Jing Wu Feng Yun: Chen Zhen (2010)

Leuk!

Wai-keung Lau heeft er even voor nodig gehad maar eindelijk heeft hij z'n eerste 4* vast. Niet toevallig met z'n laatste film. Lau is iemand die veel genres uitprobeert en steeds zichtbaar bijleert. Dat moest uiteindelijk eens in een echt sterke film resulteren.

Chen Zhen blijft wel een duidelijke blockbuster, dus ondanks z'n stijlvollere setting en sterke cast is het vooral actie en wat vlugge intriges en plotafwikkelingen, om daarna weer terug te keren naar een ass-kickende Donnie Yen. Wees gewaarschuwd.

Visueel sterk, redelijke soundtrack en een aantal geweldige actiescenes, meer moet dat niet zijn. Middendeel sleept iets te veel, maar verder uiterst vermakelijk werkje.

4.0* en een uitgebreide review

Yip Man in het verzet.

De man die tegenwoordig furore maakt met de Ip-reeks en vaak doet denken aan Lee, doet dat niet alleen vanwege zijn Kato-outfit, de 'miauw' of de duim. Hij is namelijk 'gewoon' een fenomenale vechtjas, net als zijn idool. En al is hij misschien minder atletisch gebouwd en is de geschoeide leest met name 'Chinese boxing', hij is samen met Jaa een van de weinige mensen die de schaduw van de meester mogen opzoeken. Vechters die het verschil kunnen maken.

Dan is het toch jammer dat het wankele plot iets te weinig kapstok is een aantal goofs door de actie heen sijpelt. Yen verdient beter, zeker in zijn vaderland. Het verhaaltje is het bekende geduvel tussen China en Japan, met de verplichte discriminerende Brit. Ditmaal ten tijde van WOI. Jammer is dus dat het verhaaltje iets meer probeert te zijn dan die klerenhanger, terwijl daarvoor de characters net te weinig diepgang kennen. Ergelijk is het allemaal niet, want na een aantal lijntjes knopen en tussendoor-getrailer is er de grote finale. Ietwat teleurstellend in tegenstelling tot de voorgaande knokscènes, maar voorzien van een op dreef zijnde Yen. En dat is altijd prettig.

Goed.

Niet dat ik dit meepik voor een interessant plot, maar het moet ook niet teveel in de weg gaan zitten. Daar wil hier nog wel eens sprake van zijn. Het zal er wel bij horen, maar het knullige oorlogsgedoe het suffe drama gooit er bij tijd en wijle flink de rem op. Met nog wat malle agenten vliegt het toontje ook alle kanten op.

Visueel wel erg aantrekkelijk en niet alleen vanwege de beeldschone Qu Shi, ook de locaties e.d. zien er overwegend prachtig uit. De grote troef opent knotsgek en pakt een paar keer lekker agressief en flitsend uit. Toch overheerst een lichte teleurstelling over de actie. Meer had ook qua tempo niet misstaan en de met pathos opgeblazen finale is een klein dompertje.

Groots opgezet spektakel, maar helaas niet groots qua uitwerking. Het verhaaltje zit nogal rommelig in elkaar en de personages zijn karikaturaal. Misplaatste humor en allerlei dik aangezette Casablanca-achtige romantiek staan het tempo danig in de weg. Vormgeving en montage zijn aan de drukke kant, met overdreven kleurgebruik en veel gebruik van digitale achtergronden. Gelukkig zijn de aktiescenes nog wel de moeite waard, vooral in de eerste helft van de film. Tegen het einde is de rek er behoorlijk uit helaas, met een matte en voorspelbare finale.

Wederom een geweldige Yen film.

Ik ben een beetje steken bij de concurrentie en oorlog tussen Japan en China. Na The Shinjuku Incident, waar het meer over macht draaide, gaat het hier om onderdrukking. En dat allemaal voor de 2de WO, wanneer Japan een heuse bedreiging begon te worden.

Het begint meteen spannend. Het gaat over een groepje vrienden die tijdens de 1ste WO in Frankrijk als ondersteuning functioneren. Er komt natuurlijk een schermutseling tussen Duitse en Franse soldaten, waar Yen noodgedwongen zijn lichtsnelle vaardigheden gebruikte. Wat een geweldige scène om de film te openen.

Na de 1ste oorlog is die terug in Shanghai, China. De beelden laten zien hoe het eraan toe was tijdens de jaren '20. Het begon steeds en steeds meer op de Westerse steden te leken, met al die theaters en clubs. Yen komt natuurlijk weer in actie wanneer er een moordaanslag op een generaal wordt gepleegd. Om herkenbaar te blijven trekt die zo'n strakke, leren pak, waar die eerder op een carnavalvierder dan een mysterieuze vechter leek.

Aanwezigheid van Japanse troepen is hier zeer sterk en dat is waar het allemaal om draait hier. Ook krijg je hier te maken met een hoge rang die de zoon blijkt te zijn van een slachtoffer van Yen (iets over de zieke man van Azië). Naast bikkelharde en indrukwekkende vechtscènes met Yen, komen ook genoeg vrienden van hem in opstand en gaan zo een Japanse eenheid te lijf en een hoofdkwartier bestormen. Ook dat zag er prima uit en lekker geweldadig en bruut.

Het is niet altijd helder hier en af en toe onduidelijk, qua beelden en decors is het af en toe wat overdreven maar niet mis om naar te kijken. De acteurs waren prima neergezet en hadden allen verschillende rollen met twists. Van alle mooie dames die hier voorbij komen, blijft Shu een eye-catcher. En dat voor iemand in de 30.

