Day of the Woman (1978)

Het origineel.

De beruchte film uit de jaren 70 die nogal wat kabaal heeft losgemaakt uit het publiek. Het duurde even voordat ik de film zag. Niet omdat ik de film niet kon vinden, vooral omdat ik er eigenlijk niet zoveel zin in had. Het afsluiten van de nieuwe trilogie lag veel dieper in mijn interesses, maar recentelijk toch maar even het origineel opgepikt.

Deze film is ondertussen niet bepaald verontrustend meer, maar dat valt de film of Zarchi nauwelijks kwalijk te nemen. Het is vooral dat we als publiek ondertussen nogal verwend zijn wanneer het op bruut en hard geweld aankomt. Deze film weet op dat vlak niet erg expliciet te zijn, maar niettemin is de toon behoorlijk gemeen en loopt het allemaal akelig lang door.

Het grootste euvel van de film is overduidelijk het acteerwerk. Keaton komt wel sympathiek over, maar cool of intimiderend is het nergens. De film lijkt toch wel een soort switch te willen maken wanneer het op haar aankomt, maar echt werken doet dit niet. De griezels hebben allemaal een eigen persoonlijkheid, maar kunnen ook weinig uithalen om echt onderscheidend te zijn.

Wat de film vooruit weet te helpen is het feit dat het wraakgedeelte goed doorloopt en de verkrachting nog wel impact heeft. Zoals ik eerder aangaf is het vooral de gemene toonzetting van de film die het over de heuvels kan tillen, maar de ondersteunende of bijbehorende attributen die moeten helpen laten de film op de top in de steek. Camerawerk, editing enzovoort hebben geen schijn van kans. Het is de inhoud die wat beter telt, en dat weet het de punten te leveren die het nu vanuit mijn kant heeft.

Die Richard Pace maakt er bijna een komedie van met zijn vissershoedje en bril, en de andere bad guys zijn ook niet meteen de sterren van de hemel aan het acteren. Camille Keaton doet het een stukje beter, maar zij moet het toch vooral hebben van haar kille schoonheid. Het gebeurt niet vaak maar de remake is toch geslaagder. De kills zijn ook niet om over naar huis te schrijven, op het einde was de inspiratie blijkbaar op (dan maar 2 mannen met het motorbootje om zeep helpen! De kill in het bad is dan wel weer ijzingwekkend (vooral voor de mannelijke kijkers!).

"Suck it, bitch!”

Na het zien van het tweede deel van de nieuwe trilogie vanmiddag had ik eigenlijk ook wel zin in de originele film, eentje die ik dus wel in mijn kijk-lijst heb maar, nog nooit heb gezien. Aangezien ik nu toch in de mood zat kon ik gelijk deze erachteraan gooien, dan heb ik de dag mooi compleet gemaakt en ook de hele franchise nu bijna gezien (alleen nog een deel uit 2019 maar, die staat mij totaal niet aan). Dit is overigens wel echt een film totaal uit mijn comfortzone, iets wat ik misschien vaker moet opzoeken binnen films alleen kost het me vaak wel veel moeite ook daadwerkelijk te genieten van een film. Ik trek films die ouders zijn dan de jaren tachtig niet zo, dan had je nog dat deze film uit eind jaren zeventig kwam maar, de film kent veel gebreken waardoor het toch op het randje leunde. Het zal wel een generatie dingetje zijn, ik kan me nooit zo erg vermaken met films uit de jaren zeventig of ouder (maar, hopelijk is dat nog niet, en komt dat in de toekomst wel).

Toch had ik wel goede hoop bij de film maar, ik moet toch wel melden dat ik de remakes van tien jaar geleden toch een héél stuk beter vond, ook deel twee van de nieuwe trilogie mag zich daarbij aan sluiten. Wat mij betreft is het allemaal wat harder daar, en deze film komt buiten de verkrachtingsscènes om niet heel sterk over, misschien wel iets te braaf soms. Ook de revenge kills zijn niet echt héél bijzonder te noemen, en dat vond ik wel jammer. Allemaal te simpel, te zwak.

