Ship Ahoy (1942)

Groots opgezette film, typisch voor 1942 waarbij weer het nodige talent in één film te zien is. Konden de mensen in die tijd wel goed gebruiken. Eigenlijk alleen weer gekeken vanwege Tommy Dorsey, die toen tot de toporkesten hoorde met daarbij vocalisten, Jo Stafford, The Pied Pipers en een jonge Frank Sinatra die "It's the last call for love" zingt. Film heb ik destijds bij de BBC gezien, die toen nog met regelmaat dit soort films uitzond.

Ben verder niet zo'n liefhebber van dit soort films. Drukke film, MGM, dus weer veel show en dans waaronder het tapdansen van Eleonar Powell. Red Skelton is zoals vaker weer grappig. Toch ook een vrolijke film, was daarom goed te doen. 4.0

Er is voor de musical-nummers met Eleanor Powell duidelijk minder geld uitgegeven dan in haar voorgaande films, maar ondanks dat, straalt powell weer in haar geweldige dansnummers.

Deze film biedt naast Powell nog veel meer : het filmdebuut van Frank Sinatra bijvoorbeeld, die ondanks dat hij een aantal nummers zingt, niet op de aftitelinglijst staat.

Geweldige muziek van de Tommy Dorsey -band.

Verder is Virginia O'Brien erg goed, ze had -wat mij betreft- wel wat meer nummers mogen zingen.

Red Skelton en Bert Lahr hebben hun momenten ,maar zijn vaak ook wel wat te veel van het goede.

Het verhaaltje over danseres Powell die door vijandige spionnen wordt gebruikt om een wapen te smokkelen is natuurlijk idioot, maar goed het was de 2e wereldoorlog en het wordt goed gebracht.

Heerlijke musical/comedy. Eleanor Powell is ge-wel-dig als danseres met onder meer een tapdansnummer in morse code. Voor mij ook een kennismaking met Red Skelton en zijn komisch talent. Het verhaaltje draait rond spionage - ten tijde van WO II - en de smokkel van een nieuw type explosieve mijn. Het soort attribuut dat Hitchcock zou omschrijven als een macguffin. Enkele thrills maar vooral veel laughs en een hoop show. Voor dat laatste zorgt Tom Dorsey en zijn big band. Fantastisch om deze man in een speelfilm aan het werk te zien, samen met legendes als Buddy Rich - die ook deelneemt aan één van de danschoreografieën - en Frank Sinatra. Sinatra maakte deel uit van Dorsey’s band in de periode 1940-’42. Gedurende die tijdspanne was zijn populariteit al enorm toegenomen en was een trekpleister geworden binnen het repertoire van Tom Dorsey, die ook nog andere zangers in huis had. Sinatra is dan ook de enige die hier de spotlight krijgt als zanger, en niet veel later zou hij Tom Dorsey verlaten om zijn iconische solocarrière aan te vatten. De muziek en de choreografieën zijn top, zoals te verwachten bij een MGM product. Erg genoten van het totaalspektakel en ik krijg al zin in een volgende musical.

Vroeger waarschijnlijk beter bevallen, hoewel als Tommy Dorsey niet in de film te zien was geweest had ik hem waarschijnlijk nu nog niet gezien.

Deels (vooral het eerste deel) Tommy Dorsey muziekfilm, was eigenlijk gewoon trombonist/orkestleider, al speelt hij zelf ook nog een rolletje (Ziggy Elman trompet/Buddy Rich drums) en deels na de helft meer een komedie. Verder over twee paartjes Lahr en O'Brien, die eerst nog wel een leuke combinatie zijn en Powell met Skelton. Powell heb ik nooit veel aan gevonden en Skelton weet ik me ook niet meer te amuseren.

De film begint met een rot nummer Hawaiian War Chant, iets voor half uur, muzikaal hoogtepunt (voor mij) The last call for love, daarna heel even How about you. Later Sinatra nog een keer met Poor you maar halverwege overgenomen door Red Skelton. Ook zingen ze nog allemaal, zelfs Lahr I'll take Talluhah, maar wordt dan tapdansnummer voor Powell.

Heel moeizame film. (Eigenlijk een (vergeten) oorlogsmusical, over spionage en waarschijnlijk gemaakt om mensen aan te zetten oorlogsaandelen te kopen.) 3.0/2.0