Een eindgevecht zat er dik aan te komen met als locatie een Japanse dojo, tegen zo'n 30 Japanse soldaten. Yen laat zich hier flink op losknallen, want het leek net Bruce Lee. Als finale gaat het om Yen tegen de door trots en wraak verblinde kolonel. Nogal standaard en voorspelbaar afgewerkt, helaas maar het zat er al aan te komen.

Al met al een geweldige film van Yen, die helaas niet kan tippen aan z'n Yip Man films maar er zeker niet al te laag onderaan hangt.

Mooi en zorgvuldig, met veel aandacht voor de beelden en belichting gemaakte film in een setting die toch op een of andere manier voor ons Hollanders wat onbekend blijft - maar wat natuurlijk voor de Chinezen net zo aanvoelt als wat wij van de Duitsers in WOII vinden, ook al hebben we dat alleen maar van onze ouders of grootouders gehoord, rotmoffen zullen het toch altijd blijven, echt goed komt het daar toch niet mee, dat duurt nog wel een paar generaties op z'n minst. En zo gaat het met de Japanners in deze film natuurlijk net zo. Onterecht kan ik dat eigenlijk niet vinden - je kan misschien de oorlogsmisdaden van 60, 70 jaar geleden niet een heel volk nadragen, maar neutraal kan het toch ook nooit helemaal blijven - dat zou echt te naief, te simplistisch zijn. Daar herken ik op vakantie op de camping toch net iets teveel van wat mijn vader me altijd over de Moffen verteld heeft.

Goed, terug naar de Jappen en de Chinezen. Het onbekende van dit stukje historie maakt me toch weer nieuwsgierig - ondanks dat ik toch echt al eerder een film over dit onderwerp, en zelf over Chen Zhen gezien heb. Toch eens een boek over lezen en Wikipedia over uitpluizen. En, deze film is echt wel goed om gezien te hebben - zeker als je iets met het genre hebt. Zeker niet een echte top-vechtfilm, daar moet ik Mr_White gelijk in geven. Maar, als je niet heel specifiek genrespecialistisch naar de film kijkt, komt'ie er best goed uit vind ik. En, als je deze goed vind, moet je zeker ook The Message (2009) gaan zien - die heeft een vergelijkbare stijl qua beelden, wel minder vechtscenes, maar wel veel meer verhaal en veel meer historie er in.

Donnie Yen overtuigt meer en meer. Niet alleen als vechtersbaas, maar ook als goed acteur. Een perfecte cocktail om een film als dit te tillen naar een hoger niveau. Verder kent de film ook nog meerdere grote namen zodat de film een mix wordt van een oorlogsdrama en martial arts met kwaliteit op verschillende vlakken: dialogen, acteerwerk, gevechten, verhaal, ... Ik ken de originele Chen Zhen versie niet van Bruce Lee, maar dit is zeker de moeite. Hier wil ik meer van zien.

Het historische interesseert me (net als sommige gebruikers al vermeld hadden) meer en meer. Ik was (buiten Yip Man) niet echt mee met de historische gebeurtenissen in China begin 20e eeuw. Hun aandeel in WOI, de bezetting door Japan, ... Hier wil ik wel meer van zien.

Een goede actiefilm...

Prima verhaal volgen...

Uitstekend acteerwerk...

Bekende acteur Donnie Yen speelt opnieuw goed...

Vechtscene speelt zeer goed...

Prachtig mooi HD kwaliteit...

Mooi achtergrond muziek...

Niet zo boeiende film met de acteur ook bekend uit Yip Man. Vrij standaard spionageverhaaltje dat wat rommelig gebracht wordt net als sommige van de gevechten voor mij althans wat lastig te volgen zijn. Verhaal doet me wat denken aan Shanghai, maar dat speelt zich iets later af.

Voortzetting op de Jet Li film Fist of Legend uit 1994, die op zijn beurt weer een remake was van Fist of Fury (1972) met Bruce Lee. De hoofdrol in de uit 2010 stammende Legend of the Fist: The Return of Chen Zhen ( originele titel Jing Wu Feng Yun: Chen Zhen ) is dit keer voor Donnie Yen, die inmiddels zijn sporen ook wel verdiend heeft in het Martial arts genre. De regisseur uit 1994 Gordon Chan heeft deze keer de productie op zich genomen en was ook medeverantwoordelijk voor het scenario, terwijl Andrew Lau ( Infernal Affairs ) nu op de regisseursstoel zat. Het verhaal speelt zich af tijdens de Japanse bezetting van China enkele jaren voor het uitbreken van de tweede wereldoorlog en verteld (weer) het bekende relaas van het Chinese verzet tegen de buitenlandse ( Japan, Groot-Brittannië ) overheersing en onderdrukking. Dat levert voor het grootste gedeelte een best boeiend geheel op waarbij de actie scenes het meest in het oog springen. Het script kent verder genoeg interessante invalshoeken, al moet ik er wel bij zeggen dat het soms wat hapert en bijna karikaturaal aan doet.

Vind Yen hier verrassend sterk acteren. Andere overtuigende bijdragen zijn er van Shu Qi als nachtclubdanseres Kiki en Huang Bo als Chinese politie inspecteur die telkens weer moet laveren tussen zijn eigen volk en zijn buitenlandse meerderen. Een andere, ook hier redelijk bekende acteur, in de cast is de bijna altijd imponerende Anthony Wong. Helaas worden zijn kwaliteiten hier nauwelijks benut. Krijgt veel te weinig te doen en zijn inbreng in het verhaal is miniem.

Verder fraaie decors en mooie beelden, en die vormen te samen met de flitsende actie een best spectaculaire Legend of the Fist, al heeft het realisme daar wel wat onder te lijden. Sterke beurt van Donnie Yen en, in iets mindere mate Andrew Lauw, die uiteindelijk zorgen voor een onderhoudende en ook wel bevredigende film.