Wat een medeoorzaak daarvan is, is dat de film een ongelooflijk slechte cast kent eigenlijk want, ik vond iedereen zo bagger acteren. Zeker op het begin kwam het maar niet op gang, en kakte ik helemaal weg. Er zit geen pit in het verhaal, het is allemaal traag en vooral Richard Pace vond ik heel slecht spelen, het oogde allemaal heel amateuristisch, iets wat ik toch niet had gehoopt. Voor mij deed uiteraard Camille Keaton het, het beste in de film. Het kon overigens mijn oma wezen.

Daarnaast gaat ook Zarchi niet geheel vrij uit in de film. Want hij weet heel erg amateuristisch regisseur werk te plaatsen, vooral het geluid is niet om aan te horen, en daar stoorde ik me toch wel heel erg aan op veel momenten. Daarnaast is de film nogal gedateerd (niet dat hij daar veel aan kan doen, denk ik), en komt de film voor mijn gevoel niet met de tijd mee. Onder andere de naakte plaatjes zijn hedendaags dingen die ik in mijn generatie (en ik denk ook iets ouder/jonger) totaal niet meer kan voorstellen. Voornamelijk het vele lichaamshaar is nu wel een dingetje.

Geheel negatief ben ik nou ook weer niet, de film weet met een prima verhaal dan wel weer leuk over te komen. Er is van mijn kant toch enige interesse naar Jennifer in hetgeen wat ze wil doen op dat moment. En dan bedoel ik voornamelijk waarom ze daar is gaan wonen, en vooral hoe ze wraak wou. Haar wraakacties vond ik dan wel wat minder zoals ik al zei, zeker het stukje waar ze Matthew ging ophangen en hem zelf naar achteren trok vond ik heel zwak, het mocht wat harder zijn.

Misschien is dat wel een wens van iets wat niet gebruikelijk was in die tijd, dat weet ik natuurlijk niet. Het is gewoon niet helemaal mijn film geworden, hoewel ik de tijd nog redelijk goed te doen vond voelde het begin zeker wel heel lang aan. Het is het allemaal net niet maar, echt heel negatief kijk ik ook niet op de film terug. Want vooralsnog wist de film merendeels wel mijn aandacht te pakken.

De eerste drie delen van de "I Spit on Your Grave" reeks uit het vorige decennium heb ik gezien. Maar dit origineel uit de jaren 70 had ik nog niet gezien, totdat "Kondoro" me erop attendeerde tijdens de "Horrorfilm Challenge" en dan niet vanwege het geweld erin, maar vanwege de naaktheid En die is inderdaad volop te zien van de mooie hoofdrolspeelster Camille Keaton en de eerste keer al na circa zes minuten als ze gaat zwemmen in een rivier.

In de "Day of the Woman" (oftewel "I Spit on Your Grave") draait het om Jennifer Hills (Camille Keaton), een schrijfster uit New York die zich terugtrekt in een zomerhuisje op het platteland om aan haar eerste roman te werken. Daar wordt ze op brute wijze mishandeld, verkracht en voor dood achtergelaten door vier jongens. Maar... Jennifer leeft nog! Ze is een emotioneel wrak met nog maar één doel, namelijk bloedige wraak.

De film opent met Jennifer Hills die met de auto vertrekt vanuit New York. Als ze vlak bij haar bestemming is, besluit ze eerst om nog even te tanken bij een lokaal tankstation. Daar maakt ze kennis met pompbediende Johnny (Eron Tabor) en zijn vrienden Andy en Stanley, die bij het tankstation rondhangen en het spelletje "Mesje-pik" spelen. Als ze daarna bij haar zomerhuisje aankomt, gaat ze daar gelijk naakt zwemmen in de rivier en maakt ze daarna (als ze inmiddels weer is aangekleed) kennis met de ietwat sullige jongen Matthew (Richard Pace, die ik overigens vond lijken op een jonge Chevy Chase), die de boodschappen bezorgt in het dorp op zijn fiets. Matthew is helemaal ondersteboven van Jennifer, die ook heel aardig voor hem is, en als hij daarna op zijn fiets naar het tankstation gaat, zegt hij tegen Johnny en zijn vrienden.

"Hey, guys. There's a new chick on the Housatonic. I saw her tits. I really did."

