Thirteen Women (1932)

Daarnet gezien dankzij ToNe, waarvoor dank. En ja, het is begrijpelijk dat deze film als de eerste slasherfilm ooit beschouwd wordt, al denk ik dat dat grotendeels toch op toeval berust. Maar dat er parallellen zijn lijdt geen twijfel. Zo zijn wraak als motief en de oplopende bodycount essentiële elementen in deze film. Een ander belangrijk ingrediënt dat eerder aan films als Final Destination maar ook J-horrors als Ringu en Chakushin Ari doet denken, is het feit dat de dood van de dertien vrouwen aanvankelijk bepaald lijkt door het lot. Dit creëert een heel ander soort suspense dan een stalk&slash-stramien, omdat je samen met de personages tracht uit te vissen of ze erin zullen slagen om aan hun lot te ontkomen. Wat in eerste instantie dus een bovennatuurlijke horrorfilm lijkt, verandert op een slimme manier in een whodunnit.

De film zelf was een aangename verrassing. Wel was hij niet altijd eenvoudig om te volgen omwille van de vele personages die allemaal sterk op elkaar lijken. Ze worden ook zelden bij naam genoemd, wat het allemaal nog moeilijker maakte. Gelukkig is het verhaaltje niet te complex, maar wel boeiend genoeg om de speelduur gemakkelijk vol te maken. De versie die ik zag duurde overigens 60 minuten; geen idee wat er met die overige 13 gebeurd is. Iets met die 13 vrouwen of zo... wie weet. Wat me nog het meest zal bijblijven is de slotscène: een grimmige verrassing die van de film een sluitend geheel maakt.

Tijden zijn, gelukkig, behoorlijk veranderd sinds deze film. Mensen in het algemeen en specifiek, de kritische respons van de gemiddelde filmkijker (alhoewel?).

Het fascinerende aan klassiek Hollywood (en met name de Pre-Code) vind ik de ambivalentie van die films. Thirteen Women past precies in dat straatje.

Met moderne ogen is het niet moeilijk om sympathie te krijgen voor de anti-held. Onze gevoel voor rechtvaardigheid is ingekaderd in de film en wordt niet afgedwongen door de wetten, normen en gebruiken, die ons in het leven begrenzen. Hierdoor moeten wij in staat zijn om de werkelijke implicaties van deze 'klassieke' films te filteren.

Want Thirteen Women heeft met haar wreekster, een controversieel motief in handen. Ik denk dat dit een toevalstreffer is, vanwege het feit dat alles wat exotisch/ vreemd is in die tijd, gelijk diabolisch moet zijn. Dit werkt in de meeste ongenuanceerde hap-snap-escapisme-fictie als Fu Manchu en in zekere zin lijkt het hier ook die kant op te gaan.

Haar motief mag dan wereldvreemd zijn voor de meerderheid van (op dat moment) gesegregeerd Amerika, voor wie dit gewoon een variatie lijkt op verknipte antagonistisch gedrag (het publiek moet iemand hebben om zich tegen te keren). Tegenwoordig is het niet zo simpel en kun je je zelfs afvragen: Verdient haar doelwit niet gewoon haar straf?

De gegoede burgelijke vrouwtjes. Halcyon merkte al op dat ze ontzettend op elkaar leken. Dat komt waarschijnlijk omdat ze allemaal op Norma Shearer wilden lijken.

Een goede socialite doet er goed aan om de mode-stijl van een diva te volgen, daah'ling. Maar betekent die identificatie/ verafgoding van deze types (Hollywood was een promotie voor het goede leven) dat we automatisch partijdig zijn?

Ik denk dat het duistere randje van de film bij de producenten en het publiek niet lekker in de maag viel. Dit kan een reden zijn dat er dertien (?) minuten zijn gesneuveld, om het enigszins aan het publiek te kunnen verkopen.

Myrna Loy, die ook een orientaalse speelde naast Karloff in The Mask of Fu Manchu, zou bij MGM uitgroeien tot een A-ster (o.a. The Thin Man). Ze hoefde dan ook nooit meer engerds als C. Henry Gordon, die ook geen onbekende was met 'exotische' rollen, te kussen! Wat een schok!