Le Quattro Volte (2010)

Heb niet alle reacties gelezen, weet iemand waar dat touwtje in het bekje van dat pas geboren geitje voor diende?

Gister herzien op 35mm met nagesprek met o.a. Leonard Retel Helmrich. Het nagesprek vloog een beetje de bocht uit met interpretaties vanuit het panel en het publiek (vol grijsaards die zelf richting de leeftijd van de oude herder uit deze film gingen), maar oh my, de film blijft me er een van zeldzame pracht. Ik verhoog mijn oordeel met een halve ster. Wel leuk dat er een beetje gefilosofeerd werd over de technische aard achter het lange, veelzeggende, magnifieke sinlge shot dat in het eerste half uur zit. Had Frammartino nou wel of niet een stiekem knipje gemaakt tijdens de camerabeweging? (Ik denk van niet trouwens). Echt een film om in de bioscoop te kijken. Gaat op een tv denk ik heel veel verloren in beeld en geluid.

Mooie film! Heerlijk rustig, prachtige gebieden, lieve dieren (ah, baby geitjes ), heel puur en natuurlijk. Een genre waar je van moet houden, en dat doe ik in ieder geval wel. 4,5*

Geen dialogen in deze poëtische, haast documentaire-achtige verhandeling over de vergankelijkheid van het leven en reïncarnatie. Mooi in beeld gebracht, met enkele hele lange takes die verrassend knap in elkaar steken. Door het lage tempo en het ontbreken van een duidelijk plot is dit duidelijk geen film voor iedereen. Voor wie iets dieper wil graven naar de subtiel in het geheel verwerkte thematiek heeft de film echter wel het één en ander te bieden.

Het is duidelijk dat deze film en Il Buco die ik ook vandaag zag van dezelfde maker zijn. Dorpje in Zuid-Italie, bijna zonder dialoog, kleine film over grote thema's. In deze film zitten kleine beetjes licht absurde humor (als een heel milde, bescheiden versie van Jacques Tati of Roy Anderson), dat zit in Il Buco niet..

Het thema van de film is samen te vatten met iets wat mijn vader (hij overleed bijna twee jaar geleden) ooit zei: "Het idee van doodgaan is zo raar, dat de hele wereld doorgaat, maar dan zonder jou". Na de dood van de oude herder valt het bestaan in een plooi zonder hem, zoals het dagelijks doet. Vele keren en over de hele wereld. Weinig mensen zijn onvervangbaar en de wereld draait door zonder ons. Ik vind dat anders dan mijn vader ook wel troostrijk. De film draait ook om rituelen, van allerlei soort maar vooral ook de katholieke rondom de dood.

Fijne film, maar maakt als geheel minder indruk dan Il Buco. En daarmee zit er een stijgende lijn in het niveau van de films van de weinig productieve Frammartino.