Dat laatste is overigens niet helemaal waar, want Jennifer droeg gewoon een shirt, welke wel doorzichtig was. Als Jennifer de dag erna in haar bikini in een hangmat langs de rivier aan het werken is aan haar roman, varen Andy en Stanley in hun motorbootje langs om haar te bekijken en te intimideren. Als ze de dag erna in haar bikini in een kano op de rivier ligt te zonnen en te relaxen, komen Andy en Stanley weer voorbij gevaren en binden ze Jennifers kano vast aan hun motorbootje en varen op hoge snelheid door. Jennifer is uiteraard woedend en zegt o.a. tegen hen:

"Stop it, you jerk! You maniacs! Bastards! Stop it!"

Uiteraard stoppen ze niet en trekken ze naar de kant, waar Johnny en Matthew haar opwachten. Johnny trekt dan gelijk het bovenstukjes van de bikini van Jennifer eraf (waardoor we weer de borsten van Camille Keaton te zien krijgen) en snel daarna trekken ze ook haar broekje uit (waardoor we ook voor het eerste de behaarde schaamstreek van Camille Keaton te zien krijgen) en roept Johnny tegen Matthew:

"The broad's all yours. Come on. We got her for you, come on! Don't stand there like a prick. Get over here."

Maar Matthew durft en kan niet. Terwijl ze haar vasthouden, begint Johnny zich na circa 26 minuten uit te kleden en verkracht hij Jennifer in standje missionaris. Als Jennifer daarna opstaat en naakt wegloopt in het bos, treft ze iets later Andy aan, die op een rots mondharmonica zit te spelen om haar te intimideren. Niet veel later ziet ze ook de anderen en is het Andy zijn beurt om haar te verkrachten en hij doet dat hardhandig (Jennifer schreeuwt daarbij ook van de pijn) en hij slaat haar ook daarbij. Als ze daarna vertrekken, slentert Jennifer onder het bloed naar haar zomerhuisje en probeert ze de politie te bellen. Maar Johnny en zijn vrienden zijn ook aanwezig en verhinderen dat, waarna Matthew een nieuwe kans krijgt om voor het eerst met een vrouw te neuken. De anderen moedigen hem ook aan en zeggen o.a. tegen hem.

"Don't miss your chance, Matthew! Try it, Matthew. It'll be good, you'll see. It's now or never, Matthew. Come on, Matthew. Try it, baby! Go on, show us what you can do."

Als Matthew dan besluit om het te doen, gaat hij ook Jennifer verkrachten in standje missionaris (met daarbij zijn sokken aan), maar echt succesvol is hij daar niet in, want op een gegeven moment zegt hij tegen de anderen:

"I can't come. I can't come. You're interrupting my concentration. I can't. I can't, not when people are watching me."

Daarom besluit Stanley dat het zijn beurt is om Jennifer te verkrachten, maar Jennifer heeft te veel pijn en zegt tegen hem:

"l’m hurt. Please, l’m hurt. l’ll do it to you with my hand. You'll like it. You'll see."

Waarop hij zegt:

"Total submission. That's what I like in a woman. Total submission."

Hij ramt daarna een flessenhals van een fles in haar schaamstreek (waarbij Jennifer het uitschreeuwt van de pijn) en schreeuwt tegen haar:

"Suck it, bitch. I said you're gonna suck it. Suck it or you're gonna die. Suck it!".

Als Stanley klaar is verlaten ze het zomerhuisje en laten ze Matthew met Jennifer afrekenen met een mes die hij in haar hart moet steken. Maar hij durft dat natuurlijk niet en smeert alleen wat bloed van haar op het mes, om de anderen te overtuigen dat hij haar gedood heeft. Ze vertrekken dan na circa 53 minuten met het motorbootje, waarbij ze denken dat Jennifer dood is.

Het verkrachten van Jennifer heeft dus in totaal bijna 30 minuten geduurd, waarbij ze door vier boerenpummels is verkracht en dat werd best bruut in beeld gebracht en daarbij is Jennifer (of beter gezegd Camille Keaton) ook de hele tijd naakt te zien. De naaktheid en de seks (of beter gezegd verkrachting) is daarbij wel puur functioneel en niet erotisch.

