My Name Is Joe (1998)

Ik moest in het begin best lachen om dat wonderlijke zangerige Glasgows. Dus daar had Loach mij wel mee. Maar in zekere zin was het verhaal heel voorspelbaar en aan het eind begon ik mij een beetje te vervelen. De film bleef ook niet hangen. hoewel 'hangen' in de context van deze film misschien een beetje wrang woord is.
Goodall en Mullan speelden trouwens heel goed. Mooie bijrol ook van die collega van Goodall.

Vol goede moed ging ik My Name is Joe in, helaas werd dat al snel omgekeerd.

Het begin is best vermakelijk. Leuke humor, en ik heb dan ook af en toe moeten lachen om de situaties en uitspraken. Ook heerlijk dat schots wat in de hele film te horen is. Helaas gaat het dan een meer serieuze kant op. Een kant waar ik niet veel mee kon, aangezien ik me niet kon inleven in het verhaal en de personages. De leuke momenten worden steeds schaarser en al snel slaat het om naar een drama. Jammer. De blans tussen de serieuze momenten en de luchtige momenten is er nagenoeg niet aanwezig. Tevens slaat het te snel om. Ook vond ik de vertelling en het verloop van het verhaal wat saai, en was het echt even doorbijten om tot het einde te komen. Door de weinige impact die de film maakte was het einde voor mij ook helemaal niet geslaagd.

1*

Wederom een lekker rauw Schots drama zoals ik wel gewend ben van Loach, na eerder Sweet Sixteen en Ae Fond Kiss te hebben gezien. Heeft goed acteerwerk, een hoofdpersoon met charme en er wordt een prima sfeertje neergezet.

Alhoewel nergens echt opzienbarend qua plot, keek het prima weg. Het einde was misschien net iets teveel van het goede; dat was niet echt nodig geweest en kwam wat geforceerd over. Los daarvan weinig op aan te merken. Een kleine 4*.

Een typisch sociaal-psychologisch drama van Ken Loach over de moeizame worsteling van een man om te ontsnappen aan de zelfkant van de samenleving. Naast de “eerlijke” personages, draagt ook de deprimerende aanblik van Glasgow (inclusief enorme gaten in het wegdek) bij aan het realistisch gehalte van de film. Mooie, overtuigende rollen van Peter Mullan en Louise Goodall.

Mijn zesde Loach intussen en tot op vandaag na I, Daniel Blake zijn beste productie. Loach slaagt er telkens in een rauw, ongecensureerd en onvervalst drama te brengenvanuit de Britse onderklasse. De verloedering, uitzichtloosheid en wanhoop van de troosteloze buurten stemmen overeen met de leven van diegenen die er in wonen. Joe is er eentje van, een ex-alcoholist met vrienden en kennissen-criminelen uit het drugmilieu.

Voor het wijkgezondheidscentrum van de regio is het dweilen met de kraan open. Joe’s leven bloeit open wanneer hij Sarah ontmoet. Je ziet aan alles dat ze twijfelt aan de relatie ondanks de ontwapende liefde voor Joe. Ook hij twijfelt hoewel hij tot over zijn oren verliefd is. Het milieu waaruit je komt is zo bepalend voor je toekomst en het komt je altijd tegen ook al loop je er van weg. De film is een mooie mix van romantiek (al is het zeker geen romantische film), hier en daar wat humor (fijne insteek met die voetbalwedstrijden en de retrotruitjes bvb), maar vooral keihard drama. En de Schotse roots zullen er wel voor gezorgd hebben dat er geen Hurst, Banks, Moore of Charlton rondliep op die patattenakker...

Joe vat het perfect samen. Hij is 38 en wat heeft hij al bereikt? Het is moeilijk zich staande te houden in zijn nieuwe leven. Het doet me denken aan andere films van Loach als The angel’s share, I Daniel Blake, maar ook Tyrannosaur van Paddy Considine en eveneens met hoofdacteur Peter Mullan. Allen niet bepaald toeristische propaganda als je de verloederde buurten ziet ook ...

Peter Mullan doet het uitstekend als Joe. Hij brengt een geloofwaardig personage, hoewel bij momenten iets te gelikt. Fijne plottwist op het einde met het herval, nuja, fijn, reëel alleszins. Survival of the fittest is het. Van de overheid hoef je niet te veel hulp verwachten. Je staat er sowieso alleen voor. Dikke 4,0*!

Ken Loach staat bij mij hoog aangeschreven. Een regisseur die erg mooie films gemaakt heeft. Sociale drama's over de onderkant van de maatschappij. Schrijnende verhalen die meestal erg mooi en naturel worden geacteerd. Eigenlijk valt deze film ook wel in die categorie en is mijn algemene beschrijving ook van toepassing op deze film. Maar toch weet deze film me niet te raken zoals vele andere films van hem me juist wel weten te raken. Ik mis vooral de geloofwaardigheid waardoor het allemaal wat te gekunsteld en bijna te gehaast overkomt. Het verhaal lijkt afgeraffeld en mist daardoor de diepte. Als het een onbekende regisseur was geweest had ik deze film wel een voldoende gegeven. Drie sterren is ook een voldoende. Maar bij Ken Loach voelt het toch als een onvoldoende deze keer.

Het is bij deze mijn vierde van Ken Loach en de vorige drie scoorden allemaal een 4*. De verwachtingen waren dus best hoog en My Name is Joe heeft alles behalve ontgoocheld.

Ken Loach weet opnieuw een sterk drama te brengen over het leven aan de onderkant van de Britse samenleving. Het begin is redelijk gezapig met eenvoudige, maar realistische momentjes die erg leuk worden gebracht. Denk maar aan de voetbalmatch met de retrotruitjes, maar de ploeg van Joe moet in het blote bovenlijf spelen, omdat het andere team dezelfde truitjes heeft.

We maken kennis met Joe, die het niet getroffen heeft in zijn leven, maar wel duidelijk het hart op de juiste plaats heeft. Zijn romance met Sarah wordt op een mooie en vooral geloofwaardige manier gebracht. De twijfel die heerst bij Sarah nadat ze de ring van Joe krijgt, is zeker niet onterecht, maar de scène nadien waarin ze terug samenkomen, is één van de mooiste momentjes dan weer uit de film. Naar het einde toe krijgen we de typische Loach-climax waar de zaken beginnen te escaleren met de break-up tussen Joe en Sarah, de confrontatie tussen Joe en de McGowan-clan en de uiteindelijke zelfmoord van Liam.

Wederom een goede film van Loach. Een score van 4* zoals de andere films die ik van hem gezien heb (Kes, I, Daniel Blake en Sorry We Missed You) haalt het net niet, maar veel scheelt het toch ook niet.

3.5*