The Cars That Ate Paris (1974)

Bijzonder geinige debuutfilm van Peter Weir, vol met bizarre personages en grappige details. Het plot raakt weliswaar kant nog wal, maar dankzij het ongure sfeertje en een paar leuke inside-jokes (waaronder een verwijzing naar Once Upon A Time In The West) blijft het altijd onderhoudend.

3 sterren

Gehuurd met in het achterhoofd de combinatie 'grappig bezopen verhaal' en 'Peter Weir's debuutfilm', maar allemachtig wat een knullige en inhoudsloze film was dit. Het begon allemaal nog wel aardig, maar naarmate de film vorderde zat ik zowaar te gapen. 1,5*

Lekker avondvullend filmpje. De eerste debuutfilm van Peter Weir is zeker wel aardig. Een topper zal het zeker niet worden maar de film zelf is best leuk om een keer gezien te hebben. 3,0.

Niet echt een speciale film. Dit lijkt een kruising tussen U-Turn en Deliverance met een wereldvreemd dorpje waar je niet uit kan onstnappen. Maar het ontbreekt aan apart figuren en veel sfeer is er niet. Dit is ondertussen al gedateerd en komt te kort om een cultfilm te worden.

Vreemde samengestelde mix van horror en eigenzinnige satire die eveneens het bioscoopfilm-debuut van Peter Weir was. Maar door te adverteren met posters waar een VW-kever bedekt met stekels is te zien, zou je een heel soort andere schlock verwachten. Er zijn in deze film totaal geen mensetende moorddadige auto's! Wat er wel is; een bizar filmpje over Paris een klein plattelandsstadje in Australië waar de inwoners van opzettelijke verkeersongevallen leven. Er ontstaat ruilhandel en slachtoffers die levend aan hun crashes ontsnappen, eindigen bij de lokale arts voor 'experimenten' en worden "veggies" genoemd. Wrijving in de stad komt van een jonge bende (bekend als 'The Cars' omdat ze,hoe kan het ook anders graag in auto's rondrijden) In wezen is de film een ​​komedie en tot op zekere hoogte lukt die, doordat de personages heerlijk eigenzinnig zijn. De film heeft echter ook zo zijn problemen. Het duurt lang voordat er actie is en als het eindelijk opduikt, voelt het een beetje aan alsof je in een andere film ben belandt. Veel andere verhaalelementen voelen ook wat onderontwikkeld. Ook het satirisch was soms minder goed te begrijpen doordat ik niet veel weet van het Australië uit de jaren '70 maar er is nog steeds een behoorlijke hoeveelheid om van te genieten.