Pairan (2001)

Terwijl de uitgangspunten (de totaal verschillende achtergronden en karakters) voor het verhaal prima zijn, wordt er in de uitvoering te weinig mee gedaan. In plaats van het breed uitgesponnen gangsterverhaal in het eerste half uur, had regisseur Song zich veel meer moeten focussen op de titelfiguur, zodat er een beter evenwicht ontstaat tussen haar en de persoon van Kang-jae.

Het meest positieve vind ik nog het prima acteerwerk van Min-shik Cho en Cecilia Cheung. Maar verder is het een gemiste kans, omdat de nadruk veel te veel gelegd wordt op het onderwereldmilieu.

P.S. De filmposter heeft geen enkele relatie met het gebeuren in de film.

Toen ik de poster zag dacht ik, hmm, ik weet niet of dat iets voor mij is- maar het zoete beeld dat op de poster wordt getoond is een fantasie, een onvervuld verlangen en dat zet hem toch in een heel ander licht. Ik ben het dan ook niet eens met de laatste opmerking uit de review van BBarbie, hoewel de scène niet zo letterlijk in de film voorkomt is het droombeeld van wat had kunnen zijn een leidend thema.

Zoet is Failan allerminst, en hoopvol ook al niet (in die context is de naam van het uitzendbureau nogal cynisch te noemen), het is eigenlijk vooral treurigheid, niet zelden ondersteund door non-descripte vioolmuziek.

Failan wist me wel te raken, en dat is vooral te danken aan het spel van zowel Choi Min-sik als van de innemende Cheung. En ik heb toch wel een zwak voor de geromantiseerde bak ellende die Koreanen als tegenwicht voor de Hollywood-positivo's weten voor te schotelen. Failan toont beide kanten van het verhaal omtrent een schijnhuwelijk: de beslommeringen van de criminele loser Kang-jae versus die van de bedeesde immigrante Failan. Subtiel is het misschien niet, door de sterke acteerprestaties geloofde ik wel in hun personages, en ook in de verandering in Kang-jae die geraakt wordt door Failan's goedhartige naïviteit. Jammer alleen van de muziek, die mij te sturend was.