Le Quattro Volte (2010)

Die cyclus kan mij eerlijk gezegd wat gestolen worden, zeker omdat de regisseur ontkent dat er in het aloude Calabrië waar deze film zich afspeelt een gebrek aan natuurhiërarchie bestaat. Toch hoedt de mens de geit, kapt de mens de boom en verkoolt de mens diezelfde boom voor eigen gebruik. Wat nou geen hiërarchie. Maar lekker belangrijk. De beeldenprachtis echt betoverend.

Om mezelf uit luiheid van elders maar even te quoten:

Doordat er geen dialoog in Le Quattro Volte zit wordt er tevens geen uitleg gegeven bij wat er zich binnen het kader afspeelt. Toch valt er per shot veel meer te zeggen dan er met dialoog op te vullen is. Veel totaalshots markeren niet enkel de dorpen, maar vooral de natuur die er omheen ligt. Close-ups worden alleen gebruikt als Frammartino vindt dat zijn hoofdpersoon van dichtbij bezien moet worden, maar het blijft de hele film duidelijk dat zij slechts deel uitmaken van het grotere geheel. Of ze nu een boom zijn of een geit, dat maakt niet uit. Voor de rest registreert de filmmaker van afstand, terwijl er zich binnen één frame vaak meerdere taferelen afspelen. Prachtige cinema zonder drukdoenerij.

En zo is het. Mooi en zeker aan te raden. Misschien maar even plaats maken in mijn 2010 top 10...

Een tijdloze film die enkel in beeld en geluid de kijker het verhaal vertelt van de wereld.

Prachtig hoe je soms kunt beseffen dat woorden volledig overbodig zijn om iets te voelen. Langzaam wordt je onderdeel van de omgeving waarin je getuigen wordt van de cyclus van het leven die plek biedt voor zowel een glimlach als triestheid. De lange en verre shots laten je eerst genieten van een weidse blik over het fantastische landschap waarna je na even zoeken kleine veranderingen zult waarnemen. Deze veranderingen worden vervolgens soms tot op zeer korte afstand en met ieder detail (kijken in HD is echt een must) en natuurlijk getoond dat ik geen enkele moeite had om iedere seconde geboeid te zijn. Zelfs op papier het minst interessant karakter (de boom) wordt op een wijze in beeld gebracht dat je echt het idee krijgt naar een levend wezen te kijken. Prachtig!

4*

Een mooie dramafilm...

Prima verhaal, maar

het is maar stil (geen woord)...

Prima acteerwerk...

Perfect achtergrond geluid

(Dolby Digital)...

Prima HD kwaliteit breedbeeld...

Geen woorden maar beelden en dat lukt aardig met alleen wat achtergrondgeluiden en enkele knappe vondsten, zelfs grappige (de hond).

Eigenlijk een portret van tradities in en omrond een Italiaans stadje. Zeker geen documentaire en ook geen thriller natuurlijk al vloeit er toch wel een zekere spanning uit wat er gebeurt.

Verdienstelijk.

Heh.

Sja, ik ben er dus ook niet zo erg van gecharmeerd. Het is vooral het geluid dat de aandacht op zich vestigt in Le Quattro Volte; van de alom aanwezige geitenbellen tot ruisende bomen, tsjirpende krekels en dat soort zaken (en ook natuurlijk het gehoest van die oude man, dat al snel enorm op de zenuwen gaat werken). Qua beelden vond ik het eerlijk gezegd tegenvallen. De geiten-sequentie is in dit opzicht wellicht het beste. Hoewel ik dat shot van de geit op de tafel niet geloof, je zit continu te bedenken dat ze dat beest op die tafel hebben gehesen. Verder vond ik het ontbreken van dialoog of plot niet zo'n groot gemis, maar mankeert het vooral aan artistieke ideeën. Frammartino komt niet veel verder dan registreren, meestal ook nog van een behoorlijke afstand, en daardoor ontstijgt de film z'n eigen concept nauwelijks. Geef mij maar Alamar, bijvoorbeeld.

Mooie film! Heerlijk rustig, prachtige gebieden, lieve dieren (ah, baby geitjes ), heel puur en natuurlijk. Een genre waar je van moet houden, en dat doe ik in ieder geval wel. 4,5*

Geen dialogen in deze poëtische, haast documentaire-achtige verhandeling over de vergankelijkheid van het leven en reïncarnatie. Mooi in beeld gebracht, met enkele hele lange takes die verrassend knap in elkaar steken. Door het lage tempo en het ontbreken van een duidelijk plot is dit duidelijk geen film voor iedereen. Voor wie iets dieper wil graven naar de subtiel in het geheel verwerkte thematiek heeft de film echter wel het één en ander te bieden.

Het is duidelijk dat deze film en Il Buco die ik ook vandaag zag van dezelfde maker zijn. Dorpje in Zuid-Italie, bijna zonder dialoog, kleine film over grote thema's. In deze film zitten kleine beetjes licht absurde humor (als een heel milde, bescheiden versie van Jacques Tati of Roy Anderson), dat zit in Il Buco niet..

Het thema van de film is samen te vatten met iets wat mijn vader (hij overleed bijna twee jaar geleden) ooit zei: "Het idee van doodgaan is zo raar, dat de hele wereld doorgaat, maar dan zonder jou". Na de dood van de oude herder valt het bestaan in een plooi zonder hem, zoals het dagelijks doet. Vele keren en over de hele wereld. Weinig mensen zijn onvervangbaar en de wereld draait door zonder ons. Ik vind dat anders dan mijn vader ook wel troostrijk. De film draait ook om rituelen, van allerlei soort maar vooral ook de katholieke rondom de dood.

Fijne film, maar maakt als geheel minder indruk dan Il Buco. En daarmee zit er een stijgende lijn in het niveau van de films van de weinig productieve Frammartino.