No Profanar el Sueño de los Muertos (1974)

Een degelijk verhaal, maar daar blijft het helaas wat bij. Nergens echt spannend en op 1 of 2 scènes na ook nergens goor. Iets wat je toch wel mag verwachten van een zombiefilm, ook al dateert die dan uit '74. Al vanaf minuut 1 zat ik niet in de film en dat duurde zo ongeveer tot het einde.

En dan ga je zoeken naar andere dingen om je aan op te trekken, zoals bv. personages, sfeer, ... maar dat was helaas ook niet veel soeps. De personages waren weinig interessant en de sfeer was niet meteen mijn ding. Ik heb het nu eenmaal niet zo begrepen op zombiefilms met een Briste achtergrond en acteurs met een Brits accent vrees ik (zie ook 28 Days Later).

Het laatste half uur kon me min of meer bekoren omwille van enkele bloederige momenten , al was ook dit erg matig en ingetogen.

Nee, geen aanrader als je het mij vraagt. Ik houd het op Romero of Fulci wat zombies betreft.

Een film die heel wat doet denken aan de films van Jean Rollin. Hetzelfde tempo, settings en gore. Hier duurt het ongeveer een uur voordat de film interessant wordt met het nodige (degelijke) gore en toch wel een goed einde. Ook een pluspunt zijn de soms grimmige geluidseffecten. Het enige probleem is het tempo, maar dat is eigen aan dit soort films.

Wat me vooral verbaasde is dat de zombies in deze film niet compleet hersenloos lijken te zijn, een klein beetje zoals in Romero's Land of the Dead. Deze film mag van mij wel tussen het rijtje Zombie klassiekers geplaatst worden. De acteerprestaties in deze film zijn erg goed. Het verhaal is leuk verzonnen en de locatie vind ik helemaal geweldig. Verbazend hoe goed zombies en het Engelse platteland samen gaan . Van mij had er nog iets meer gore in gemogen, maar voor de rest is dit gewoon een lekker sfeervol zombiefilmpje.

Behoorlijk toffe Night of the Living Dead ripp-off die bijna evengoed is.

De trailer van deze film sprak mij absoluut niet aan. Maar toch wilde ik deze wel eens zien. Nu gebeurd en de uitkomst was behoorlijk goed.

Vooral de sfeer was behoorlijk hier. Komt ook vooral door dat Engelse. Jorge Grau weet ook behoorlijk goed hoe hij een zombie filmpje moet maken. Lucio Fulci is natuurlijk wel wat beter en creatiever. Maar Grau weet ook hoe hij de films moet maken. Het tempo van de film is wel wat te traag De film wordt sterk opgebouwd en wordt steeds beter en spannender. Vooral de scene's bij het kerkhof en het ziekenhuis. De twee hoofdpersonen rijden in een leuke "Mr. Bean" Minicooper. Het einde is verrassend sterk en niet te cliché. Deze ook erg mooie zombie klassieker krijgt een 4,5.

Leuk.

Misschien wat traag, maar erg vermakelijk. Stijlvol en kleurrijk gefilmd met wat meer aandacht voor verhaal en acterwerk dan de meeste vergelijkbare films. Wat mij betreft een van de betere zombie oudjes. 7/10*

Pareltje.

Een klassieker waar je U tegen zegt. Prachtig neergezet middenin het weidse landschap van Engeland. Samen met de hand van Giannetto De Rossi is het eindresultaat om van te smullen. Deze make-up artist deed 5 jaar later o.a Fulci's ''Zombi'' en heeft in 2003 nog Aja een handje geholpen met z'n inmiddels moderne klassieker ''Haute Tension''.

Dat de gore dan werkelijk geniaal is, mag geen verrassing meer zijn. Vooral richting het einde ontploft de hele kolere bende en is het smullen voor de klassieke zombie liefhebbers. Daarvoor gunt Jorge Grau zich alle tijd om iets op te bouwen. Hij maakt slim gebruik van zijn personages en creëert een extra 'clash' buiten de zombies om in de vorm van de machthebbende politie.

