Hanyo (2010)

Fijne film.

En toch stelde hij ergens teleur. Maar dat is vooral te wijten aan de trailer die mij met torenhoge verwachtingen had opgezadeld.

Vooral het thriller zijn viel behoorlijk tegen. In tegenstelling tot wat deze trailer laat vermoeden, kent de film weinig spanningsmomenten.

In het magazine van IFFG stond ook vermeld dat de regisseur op het einde alle remmen loslaat. Dat viel tot mijn grote spijt ook wel behoorlijk mee...

Verder wel een film die er mag zijn. Audiovisueel zeer degelijk. De decors zijn mooi en het geheel is prima in beeld gebracht. Het had alleen iets minder gelikt gemogen. Wat meer pit en durf had de film er zeker beter op gemaakt...

3.5/5.0*

Sang-soo Im zet met Ha-nyeo in de eerste plaats een prima stijloefening neer. Stijlvol geschoten, rustige editing en vooral een sterke muzikale score zorgen ervoor dat deze thriller prima weggekeken kan worden.

Inhoudelijk is Im's kritiek op de hogere klasse der (Koreaanse) samenleving echter wel erg voor de hand liggend en ga je als kijker niet mee met de hoofdpersoon. Naïef als ze is trapt ze overal met open ogen in, werkt ze mee, maakt ze rare keuzes en wordt uiteindelijk nog boos ook. Tja, je had het kunnen weten.

Dat maakt Ha-nyeo uiteindelijk toch ook een wat vervelende film die weinig nieuws te zeggen heeft. Wie door het artistiekerige uiterlijk heen prikt ziet uiteindelijk niet veel meer dan een standaard thrillertje die maar niet spannend wil worden. 2.5*

Spanningsloze seks.

Terwijl The Housemaid sterk begint als een soort thriller rond een nieuw dienstmeisje van een jong en rijk stel, ontaardt een en ander al snel in een psychologisch drama met erotische randjes. Het is, wat dat laatste betreft, vooral suggestie maar het geeft een vreemd maar welkom smaakje aan deze remake van de film uit 1960. Eveneens uit Zuid-Korea. De seks maakt echter plaats voor een hoop ellende als het verhaal zich, enigszins voorspelbaar, begint te ontvouwen.

En dat je zonder ooit het origineel te hebben gezien al van mijlen ver kunt zien waar dit naar toe gaat, draagt niet bij aan eventuele spanning. Omdat de expliciete scènes dan eigenlijk ook wel een beetje voorbij zijn blijft het ietwat saai afwachten hoe een en ander vorm krijgt. Het laatste half uur op bijna Amerikaanse wijze, waarbij je Michael Douglas al ziet voorbijkomen. Als dan vervolgens de regisseur zichzelf verliest tijdens de theatrale finale, is dat dubbeljammer.

Redelijk.

Met dank aan Filmfreak voor het recensie-exemplaar.

Prima psychologische thriller met de nodige erotiek, die volgens mij duidelijk geïnspireerd is door films van Hitchcock (Rebecca). Vooral bij de rol van Yeo-jeong Yoon als de bitse huishoudster moest ik onwillekeurig denken aan soortgelijke rollen van Judith Anderson.

De surrealistische slotscène deed naar mijn gevoel helaas afbraak aan deze spannende, enerverende film.

Magere film en een remake van Hanyo (1960) Eun-Yi (Jeon Do-yeon) wordt aangenomen als dienstmeisje bij een steenrijke familie. De oudere huishoudster mevrouw Cho (Yoon Yeo-jeong) huurt haar in en het verdere vervolg speelt zich af in de meer dan weelderige ingerichte enorme villa. Hoon (Lee Jeong-jae), de heer des huizes, zwangere echtgenote Hae Ra (Seo Woo) en zijn schoonmoeder gebruiken het personeel als voetveeg en komen hiermee weg door riante cheques uit te schrijven. Nadat dienstmeisje Eun-Yi een avontuurtje beleef met echtgenoot Hoon blijft dit natuurlijk niet zonder gevolgen. De verhaallijn van de film is echter bijzonder mager en doet qua gegeven niet onder voor de inhoud van een van de vele romannetjes uit de Bouquetreeks met alle nodige clichés over rijke werkgevers, arme naïeve dienstmeisjes en een boze schoonmoeder die stookt. De karakters van de diverse personages worden weinig uitgediept. Daarom is ‘The Housemaid’ vooral fraai en uitbundig in zijn beeldtaal en laat zien dat er weinig morele beperkingen zijn als mensen hun eigen belangen veilig willen stellen. De film is daarom niets minder dan kitscherige edelpulp.

Ik ben eerder de film positief genegen dan negatief. Niet dat ik alles zomaar geweldig vond, maar ik vind die relatie tussen verwaande superrijke gezinnen en hun dienstpersoneel erg intrigerend. Zielig en respectloos ook bij momenten waarbij het dienstpersoneel niet meer is dan een modern slaafje dat vaak compleet genegeerd wordt en zelden of nooit bij de familie hoort. Zo is het steeds opvallend dat bij één of andere uitstap (een wandeling bvb) het dienstpersoneel er 5 meter achterloopt en meestal nog één en ander meesjouwt.

Verder vooral technisch een knappe film met een aantal mooi gefilmde scène, de erotische scènes niet in het minst. Ook de rol van de oudere dienstmeid boeide me wel. Enerzijds haar ze haar werkgevers, maar anderzijds bevindt ze zich toch in één of andere loyale tweespalt en heeft ze vooral aanvankelijk geen hoge pet op van Eun-yi.

Niet elke beslissing was een goede. De plots meer aanwezige (schoon)moeder was wat overdreven en kwam het verhaal niet ten goede. En ook het drastische einde had iets "net over the top". Voor de rest vrij genietbaar en prima film.

Misschien niet de beste Zuid-Koreaanse film, maar het was meer dan goed genoeg. Het verhaal was niet erg origineel en het einde viel mij zwaar tegen maar ik geef toch een zeven, ook omdat het acteren best meeviel. Naakt in een film van Z-Korea gebeurt trouwens ook niet zoveel en zeker niet in 2010.