Os Fuzis (1964)

Samen met Nélson Pereira dos Santos' drama uit 1963, Vidas Secas (1963) ("Barren Lives"), en Glauber Rocha's film Deus e o Diabo na Terra do Sol (1964) uit 1964 ("Black God, White Devil"), maakt The Guns deel uit van Brazilië's "Gouden Trilogie" van Cinema Novo en wordt beschouwd als een van de belangrijkste films die wereldwijde aandacht vestigden op de Braziliaanse cinema.

Rug Guerra’s ‘Os Fuzis’ (The Guns) was de laatste van deze drie klassiekers die ik nog niet zag, en aangezien de Cinemateca Brasileira de film mooi gerestaureerd heeft, was het nu hoog tijd. De sepia kleur die Pippo hierboven nog moest dulden is nergens te zien, en de film kan nu in contrastrijk zwart-wit bewonderd worden.

De New Cinema films van de jaren ‘60 en ‘70 legden de nadruk op sociale gelijkheid en intellectualisme, in een reactie op de sociale onrust door klasseverschillen en raciale ongelijkheid. Tijdens een periode van extreme droogte, komt de bevolking van een arme regio in het Noordoosten van Brazilië in opstand, en probeert de voedselvoorraad van een rijke burgemeester te plunderen, terwijl ingehuurde soldaten dat moeten proberen te voorkomen. Inderdaad iets heel anders dan de synopsis nu verkondigt, en een correctie waard.

De film is langzaam, maar vakkundig geschoten, en is net als zijn twee kompanen in de Gouden trilogie makkelijk 3,5* waard. Iets meer zelfs, wat mij betreft.

3,8*

Uiterst oninteressant stukje filmgeschiedenis met een grootse verzameling aan nietszeggende personages die zeker tijdens het eerste uur volledig inwisselbaar zijn. Het weinig boeiende gezwets gaat in principe vanaf minuut 1 onophoudelijk door, met een opvallend agressieve voice-over in het begin en einde van de film. De boze taal die wordt uitgesproken bereikt eigenlijk een komisch effect en vormt daarmee een schaars pluspuntje binnen Os Fuzis. Niettemin een aantal fraai in beeld gebrachte scènes tegen de finale aan, maar die redden het project niet van een lage beoordeling.