Een geweldig opgebouwde, sfeervolle en uiteindelijk unieke zombiefilm. Night of the Living Dead aanhalen vind ik daarom ook complete onzin.

Tony's Cinema Trash: The Living Dead at Manchester Morgue (1974) - tonypulp.blogspot.com

Slome doden.

Een ieder die Zuid-Europese horror kan waarderen is hier aan het juiste adres. Vooral omdat deze zombiefilm een meeslepende vertelwijze kent die je gemakkelijk de debiele dubs doet doorstaan. Zelfs de slome levende doden boezemen een beetje angst in bij deze goed opgebouwde horrorclassic. De gore is enorm gedateerd en mondjesmaat gezaaid, maar de liefhebber zal voldoende aan zijn trekken komen.

Goed.

Onverwacht toppertje.

Alhoewel, onverwacht... Met een prachtige titel als ''The Living Dead at Manchester Morgue'' en een dito poster wordt er natuurlijk wel hoop gecreëerd voordat je de film gaat kijken. En gelukkig wordt al die hoop voldaan.

De film is behoorlijk slow-paced maar een minpunt is dat in deze film absoluut niet. Je krijgt ruimschoots de tijd om de characters te leren kennen, en die roepen nou niet direct sympathie op. Vooral hoofdpersoon ''George'' is maar een eigengereid kereltje die overigens wanneer de levende doden opstaan wel een behoorlijk likeable character wordt. Verder wordt je verwend met veel mooi camerawerk in een mooie setting (namelijk het Engelse platteland vol groene velden) die mooi vertoond worden op het beeld.

De zombies zijn, zonder dat ze voorzien zijn van Fulci achtige smerige make-up, lekker grimmig en zorgen in tegenstelling tot veel andere zombie films wel degelijk voor erg veel spanning. Ook op het gebied van gore houdt The Living Dead at Manchester Morgue het relatief rustig. Vooral het eerste uur is er vrij weinig te beleven. Het laatste half uur zijn er gelukkig voor de liefhebber nog wel een aantal scene's met meer dan prima gore.

Acteerwerk was verder degelijk. Ray Lovelock doet het zeer aardig ondanks dat hij soms niet helemaal serieus te nemen is door de belachelijke Engelse dubbing. We begrijpen heus wel dat het Engelse characters moeten voorstellen. Daar hadden ze echt niet Prince Charles de dubbing voor hoeven laten inspreken.

Jorge Grau (wat voor mij tot deze film een totaal onbekende regisseur was) bewijst absoluut over talent te beschikken. De zombies worden grimmig en dreigend neergezet, de sfeer is perfect en in tegenstelling tot vele andere zombie flicks wordt het hier nooit cheesy. Zelfs scene's met de rookmachines (die normaal gesproken toch behoorlijk goedkoop ogen) vallen precies op hun plaats.

4* voor dit Italiaans/Engelse verrassend goede zombiefilmpje die overigens een geweldig einde heeft dat inslaat als een moker.

De zombiefilms zijn vanaf de occulte ‘White Zombie’ uit 1932 al populair. In 1968 kwam ‘Night of the Living Dead van George Romero uit en sinds dien zijn ze bijna niet meer weg te denken in het horrorgenre. Ze verschijnen in vele vormen en ook de oorzaken veranderen nog weleens. Zo worden de zombies van de Spaanse regisseur Jorge Grau veroorzaakt door milieuvervuiling in de vorm van een experimentele machine van het Ministerie van Landbouw. Hierdoor moeten hoofdpersonen George en Edna zich verdedigen tegen een aantal hardnekkige levende doden. Terwijl ze ook nog te maken krijgen met een hardnekkige en kortzichtige politie-inspecteur die hen verdenkt van moord, satanische rituelen en het schenden van graven. Dit alles zeer mooi in beeld gebracht. Bovendien zijn de meeste make-up effecten goed uitgevoerd. Nadeel was dan weer dat de zombies niet consequent (ingewanden eten om later alleen te moorden) waren. Ook in de kelder tijdens het bezoek aan de begraafplaats kwamen er een paar vreemde acties langs. Dit doet echter niets af aan de kwaliteit die ‘The Living Dead at Manchester Morgue’ ontegenzeglijk wel bezit. Het is waarschijnlijk een van de leukere en vermakelijkere zombiefilms uit de jaren zeventig.

