Où Gît Votre Sourire Enfoui? (2001)

Poster

Je was me net voor Verhoeven; wou hem gisteren toevoegen.

Auteurscinema buffs verzekeren me dat dit de beste film ooit over het maken van films zou zijn, wie weet is het zo. Waarschijnlijk is het wel de beste over het monteren van een film. Maar ik heb hem eerder gekeken als betrof het een...romcom.

De synopsis klopt niet geheel in dier voege dat het seminar amper in beeld wordt gebracht, slechts tegen het einde een paar keer. Logisch, want de zaal was vrijwel leeg en leek nog leger omdat een nietige Straub- zonder Huillet- slechts in de verte in long shots is te zien. Verder speelt het zich vrijwel integraal af in de montagekamer even verderop, die ze als dank voor het babbeltje gratis mochten gebruiken. We zien de 2 gedurende de 100 minuten nooit in close-up, en nooit vol belicht, de still geeft een indicatie maar in feite betreft het hier het enige shot waar we Huillet niet op de rug zien, als ik me goed herinner. Straub staat meestentijds in de deuropening, wat vage en waarschijnlijk bedoelde reminiscenties oproept aan las meninas en andere 17-e eeuwse schilderijen.

De film blijkt vooral een performance te zijn van een Straub die je als je niet beter wist zou houden voor een drunken, vainglorious lout. Een soort onbehouwen pummel , slecht gekleed en pratend met dikke tong, vaak schreeuwend. Een komisch figuur dus , en nog komischer omdat hij zoals dat in komedies hoort een volmaakte tegenpool als sidekick heeft: Huillet die volstrekt onverstoorbaar aan het werk is en af en toe Straub gebiedt het wat rustiger aan te doen, en verder bij de montagekeuzes steeds haar zin krijgt. Het lijkt me duidelijk wie de stille kracht was in het duo , ook in huis.

Maar dit is een rom-com: deze 2 tortelduifjes blijken al high school sweethearts te zijn geweest op het lycée Voltaire waar Straub vanaf werd getrapt omdattie teveel van Hitch wist, zegtie althans.

Verder oreert Straub o.a. over de krankzinnige premissen van de Hollywood cinema n.a.v een gesprek tussen Ray en Bunuel opgetekend in diens autobiografie, houttie een tirade over materie, idee en vorm, probeert zich de scriptgirl van Hitchcock te herinneren, citeert ie mon oncle, noemt op het seminar Hölderlin een proto-communist ,en Chaplin de ware uitvinder van de montage, heeft het over de revolutie die ook een terugbrengen van het oeroude is en over de leugenachtigheid van professionele acteurs zodattie liever met amateurs werkt , en vertelt ie over DCDAMB waarvan de producenten oorspronkelijk wilden dat Karajan Bach zou spelen, maar hij wilde per sé Leonhardt. Om maar wat te noemen.

Het gaat echter vooral om het monteren van Sicilia!, en de titel slaat op de scène waarin de held in de trein ontdekt dat de gozer tegenover hem liegt, wat hem een ironisch lachje zou moeten ontlokken...maar is die lach wel ergens te bespeuren? We leren hier dan eindelijk waarom ze het verhaal van Vittorini gingen verfilmen: n.a.v. een lading sinaasappels...

Deze film is uitgebracht in deel 5 van de onderhand 7 delige S-H box van de editions Montparnasse.

Moet je hiervoor per sé Sicilia ! hebben gezien? Lijkt me niet.