Je zou dan verwachten dat Jennifer naar de politie gaat of hulp zoekt, maar ze gaat zich wassen in bad, gaat op bed liggen, gaat wandelen, werkt gewoon aan haar roman, gaat naar een kerk (zegt daar voor het altaar "Forgive me") en als ze weer op krachten is besluit ze om wraak te nemen! En daarbij schaduwt ze in eerste instantie Johnny, die een vrouw en twee kinderen blijkt te hebben, en Matthew die gewoon nog boodschappen aflevert op zijn fiets.

Matthew is ook de eerste op wie ze wraak neemt en als ze weer telefonisch boodschappen bestelt, moet hij die weer afleveren bij haar. Matthew is natuurlijk bang en als hij aankomt na circa 70 minuten, staat Jennifer buiten hem op te wachten in een witte lange jurk / nachtjapon en zegt ze tegen hem:

"You came superfast, Matthew."

Ze lokt hem dan naar haar toe in het bos, waarbij ze haar borsten aan hem laat zien en ook vrijt ze met hem en mag hij haar neuken. Maar tijdens het neuken doet ze hem een strop om de hals en hangt ze hem op aan een boom, waarna ze zijn lichaam dumpt in de rivier. De volgende persoon op wie ze wraak neemt is Johnny en hem neemt ze mee naar haar zomerhuisje, waarbij ze samen in bad gaan na circa 84 (dan zien we ook Camille Keaton voor het laatst naakt) en praten. Op een gegeven moment hebben ze het dan ook over Matthew, waarbij Jennifer zegt:

"I killed him. I choked him to death with a rope. I let Matthew kiss and have me before I killed him. And you know what? He came. He actually came."

Daarna speelt Jennifer in bad met zijn penis (Johnny zegt dan ook o.a. "You've got great hands. God bless your hands"), waarna ze een mes pakt en zijn penis eraf snijdt en Johnny doodbloedt. Omdat Johnny niet komt opdagen bij het tankstation, gaan Andy en Stanley met een motorbootje een kijkje nemen bij het zomerhuisje en nemen ze ook een bijl mee. Jennifer ligt in bikini hun al op te wachten in de hangmat en als ze aankomen ligt ze niet meer in de hangmat, want ze zwemt naar de boot en duwt Stanley in het water (Andy is dan inmiddels aan land). Ze cirkelt dan wat rondje met het motorbootje om Stanley heen, waarbij Andy hem probeert te helpen en ook het water ingaat. Ze doodt dan uiteindelijk Andy met de bijl en als Stanley aan het motorbootje aan de motor hangt, zegt hij angstig tegen Jennifer:

"I don't wanna die. It wasn't my idea. I didn't want to do it to you. l’m sorry. I really am. It was Johnny. Johnny talked me into it. Johnny made me do it. I didn't wanna do it. He made me do it."

Waarna Jennifer tegen hem zegt "Suck it, bitch!" en de motor aanzet, waarmee ze hem doodt op gepaste wijze. Daarna vaart ze weg en is de film na circa 100 minuten afgelopen.

Ik heb me eerlijk gezegd goed vermaakt met deze film ondanks dat het niet hoogstaand is en het ook allemaal behoorlijk amateuristisch is. Slechte punten zijn o.a. het af en toe opspelende gebrek aan geloofwaardigheid, het wat houterige of slechte acteerwerk van sommige personages (vooral Richard Pace als Matthew werkt vaak op de zenuwen als de aanvankelijk sympathieke, maar overdreven nerdy Matthew), nietszeggende of onnodige scènes in de film en slecht of niet ontwikkelde personages. Ook is de uitwerking van het verhaal wat mager, want het is uiteindelijk een behoorlijk rechtlijnige verkrachting- en wraakfilm.

Daarentegen zijn de pluspunten van de film de verkrachtingsscènes (regisseur Meir Zarchi toont namelijk hoe gruwelijk een verkrachting is), waarvan ze eigenlijk Jennifer de schuld geven vanwege haar gedrag en kleding, de naaktheid (lang leve de jaren 70 films) van Camille Keaton die zeer geregeld van top tot teen naakt is te bewonderen, de broeierige zomerse sfeer op het platteland (de bossen en het water), de opbouw van het verhaal (bestaat eigenlijk uit vier gedeeltes, de inleiding van circa 20 minuten, de verkrachting van bijna 30 minuten, de bezinning van circa 20 minuten en de wraak van circa 30 minuten), de rauwe beelden en het praktisch uitblijven van muziek. De enige muziek die te horen is, is afkomstig van omgevingsgeluiden, of bronnen uit de film zélf, zoals een radio of Andy die op een mondharmonica speelt (de scène waarbij hij dat doet en op een rots zit vond ik zeer sterk).

