The Big One (1997)

Is het ook niet. Moore rent inderdaad van staat naar staat, maar dat komt voornamelijk omdat hij voor zijn book-tour 40 steden in 50 dagen moet doen. De bedoeling van deze docu is vooral om te illustreren dat er overal 'corporate crime' is.

En zoals gebruikelijk levert dat weer een chaotische, grappige en onthullende documentaire op.

4 sterren.

Briljant stukje docu entertainment. Moore combineert grappen met serieuze zaken en deinst nergens voor terug. Hij heeft de uiterlijke schijn van Homer Simspson maar de ballen van Bart.

Een aantal erg sterke grappen, vooral het terugkomende effect van de cheques die hij uitdeelt zijn hilarisch. Ook geweldig om te zien hoe de verlengstukken van de baas proberen diplomatiek te blijven en zichzelf hierdoor compleet voor schut zetten. Want hoe verklaar je nou een winst van 6 biljard, het ontslaan van 13.000 werknemers en een nieuw bedrijf in Mexico.. Moore: "hier een cheque van 80dollar cent voor het uurloon van je eerste werknemer"!!

Klein hoogtepuntje toch wel het interview met de Nike baas die toegeeft dat hij het niet erg vindt dat er 14jarige kinderen in de Nike fabrieken werken.

Na fahrenheit 9/11 gezien te hebben wil ik meer van deze man zien. Echt genieten. Fahrenheit overigens wel iets minder door het constante gedram over Bush wat na 120 minuten wel een keer leuk is geweest.

4*

De laatste paar films van Mannetje Moore begonnen zowaar ergens op te lijken, en het oudere The Big One is dan ook (helaas) meteen weer een koude douche. Oogverblindend en adembenemend slecht.

Zelfbevlekking van het ergste soort, een onduidelijk doel, rommelige opzet, slappe interviews en werkelijk om te huilen zulk slecht stand-up materiaal, en dan dat inzoomen op het werkelijk schaterlachende publiek, jaja. Ontstijgt nergens een (extra zwakke) aflevering van De Week van Willibrord.

1* voor het Nike stukje.