Misschien dat ik de logica gewoon mis omdat ik dom ben, maar ik verwacht bij een film die sciencefiction elementen gebruikt toch echt meer uitleg dan dit.

Zoals stephan73 al zei steunt de film sterk op effecten. Deze effecten stinken gigantisch. De stop-motion effecten van de aliens werken een klein beetje (dat kon Harryhausen in 1953 al beter) , maar de flauwe lichtjes die heen en weer flikkeren en de afgrijselijke sets zijn niet heerlijk jaren '80, het zijn kots opwekkende abominaties eerste klas. Ik zou de regisseur en scriptschrijver zo graag eens ondervragen over wat ze in godsnaam dachten toen ze aan deze film begonnen en waarom ze de stekker er niet gewoon uittrokken op het moment dat het toch overduidelijk was dat deze film nog generaties lang mensen de stuipen op het lijf zou jagen (en ik bedoel niet omdat de film zo eng is).

Een absolute must als je jezelf in een existentiele crisis wil krijgen, ik weet in ieder geval even niet meer wat, waarom, waar en wie ik ben. Oh ja, en waar de film over ging.

Viel me tegen: vooral omdat de film saai is: er gebeurt gewoon te weinig. Dat er geen lijn in het verhaal zit is ook een feit, hoewel ik me daar niet al teveel aan kon storen. De film ziet eruit alsof iemand eerst de effecten had gemaakt en daarna dacht: misschien kunnen we hier wel een film mee maken. De onlogica en totale non-spanning getuigen in ieder geval van weinig inzicht in een spanningsboog. Om het acteerwerk kon ik wel lachen en de effecten zijn erg cool, dus dat maakt nog wat goed, maar door gebrek aan feitelijke gebeurtenissen is het allemaal een tegenvaller...