E la Nave Va (1983)

Een late Fellini (meestal beschouwd als zijn minste periode) en hij viel me zeker niet tegen, streker nog ik vond 'm mooi.

Na het aparte begin, waarin de film nog in zwart-wit en zonder geluid is en met een antieke camera lijkt opgenomen moet deze film even op gang komen, maar zeker in het tweede uur is het weer erg mooi. Gekke karakters, heel veel Felliniaanse humor een mooie clash tussen arm en rijk. En de oorlog die het artificiele leven van de kunstenaars langzaam binnendringt. Ondersteund door enorm veel klassieke muziek.

Qua waardering sluit ik me bij Gimli aan. 3.5* , maar misschien de volgende keer...

Al bijna 3 jaar niks meer bij deze film gepost?

Fellini doet het weer!

Een heerlijke film maken. Boordevol knotsgekke personages, bijna - constant aanwezige muziek en een aanstekelijke vermenging tussen arm en rijk. Langzamerhand veranderd de sfeer als de vluchtelingen aan boord komen. Grappig om te zien hoe iedereen eerst niks van hen wil weten en ze later met zijn allen feest vieren.

De humor in de film is geweldig. De zangers en zangeressen die tegen elkaar ophitsen om in de gunst van de doodgewone burger te komen. Ook leuk als die zangeres aan haar agent vraagt of ze nu ook haar eten naar buiten moet brengen. De typische cultuur van naar elkaar kijken en bekeken worden, wordt zo treffend en spottend in beeld gebracht. Er is weinig ruimte voor spontaniteit en eigen initiatieven. Pas als iets goed voor je imago is dan wordt er actie ondernomen. Verder ook gelachen om de neushoorn, de verontwaardigde blikken van het creme de la creme volk, toen de vluchtelingen naar binnen keken, het geesten oproepen....Waar eigenlijk niet om? Toch is de film meer dan een geslaagde humorvolle schets, hij bevat wel degelijk een serieuze ondertoon. Een ondertoon die handelt over humaniteit in tijden van oorlog. Erg subtiel hoe Fellini dat aan de orde weet te stellen. Steeds meer weet hij het in het verhaal te verweven, zonder dat het ten koste gaat van de humor.

Verder apart dat ik Freddie Jones net had mogen aanschouwen in The Elephant Man, een film waarin hij een totaal andere rol neerzet. Ik moest dan ook even wennen aan zijn rol als komische verteller. Wel een leuk element overigens, deed een beetje denken aan de verteller in Amarcord. 4*

Wat een speelsheid straalt er van deze film af. De maffe en komische personages waarop Fellini ons trakteert staan garant voor een vrijwel tijdloze boottrip vol (mooie!) muziek. Ik heb hiervoor alleen Amarcord van deze regisseur gezien, een film die qua structuur vrij identiek is. Lekker rommelig, geen hoofdpersonage, kolderieke situaties, seksistische verwijzingen, het komt allemaal weer terug.

Vooral het begin en einde, waarin de film zichzelf erkent, geven een apart gevoel mee. De filmpersonages zijn zich nog bewust van de camera en kijken er soms in, waardoor je als kijker bijna tot gluurder gevormd wordt. Het verdere verloop is uiterst vermakelijk in elkaar gezet; bijna losse sketches die elk weer wat bijzonders meedragen. De beste scène voor mij was wanneer die twee oudere broers het glazenconcert gaven in de scheepskeuken, erg mooi gedaan! En erg grappig als de een de ander erna verwijt dat hij zijn F noot niet goed heeft afgesteld!

De ommeslag die later plaatsvindt geeft ruimte voor drama, maar Fellini weet hier nog steeds een enorm luchtige toon te behouden. Zodoende blijft de film er een die zachtjes doorkabbeld over de golven. En het schip vaart door.

4*