Bullet (1996)

Aparte film! Opzich had er naar mij mening meer actie ingekunnen,

anderzijds snap ik dat ze het niet hebben gedaan. Mickey Rourke speelt een

prima rol, als drug addict en Tupac vind ik eigenlijk te weinig in het verhaal voorkomen.

De beste rol werd uiteindelijk gespeeld door: Ted Levine

Geniaal hoe hij zich in deze film heeft laten zien!

Al met al een redelijke film...

3.0*

Het gebeurt zelden, maar deze film heb ik binnen een half uur afgezet. (kan daarom niet stemmen). De film zit vol over de top stereotype personages die meer op persiflages lijken en ook de dialogen vond ik ronduit slecht geschreven. Voor mij onbegrijpelijk dat mensen hiervoor 4 of zelfs 4,5* kunnen geven.

Woorden schieten tekort om mijn verwondering te omschrijven. Hoe is het mogelijk dat ik slechts een aantal dagen geleden het bestaan van 'Bullet' ontdekte? Nochtans was ik van mijn 14de tot mijn 19de geobsedeerd door 2pac - zeker toen ik ontdekte dat de 'Thug Life' levensstijl inclusief en toegankelijk is - en zo uitgebreid is de beste man zijn filmografie nu ook weer niet. Dat ik deze titel jarenlang over het hoofd zag, lijkt mij kosmisch onmogelijk, wat mij noopt tot het aristoteliaans inzicht dat er misschien nog wel dergelijke films bestaan in een niet-waarneembare werkelijkheid, dewelke zich ooit zullen manifesteren, bijvoorbeeld een heel resem aan Drew Barrymore jailbait films - die andere tienerobsessie van mij.

Door de synopsis verwachtte ik een generische misdaadthriller à la Gang Related, maar wanneer een losgeslagen Mickey Rourke dreigt om twee melkmuiltjes te verkrachten, wist ik dat ik in andere koek aanbeland was. Bullet is geen typische misdaadfilm, meer een soort incel avant-la-lettre achtige studie van mannelijkheid in crisis. Drie broers, dertigers, die nog steeds bij hun ouders inwonen. De ene is een nep-kunstenaar, de tweede een heroïneverslaafde en de derde een paranoîde war-monger die Sun Tzu citeert aan de buurtkinderen. Dan is er nog het zeer interessante personage van Lester, die zich zodanig bezondigt aan post-machismo (haargel, fitness, strakke outfits) dat het totaal verwijfd en narcistisch wordt. De film drijft op overtuigende wijze de spot met party anthems als 'I'm too sexy' en 'I like to move it', nummers die puur tekstueel misschien als haantjesgedrag klinken, maar die op stilistisch vlak mannen reduceren tot gecastreerde furby's. Of een chipmunk met diarree, zoals Rourke het zo treffend zegt. Je zou voor minder een spuit in je arm jagen, luisterend naar een permanente loop van Never Never Gonna Give You Up van Barry White.