Een experimentele machine van het ministerie van landbouw wordt op het Engelse platteland ingezet om insecten te doden met straling. Een bij-effect hiervan is dat de recent overledenen uit hun dood op staan. Een nozem en een meisje die zijn motor in de prak hebben gereden zijn juist op weg naar het huis van haar zuster.

The Living Dead at Manchester Morgue is typisch zo'n Italiaanse film waar ze er alles aan doen om het Brits te laten lijken, net als What Have You Done to Solange? bijvoorbeeld. Dat is bijzonder goed gelukt want je waant je daadwerkelijk op het Britse platteland en zelfs tot in de kleinste details zijn alle bordjes kloppend. Alleen de bij-rol acteurs verraden dat de film eigenlijk grotendeels in Spanje is opgenomen.

Opvallend is dat de film niet mee wil teren op het succes van een eerdere zombie-film. Dawn of the dead was nog niet uitgebracht en Night of the Living Dead al weer even geleden. Ook was alles zeker niet onaardig in beeld gebracht. De manier waarop de zombies in waren gefilmd kwam zelfs erg modern over. En de geluidsband - die een beetje aan science-fiction uit de jaren 50 doet denken - was eigenlijk ook erg sterk. Het is niet zo karakteristiek als de zombies van Fulci, maar deze mogen er ook zeker zijn en hoewel er vrij snel werd weg geknipt was er ook best wat gore.

Er zijn niet mega-veel kills of heel veel zombies, maar voor een zombiefilm was het verhaal nog lang niet zo flinterdun als je zou verwachten. Vermakelijk filmpje.

Deze sfeervolle horrorfilm is een virtuele remake van Night of the Living Dead (1968) van George A. Romero (inclusief de finale waarin de held wordt doodgeschoten), maar mist de satirische inslag die van Romero's film een meesterwerk maakte. Ray Lovelock is bovendien wat kleurloos in de hoofdrol. Hij speelt George Meaning, een motorrijder die een lift krijgt van Edna Simmonds [Cristina Galbó] nadat ze bij een benzinestop Georges motor dusdanig heeft beschadigd dat hij het moet laten repareren. Edna is vermoeid van een lange reis naar het ziekenhuis, waar haar geestelijke labiele zus wordt behandeld. In de omgeving van het ziekenhuis is een test gedaan met een pesticide waardoor 'alleen wezens met heel weinig hersens' elkaar doden. Onder die categorie valt in ieder geval ongedierte... maar ook de verse lijken in het mortuarium uit de titel.
Hoewel de film een reputatie heeft vanwege het hoge gore-gehalte, neemt regisseur Jorge Grau bijna een uur de tijd om de spanning op te bouwen. Daarna ontaardt deze film dan ook in een bloedbad dat, mede door behoorlijk gebruik van make-up en acceptabele special effects, de liefhebbers van splatterhorror meer dan tevreden zal stellen. En uiteraard geldt ook gewoon het aloude credo: beter goed gejat, dan slecht bedacht. Dit valt duidelijk onder 'goed gejat'.

Dit hadden wij niet verwacht, een pracht van een film geheel in Britse stijl en geheel gefilmd op het Engelse platteland, tenminste na de eerste 10 minuten. Echt heel sfeervol gemaakt!

