The Winning of Barbara Worth (1926)

Een zwijgende film die ook 94 jaar later nog een behoorlijke indruk maakt. De film opent met bedwelmende en bijna documentaire-achtige woestijnopnames inclusief een pittige zandstorm, en eindigt met fraaie beelden van chaos en paniek bij de bewoners die vluchten voor een indrukwekkende overstroming. Het middengedeelte wordt dan ingenomen door een plot met malafide projectontwikkelaars die de Californische woestijn willen irrigeren, doorsneden met een subplot over een Eeuwige Driehoek met een Mooi Meisje die wordt bemind door een Zwijgende Held terwijl een Gladjakker uit de Grote Stad zijn decadente oog op haar laat vallen.

        Dat mooie meisje wordt gespeeld door Vilma Banky, een grote ster totdat ze in haar eerste geluidsfilm optrad, want toen bleek haar vette Hongaarse accent zó'n struikelblok dat haar carrière in de praktijk ten einde was. (Geluidsfragmenten op YouTube laten horen dat het eigenlijk wel meeviel met haar onverstaanbaarheid, maar het publiek oordeelde anders.) De gladjakker die halverwege de film een geweten krijgt werd gespeeld door Ronald Colman, op dat moment al een publiekstrekker en vanaf de komst van de geluidsfilm een nog veel grotere ster, maar de acteur die daarentegen de zwijger speelt was de grote ontdekking van deze film. Oorspronkelijk was die rol bedoeld voor (de nu grotendeels vergeten) Harold Goodwin, maar toen diens andere filmproject langer duurde dan gepland, diende zich een figurant aan die wel oren had naar de rol. Niemand kon bevroeden hoe ver die lange slanke cowboy met zijn knappe kop en zijn onderkoelde uitstraling het zou gaan schoppen, zeker de man zelf niet, ene Frank Cooper – althans zo heette hij totdat zijn "agent" hem een nieuwe voornaam gaf en hem vernoemde naar haar geboorteplaats Gary.

        Opvallend trouwens hoe naturel en ontspannen Colman hier speelt, alsof hij al voorvoelde dat vanaf het jaar daarop de komst van de geluidsfilm een totaal nieuwe en minder nadrukkelijke manier van acteren zou gaan vereisen. Er bestaat een aardige anekdote over hoe hij de onervaren Cooper advies gaf toen de laatste bij een emotionele scène zwaargewond in zijn armen lag: "Easy does it, old boy. Good scenes make good actors. Actors don't make a scene." Een les die Cooper ongetwijfeld goed ter harte heeft genomen. (Eén biograaf schreef dat Cooper in die scène vermoedelijk zo overtuigend was omdat hij onder de warme studiolampen in slaap was gevallen – ook wel karakteristiek voor Coops lakonieke persoonlijkheid.)