De cast mag dan wel niet geweldig zijn, toch deden Camille Keaton (als Jennifer die immer strijdvaardig overkomt en niet hulpeloos en verslagen in een hoekje duikt en ze slaat ook hard terug) en Eron Tabor (als pompbediende Johnny) het best verdienstelijk en zeker Camille Keaton. Johnny zag er ook best fraai uit in zijn uniform (inclusief pet) en hij rookt ook geregeld een sigaartje. Ook Andy zag er fraai uit in zijn boerenpummel kleding. De mannelijke personages zijn dom, walgelijk en behoorlijk stereotype (ze krijgen uiteindelijk wat ze verdienen) m.b.t. vrouwen. De cast is overigens vrij beperkt met maar eigenlijk vijf personages.

Al met al is "Day of the Woman" een lekkere jaren 70 wraakfilm, ondanks dat het niet altijd geloofwaardig is. Maar vind je het akelig om naar verkrachtingsscènes te kijken, dan kan je deze film beter mijden, want er zitten er in totaal vier in en de totale duur ervan is circa 30 minuten!

Op de late zaterdagavond zoals gebruikelijk nog even aan de slag met een beetje horror, en in dit geval was het dan eindelijk de beurt aan de I Spit On Your Grave box die ik afgelopen vakantie voor een prikje vond en waar natuurlijk interesse naar is vanwege de status en naam. En zoals te verwachten begon ik met de '78 versie waar de andere drie delen vanzelfsprekend nog gaan volgen.

En ja, hier straalt toch vanaf het begin de typische exploitatiefilm sfeer vanaf met een jonge deerne en een zootje van dat typische, sadistische hersenloze volk die het zomaar op de jongedame gemunt hebben. De gedachte aan Last House On The Left '72 is net als bij veel andere gebruikers niet heel ver weg, waar daar overigens de sfeer met muziek toch vaak op het dom komische af is, maar in I Spit On Your Grave blijft de sfeer van meet af aan bloedje serieus hoewel Matthew een wel erg flauw portet van een simpelaar neerzet. Interessant detail overigens blijkt overigens dat het lichaam op de merchandise en posters niemand meer dan Demi Moore blijkt te zijn.

Maar fijn, het stel randdebielen dat besluit de arrogante schaars geklede juffrouw uit de big city een lesje te leren is een feit. Verder schijnt daar kennelijk weinig motief voor nodig te zijn dan pakken waar je zin in hebt met het latere verwijt dat ze er zelf omvraagt. Uiteindelijk vind ik de beruchte scène waar de film zijn illustere status en verschillende bans om heeft nog redelijk meevallen, dan is Irreversibel op dat vlak een stuk erger. Maar goed, gezien het tijdsbeeld is het niet mals natuurlijk wat er gebeurt, en eigenlijk interesseert de bewuste scène me niet zo. De wraak is het waarom het natuurlijk te doen is, interessant is natuurlijk de wording van slachtoffer naar een op wraak beluste Phoenix die niet zomaar toeslaat en hopatee het is klaar. Nee, Jennifer neemt er serieus de tijd voor, leidt het in, speelt nog even met ze om vervolgens heerlijk toe te slaan, iets waar ik me geen moeite heb om in te leven aangezien ik van dichtbij gezien en ervaren heb wat een verkrachting met iemand doet. Zeg maar gerust fucked for life.

Heel bijzonder is het verder niet met bordkartonnen karakters, soms een nogal lelijke uitstraling en stijl die je dan weer in de tijdsgeest moet zien, en de irritante Matthew. Het is een optelsom die vooral door de goede wraak in het positieve uitvalt maar dit wel met moeite doet. Aardig voor een keer maar ik hoop op een beetje beterschap met de volgende delen.