Sucker Punch (2011)

Het wisselt hier af tussen de realistische wereld en de onrealistische wereld. Waarom is het niet samenhangend? Als jij muziek hoort, wil je toch ook niet alleen refreinen of alleen coupletten horen?

Als ik naar muziek luister verwacht ik een mooie opbouw in het nummer. Niet een couplet klassiek dan opeens een refrein van hardcore house, weer een couplet klassiek om vervolgens een refrein van deathmetal te horen...

Ook in de droomscenes is gewoon een rode lijn, omdat het steeds weer over the top actie en fantasy is. Je doet nu alsof het een grote warboel is, maar blijkbaar wil je niet inzien dat het allemaal best meevalt.

Dat zeg ik toch niet. Ik stel alleen dat er dan geen beperkingen zijn met betrekking tot het getoonde.

Jij stelt nu dat er geen enkele samenhang in zit en verwijst daarbij naar het feit dat Samurai, zombie nazi's, orc en robots niets met elkaar te maken hebben. Dat klopt, maar dat is dan ook niet de rode draad in die scenes. De rode draad is het ontsnappingsplan, de actie en de 'heldinnen' ( Om nog maar te zwijgen van het visuele aspect ) En voor mij mag de muziek ook niet onvermeld blijven.

edit: RuudC is me voor, maar dat dus

@Fast Eddy je wordt bedankt c: door jou toedoen is er hier een discussie ontstaan. Najah discussie?! De mensen die de film goed vonden begrijpen duidelijk dat een droomwereld niet samenhangend of realistisch hoort te zijn. En de mensen die geen smaak hebebn lopen erover te klagen.... Dus Fast Eddy je wordt vriendelijk bedankt c: XD

Vind het inderdaad wel interessant om te zien dat zelfs een fantasiewereld voor sommige grenzen kent.

Blijft erg gemakkelijk. Genoeg fantasie concepten die voor individuen niet werken. Ook compleet logisch. Echt onbegrijpelijk dat hier zoveel onbegrip voor is. Wel handig, als het om een droom/fantasie gaat slikken jullie alles als zoete koek.

Je hebt ergens wel een punt. Alles is subjectief wanneer het om fantasie gaat. Je kan het niet ijken aan de werkelijkheid dus iedereen is vrij om te beoordelen volgens zijn eigen normen. Ik vind de basis van het gegeven ook niet geloofwaardig maar blijkbaar zijn er hier genoeg die er geen problemen mee hebben. Het ging mij ook niet om geloofwaardig of niet. Ik wou gewoon dat ik betoverd zou worden door Snyder The Magician en dat is deze keer niet gebeurd.

Inderdaad, je voelt nauwelijks dat iets "at stake" is. Plotseling zitten ze op een trein te vechten tegen de robots van I, Robot terwijl even daarvoor was het nog een gelijkaardig gevecht tegen Orcs. Hoe is dat meeslepend? Het is het concept waar iets aan schort.

Dat is meeslepend omdat het de andere realiteiten reflecteert. Als het in de fantasiewereld foutloopt, loopt het ook fout in de 2 andere werelden waaruit ze vlucht. Alleen al het feit dat ze diep genoeg in haar roes moet blijven om de smeerlappen genoeg af te kunnen leiden maakt het spannend. Daarnaast fugneert het ook doodgewoon als visueel entertainment. Niet alles hoeft per se bloedstollend te zijn.

Ik vind persoonlijk een door mannen overheerste omgeving waar de constante dreiging van misbruik/verkrachting aanwezig is en af en toe ook iemand gelobotomiseerd wordt vrij duidelijk de 'stakes' weergeven.

Ik heb sinds jaren niet meer zo van een film genoten. Het verhaal, de prachtige special effects. De muziek en natuurlijk de prachtige vrouwen. Ja de film zit boordevol onsamenhangende elementen. Je kan je door aan storen of niet.

Ik heb wel genoten van het visuele spectakel en de muziek. Het is een soort droom wereld waar immers van alles kan gebeuren, je kan echt zien dat de makers hun fantasie volledig in film hebben gestopt. Ik vind deze film in iedergeval beter dan Inception, dat moest ook een soort droom wereld voorstellen maar dat gevoel kreeg ik helemaal niet.

In de droom/fantasie wordt helemaal niet gesproken over een lobotomie maar gemeenschap. Of rape if i may.

Absoluut mijn beste! Inception is pas een sof. Over ongeloofwaardig en weinig meeslepend gesproken.

Dat droom element is dan ook maar een middel. Bovendien zijn beide films wel heel erg onvergelijkbaar.

Op veel vlakken onvergelijkbaar idd, maar beiden spelen toch wel met dromen alleen probeert Inception dat op een intellectueel hoogdravende manier te doen waarbij het zichzelf ook nog eens verschrikkelijk serieus neemt. Waardoor het in feite gigantisch op zijn bek gaat (want hoe geloofwaardig en meeslepend is een prent nog die zijn fantasiewerelden op een bloedserieuze manier tracht te verkopen?).

Typische flutfilm die zijn succes dankt aan gigantische advertising en overhyping.

Eens .

