Dik Trom (2010)

Als ik aan Dik Trom denk dan zie ik polders boerderijen, klompen en heel belangrijk nostalgie dat allemaal had deze familiefilm niet des ondanks prima geslaagde feelgood familie film.

Nu weer een Dik Trom maken na het boek van C.Joh. Kieviet en dan ziet de jeugd weer de echte Dik Trom want Dik is een bijzonder kind, en dat is-ie.

Matig maar zeer stijlvolle kinderfilm met een boodschap.

Of je het nu eens bent met de boodschap of niet, de visuele uitwerking van het verhaal is leuk bedacht en prettig om naar te kijken. Het witte Amerikaans aandoende dorp zorgt voor een mooi contrast met de kleurrijke familie Trom. Dik en z'n familie worden aardig gespeeld en zorgt Thijs Romer voor de nodige humor. Voor de rest wordt er door jong en oud maar matig geacteerd en heeft men geprobeerd of zo veel mogelijk BN'ers een rol te geven wat de kwaliteit ook niet echt ten goede komt.

Het verhaal is duidelijk gericht op kinderen en doordrenkt met clichés waardoor het allemaal erg simpel blijft. Als een wat oudere kijker is het lastig om geboeid te blijven en vooral wanneer het eind mierzoet is.

Leuk voor jong en redelijk voor oud die deze film met een knipoog moeten zien. Ondanks dat voor mij geen voldoende.

2,5*

vertelling luchtig gebasseerd op de boeken C.J. Kievit. Eigenlijk wordt alleen de naam en de onduigendheid ontleent aan de boeken en verder is het een nieuwe vertelling. Dat is niet erg, het is zelfs leuk en verfrissend.

Mijn Review

“Vliegensvlug mager met het dieet van Sonja Slager”

In mijn herinnering heb ik nog vlagen van Dik Trom gegrift staan. Dik Trom loopt naar huis, langs het water, en een pestkop (een mager, slungelig joch) loopt achter hem en roept telkens: 'Dik Trom,meidengek!'. Dit is mijn herinnering aan Dik Trom, plus de wetenschap dat ik er vroeger zeer graag naar keek.

Ik vind deze 'nieuwe' Dik Trom een heel schattig gezichtje hebben, maar toch niet écht 'Dik Trom' zoals ik hem graag gezien had. Ook de humor vond ik wel tof. De hond Atkins noemen, 'We hebben het 'light' gezien' en ander soort knipogen.

Het verhaaltje is eigenlijk vrij dun, heeft weinig om het lijf. Ik miste een beetje de kwajongensstreken. Maar enfin, voor de doelgroep is dit een leuke film, met een boodschap.

Prachtig hoe Arne Toonen het onderwerp anorexia flink aan de kaak stelt...

Zonder gekheid, dit heeft weinig met Dik Trom te maken. Had een nieuw personage verzonnen. Ben Dik ofzo, of Remco Bol. Dik Trom hoort kattenkwaad uit te voeren, en opgepakt te worden door politieagent Flipsen, en achterstevoren op een ezel te zitten.

Het acteerwerk helpt daarbij ook niet. Vooral Fiona Livingston (Lieve) komt zwaar tekort. Probleem blijft om goed acterende kinderen te vinden in Nederland. Lichtpuntje was Thijs Römer.

Hoewel het eigenaardig wereldje van Dunhoven best leuk is en het concept ook niet onaardig heeft het moderne jasje Dik Trom geen goed gedaan, juist omdat Dik Trom nostalgische gevoelens oproept.

2,5 taartpunt.

De film is wel Nou ja verre van goed de oude dik trom vind ik vele Malé beter tegenwoordig word ik kots misselijk van die kak kouwe kak stemmetjes weet je die kut stemmetjes verzieken de hele film en je moet ten eerste gewoon rond kijken op straat en pluk daar gewoon mensen vanaf met een accent dan maak je de film leuker die oude dik trom is leuker omdat ze met accenten praten je hoort dan ow die kom uit Limburg of ow die kom uit Brabant ofzo dat maak het leuk in de begin jaren 90 had je nog acteurtjes en actrieces enz die grappig praten

Maar tegen woordig is alles te perfect te perfect verpest alles

De boeken van Trom ken ik niet al weet ik net genoeg ervan dat deze film, behalve de naam, er helemaal niks mee te maken heeft. Gelukkig echter word ik ook niet door nostalgie geraakt dus kan er vrij blank in gaan.

Ik vond overigens het nog wel geinig aangekleed met al die dikkerds in de éne stad en fitboys en -girls in de andere. Sowieso was het production prima. Deed me ook nog wel denken aan die Black Mirror-aflevering Nosedive. Niet serieus te nemen, maar als parodie werkt het nog wel. Maar verder ook echt een film duidelijk gericht op kinderen, in aankleding en vooral acteren. Dat maakt dat ik maar moeilijk kon meegaan in de film en ik de film een beetje lui vanaf de bank zag, zonder betrokken te raken. Acteerwerk en algeheel verhaal zijn ook niet bijzonder genoeg. Soms kennen die soort films nog wel een leuke bijrol, maar ook dat is allemaal wat vlakjes, al doet Römer het wel aardig.

Ben benieuwd of die film anno 2018 nog zou kunnen worden gemaakt waarin dik zijn maar gelukkig zijn als een soort deugd wordt gezien. 2,0*.

Wanneer een restaurantketen de familie Trom de kans biedt op hun eigen restaurant mits ze binnen een bepaalde tijd voldoende omzet weten te draaien, gaan ze daar gretig op in. Maar Dik [Michael Nierse] merkt al gauw dat er in Dunhoven geen plaats is voor corpulente families. Sterker nog: de gehele bevolking is geobsedeerd door ‘verantwoord eten’ en bewegen. Terwijl Ma Trom [Eva van der Gucht] verkikkerd raakt op fitnesstrainer Dolf [Thijs Römer] vindt Dik een onverwachte vriend in Lieve [Fiona Livingston], de voorbeeldig slanke dochter van gezondheidsgoeroe Sonja Slager (!) [Loes Haverkort] die stiekem net zo dol is op snoep en vettigheid als Dik. Nierse is perfect in de hoofdrol en ook Van der Gucht en Marcel Musters (als Pa Trom) scoren hogen ogen. Thijs Römer is hilarisch als de fanatieke sporter, maar Toonen laat een deel van de cast flink schmieren, waaronder Haverkort en Plien Bennekom als de juf. Toch een charmante familiefilm met een optimistische toon en een positieve boodschap.

Leukste film die ik OOIT in mijn leven heb gezien. Alles in deze film was geweldig!! diktrom is ook zo mooie jongen met die lekker billetjes. PATS PATS PAAAAATS LINKS RECHTS LINKS RECHTS LINKS RECHTS!!!!!!!!!!!!!