In de Schaduw van de Overwinning (1986)

Die heb ik ook prachtig verhaal.

Mooie beelden en goed geacteerd.

Emotioneel einde.

4 sterren

Het blijkt maar weer dat ik deze film dus al eens gezien had. Ik had hem al een waardering gegeven. In de jaren zeventig en tachtig zijn er veel oorlogsfilms gemaakt in Nederland. De een had meer succes dan de ander. Deze had volgens mij niet zoveel succes. Misschien was iedereen in 1986 ook wel al die oorlogsfilms zat. Toch is het wel een goede film. Twee verzetsmensen zijn los van elkaar bezig met hun eigen dingen, maar worden gedwongen om met elkaar samen te werken. Ondanks dat het verhaal wat warrig overkomt in het begin, bouwt het langzaam maar gestaag op en zit het toch wel goed in elkaar. En ook wordt er uitstekend geacteerd. Kortom een prima film in dit bekende Nederlandse genre.

Vanmiddag maar weer eens verder met de oorlogsweken en dat bracht dus deze In de schaduw van de Overwinning van Ate de Jong die in mijn ogen al meerdere verschrikkelijke films heeft afgeleverd. Goed, smaken verschillen zullen we maar zeggen, waar juist deze film mij best wel mee viel en een dergelijke slecht cijfergemiddelde niet helemaal verdient.

Het verhaal mag duidelijk zijn rond een verzetsgroep die een grote actie uitvoert en vervolgens de Duitsers achter zich aankrijgen. En en het is vooral dat laatste wat de focus op komt, namelijk verschillende leden die één voor één opgepakt worden en de overige leden die juist de dans proberen te ontspringen of door gaan met acties. En wat dat betreft zien we eigenlijk niet veel anders dan wat we in Riphagen, of Het meisje met het rode haar, of verschillende Noorse films zoals Nr. 24 en Max Manus al zagen. Desalniettemin is het een aardig beeld van organisatie, keuzes, paranoia, angst, en vervolgens de spreekwoordelijke keerzijde van de overwinning namelijk gevangenname en marteling.

En opzich is daar net als in Nr. 24 een interessante psychologische laag over keuzes en wat het nu allemaal oplevert en wat voor zin bepaalde offers en acties hebben die weer represailles opleveren. En het moet gezegd dat de Duitsers er fel bovenop zitten wat wel een bepaalde interesse en spanning oproept. Buiten dat is er een prima cast aanwezig, met vooral Marieke van der Pol, beter bekend als de moeder in Oppassen, en een prettige verschijning is , en is Tom Jansen buitengewoon goed als de onplezierige Duitser Kohler. Weliswaar zijn er wel minpunten te noemen zoals wat Carl hierboven allemaal benoemd aan slechte regie en details, maar dat zijn mijn inziens toch dingen die vooral in het tijdsbeeld vallen waar men niet over zulke dingen nadenkt.

Mij beviel dit op zich prima zonder dat het een topfilm is. Het cijfergemiddelde vind ik dan ook wel wat aan de lage kant waar gemiddeld een drie iets meer op zijn plaats zou zijn daarom geef ik dan ook een drie sterren.