Haha, alsof SP zo'n underground werkje is. Zit ook veel reclame en hype bij, alleen veel minder succesvol dan Inception daarnaast neemt SP zich ook ontzettend serieus. Allebei films die dromen op een verkeerde manier uitwerken. Lynch doet dat allemaal veel beter.

Laten we Lynch erbij halen, om nog maar een stompzinnigere vergelijking erbij te halen. Bij SP zat er juist te weinig marketing bij en niemand die beweert dat dit een underground werkje is. En lijkt me vrij duidelijk dat dit veel minder pretentieus is (vooral narratief gezien) dan Inception.

Stompzinnige vergelijking? Ik vergelijk Lynch niet met SP, ik zeg dat Lynch het beter doet als het op dromen aankomt. SP en Inception heeft imo vrij weinig met dromen te maken maar meer met laten we iets cools op het scherm neerzetten. Ik vind beide films behoorlijk pretentieus maar welke er nu meer pretentieus is maakt me eigenlijk niet uit. Narratief gezien is Inception behoorlijk standaard en SP onconventioneel dat wel, maar ook dat maakt eigenlijk weinig uit want dan komt het toch weer op uitwerking uit.

Uiteraard is dat beter uitgewerkt, aangezien de droom het hele uitgangspunt is van Lynch, bij Snyder is het met SP vooral een middel. Ook vrij logisch dat dit toch veel minder uitgewerkt is.

Nee hoor, je maakt inderdaad geen vergelijking.

Daar zit geen vergelijking in. Iemand noemen die het thema beter aanpakt is geen vergelijking maar een mening. Als ik er verder op in zou gaan wat ik niet ga doen dan komen de vergelijkingen pas.

Toch een gigantisch pak minder dan bij Inception (hype heb ik zelfs niks van gemerkt). Er was om te beginnen ook al meer dan de helft minder budget voor reclame.

Onzin, de nadruk wordt hier duidelijk gelegd op visueel entertainment, voortgestuwd op een verhaal over escapisme. Nergens valt hier de pretentie dat we de fantasiewerelden erg serieus moeten nemen, hetgeen bij Inception juist erg cruciaal werd voorgesteld.

Lynch doet het niet slecht in deze materie en soms zelfs briljant, maar is wel weer zo'n typische regisseur die gauw verzandt in vaagdoenerij waardoor je een heel andere soort film hebt en doorgaans ook dito publiek. Sucker Punch is voor mij de perfecte popcornversie van een droomconcept die perfect het midden houdt tussen entertainment en intrige, een beetje zoals Inception wou zijn maar door zijn prestigeuze stank falikant heeft gefaald.

Heel eerlijk, djelle, had jij het gevoel dat het mis kon lopen in de fantasiewereld? Tijdens haar dans?!

Heel eerlijk wel ja, en mijn gevoel bleek zelfs juist te zijn op een bepaald moment toen er moest gedanst worden voor de kok. De film is zeker geen happy fairy tail (getuige de moordzuchtige slechterik uit haar subwereld) en dat helpt een eind.

In die sequence hint Snyder er wel heel nadrukkelijk naar en aangezien er dan al eerder iets fout is gegaan lijkt het me logisch dat je dat idd verwacht.

Voor mij waren het alleen maar excuses om actiescènes in verschillende settings te laten zien. Ik verwachtte dat ze alle missies zou volbrengen. Ik weet nog toen Pleasant achter hun plannetje was gekomen dat ik tegen mezelf zei: "Eindelijk! Ik voel gevaar en dreiging!" Er is veel te weinig gedaan met Pleasant. Voor mij was hij de enige villain in de film (de stiefvader van de openingscène niet meegerekend).

Pleasant? Blue bedoel je zeker? De man had vrij vlug iets in de mot dus het gevoel van gevaar en dreiging zou je al snel moeten gehad hebben. Niet veel mee gedaan? Blue laat toch geregeld een flink staaltje klootzakkerij zien dus weet niet goed waar je het over hebt. Tenzij je enkel de verknipte biosversie gezien hebt ofzo. Dat het visuele entertainment prioriteit is zei ik al en is niks mis mee, maar dat er voor de rest niks inzit qua sfeer, verhaal of spanning is zeker niet het geval.

Jammer dat je het zo ziet.

Ik dacht al, who the fuck is Pleasant? .

Ik vind Blue helemaal niet zo'n volbloed villain. Zoals Snyder heeft hij nou juist erg veel aandoenlijks, zijn "liefde" voor Baby Doll die hij niet tot uiting weet te brengen. Ik vind het wel aandoenlijk.

Heet hij Blue? Misschien is Pleasant de naam van het asylum? Ik begin het door elkaar te halen. Is ook niet zo belangrijk, dacht ik. Maar goed, wat had ik moeten doen met dat personage volgens jou? Ik bedoel, je zegt, je hebt er niet veel mee gedaan (Misschien heb ik wat te veel op Snyder gerekend). Wat had ik moeten doen? Het kan me misschien helpen voor tijdens mijn derde kijkbeurt. Ik wil de ervaring die jij hebt gehad.

Ik heb beide versies gezien. Ik ben een grote fan van Snyder en heb me blindelings de Blu-ray aangeschaft uit de States.