Een puntje van kritiek ondanks onze lovende woorden en kijk op deze film: de zombies gedragen zich alsof ze meedoen aan het snelwandelen en ze zijn ontzettend gaaf. Als ze naast jou in de kroeg zouden zitten en niet aan jou gaan knabbelen, zou je het niet eens merken dat ze van mensenvlees houden en ook al dagen/weken of langer dood zijn.

Voor de rest is het mooie horror/thriller die echt niet te lang duurde, ondanks dat ik persoonlijk niet zo'n liefhebber ben van zombiegedoe.

Dit toppertje krijgt van ons een 8-!

Dit was ok. De film komt wel echt traag op gang en de personages missen wat kleur. Daar staan de coole effecten tegenover en een spannende tweede helft. Al met al had ik hier wat meer van verwacht, de reputatie als een van de betere zombie films vind ik m niet waar maken. Het is niet slecht, maar kan echt niet tippen aan fulci's werk of de latere italiaanse zombiefilms. Maarja, daar zeg ik het al: die kwamen allemaal een stuk later.

Sterke zombiefilm die teert op de ouderwetse manier qua gedragingen van de levende doden. De film heeft heel wat sterke punten zoals een goed opgebouwd verhaal die zich naar een heerlijke, bloederige finale werkt. De locaties zijn top en je waant je echt ergens op het Engelse platteland, maar blijkbaar is alles in Spanje gefilmd. Ook het idee rond de infectie is prima gevonden. Daarbij een felle gedreven politie-inspecteur die er tot het laatste moment een moordzaak van maakt rond satanische rituelen en drugs. De gore is prima uitgevoerd en het ultieme slot is gewoon een heerlijke afsluiter. 8/10

George maakt kennis met Edna nadat ze zijn motorfiets aanreed. De twee vreemdelingen reizen vervolgens samen naar het platteland van Engeland. Ze ontdekken dat een nieuw landbouwexperiment met ultrasone geluidsgolven onverwachte gevolgen heeft: het is bedoeld om insecten te doden maar het wekt de doden tot leven. Terwijl zombies beginnen aan te vallen, proberen ze de lokale autoriteiten te overtuigen van het gevaar, maar stuiten op scepsis. De zombies worden steeds agressiever, en de strijd om te overleven wordt steeds wanhopiger.

Jorge Grau's "The Living Dead at the Manchester Morgue" blijft voor mij de beste zombiefilm die ik zag. Sommigen bestempelen het als een rip-off van Romero’s “Night of the Living Dead” maar het verhaal vind ik wel origineel. De prent combineert perfect de traditionele zombiefilm met een sociaal-kritische ondertoon. De film weet een grimmige en dreigende sfeer op te bouwen door zijn prachtige, mistige plattelandsscènes en beklemmende stiltes afgewisseld met een naargeestige soundtrack. De speciale effecten en de gore zijn indrukwekkend, waardoor de dreiging echt voelbaar wordt. De vertolkingen zijn ook beter dan in de films van Lucio Fulci die later zijn gemaakt. De langzaam opbouwende spanning en het rauwe realisme van de personages maken dit tot een bijzondere kijkervaring. Grau bracht ook kritiek op de milieuvernietiging en technologische vooruitgang. Al met al een verborgen parel binnen het zombiegenre, niet te missen voor de griezelfans.

Buitengewoon saaie horrorfilm met een aantal sfeervolle beelden en unieke geluidsopnames, maar daar heeft regisseur Jorge Grau het meeste wel mee gedaan. Let Sleeping Corpses Lie weet vooral geen spanning op te roepen en heeft daarnaast geen baat bij de middelmatige acteurs. Ook deze film ontkomt overigens niet aan de barslechte nasynchronisatie die bijna elke scene loskoppelt van de potentiële kracht. Diep in de film zit verder een origineel verhaal verborgen, maar deze kan niet verbloemen dat het al bij al een nogal oninteressant gebeuren is.