The Son of No One (2011)

Beetje saaie bedoeling deze film. Het verhaal is best boeiend (wel niet origineel) maar de film komt niet op gang en er gebeurt nauwelijks iets spannends in. Voor je het weet is de film al over want hij duurt amper 90 minuten. Het einde was best aardig gedaan maar was ook wel cliché.

De cast is best indrukwekkend maar niet iedereen doet het goed. Alleen de oudgedienden Al Pacino en Ray Liotta deden het goed. Hoofdrolspeler Channing Tatum vond ik vreselijk want hij kon alleen maar wat dom en stom uit zijn ogen kijken. Hetzelfde geldt ook een beetje voor Katie Holmes (zag er ook niet uit) maar zij had maar een bijrol. Waarom men Tracy Morgan in deze film heeft gestopt is mij een raadsel want voor een serieuze rol is hij totaal ongeschikt.

Ik verwachtte wel een goede film na 't zien van de trailer. Helaas vond ik de categorie actie/misdaad meer weg hebben van drama. Door de film heen dacht ik, en nu gaat er iets gebeuren, nu komt er actie, maar het kwam maar niet op gang.. Ik vind het beslist geen aanrader.

Channing Tatum word en is al een van de sterren uit de film wereld en laat hier zien waarom ook de rest van de cast is meer dan goed in dit zeer aardige misdaad/drama.

Ik snap niet helemaal waarom zo'n cast en crew zoveel moeite doen voor dit nogal ongeïnspireerde en weinig verheffende verhaaltje. Alles aan de film schreeuwt 'standaard' .

Dieptepunt was wel Binoche, werkelijk geen flauw idee wat zij te zoeken had in deze film.

Er zijn talloze films over het al dan niet corrupte politieapparaat in NY die je veel beter kunt gaan bekijken dan dit.

Grootste pluspunt was de wel erg sfeervolle en treffende schets van de Queensborough projects en aardig om Tracy Morgan in een verdienstelijke serieuze rol te zien.

Dito toch. Na zijn aardige debuut 'A Guide to Recognizing Your Saints' en het vreselijke 'Fighting' valt hij hiermee definitief door de mand. Hij heeft het geregisseerd en geschreven en vooral de pen had hij moeten laten liggen. Wat een rommelig scenario en most of all: wat een vervelende, inspiratieloze personages! En om dan allemaal slecht acteurs te casten is dan een nekslag. Liotta is al jaren niks meer, Binoche speelt slecht, Pacino laat bij vlagen zien wat hij kan, Tatum heb ik altijd al slecht gevonden en dan de vreselijke Holmes. Nee verschrikkelijk dit.

Qua beeld zag het er allemaal best gelikt uit. Het verhaal daarentegen sloeg kant noch wal.

De toevalligheden en de 'te ver gezocht'-momenten zorgen ervoor dat je zeker je verstand op nul ( zo niet lager) moet zetten. Het is aan Channing Tatum, Ray Liotta en good old Al Pacino te danken dat de film enigszins nog tot een redelijk niveau getrokken wordt, al vraag ik me zeker bij Pacino af waarom hij zich leent voor zo`n film.

Een zeer krappe 2.5

Middelmatige bedoening dit. Het druilerige script is amper boeiend en Tatum is weinig overtuigend in de hoofdrol. De goede cast om hem heen lijkt aanvankelijk de boel nog een beetje te gaan redden (met vooral Pacino in een voor hem ontspannen en subtiele bijrol), maar uiteindelijk loopt alles vast in een ongeloofwaardige en vooral suffe climax. Regisseur Montiel weet flink wat sfeer neer te zetten, vooral in de naargeestige flashbacks, maar verder bakt hij er weinig van. Meer dan een dertien-in-een-dozijn politiethriller is het niet geworden.

Gemiste kans

Prima eerste 70 minuten. Het broeierige sfeertje tijdens de flashbacks in die flats waar Milk opgegroeid is ontzettend boeiend om te zien en dat komt vooral door het uitstekende acteerwerk van Jake Cherry. Het jochie speelt de jonge versie van Jonathan en doet dat met verve. Hij laat Tatum en zelfs Pacino achter zich qua acteerwerk. Iedere keer tijdens de scene's uit het heden zat ik te denken wat we in die flashbacks te zien zouden krijgen. Prima!

Maar tijdens het slot van de film kunnen we toch wel concluderen dat de film hier uit de bocht vliegt. Alsof Montiel snel nog even wat actie in de film wilde stoppen, aangezien er eigenlijk niet zo heel veel gebeurd in het begin en dat doet de film geen goed. Het voelt allemaal behoorlijk overdreven aan en daarom als een teleurstelling. Zonde, want de film was goed op weg een heel aardige film te worden maar komt uiteindelijk niet boven de grijze middelmaat uit.

2,5*

Liotta's trucje.

Voor de zoveelste maal duikt Pacino op bejaarde leeftijd op in een tegenvallend filmproduct. Gelukkig is Liotta aanwezig die zijn oude, maar meestal wel werkende trucje mag doen. Het verhaal stelt behoorlijk teleur en met name de finale is beledigend makkelijk. Met het verstand op nul valt de voorspelbaarheid nog enigszins te ontkennen en trekt een en ander onderhoudend voorbij.

Redelijk.

Redelijk onderhoudende maar voorspelbare film die in een langzaam tempo het verhaal uit de doeken doet van agent White. Jammer is dat het mysterie direct al gepresenteerd wordt. Het acteerwerk is redelijk al vind ik de heer Tatum een vlakke vertoning geeft. En dan die ontknoping, tja.

Een redelijk drama/misdaadfilm...

Redelijk verhaal => geen spannend verhaal...

Redelijk acteerwerk...

Bekende acteurs Al Pacino en Ray Liotta....

Mooi HD kwaliteit aanwezig...

Prima achtergrond geluid/muziek (Dolby Digital)...

Jammer, geen moeite waard...

Een redelijk film maar echt spannend vind ik hem niet. Het verloopt redelijk voorspelbaar. Daar is op zich niets mis mee maar ik vind dat er weinig spanning opgebouwd word waardoor het verhaal een beetje gortdroog aan je gepresenteerd word. Het enige moment wat ik wel overtuigend over vond komen was in het begin. Als die junk door de hal heen loopt te schreeuwen en dat jongetje te pakken wilt nemen. Dat was een hele goede scène maar daarna kan ik me eigenlijk geen scène heugen die er voor mij uitspringt.

Het acteerwerk vond ik ook matig. Vooral Tatum en Cruise vond ik echt niet overtuigend overkomen. Er komt weinig emotie van de twee af. Vooral gezien het feit dat hij zijn vrouw overal buiten houdt terwijl er toch van alles gebeurd kan ik niet rijmen. Dan reageer je toch. Dan wordt je toch razend. Maar het bleef allemaal erg op de vlakte. Op zich had deze film met een dergelijk verhaal veel potentie maar er is weinig mee gedaan helaas.

Een wat stuurloze film die grotendeels blijft steken in goede bedoelingen.De sfeervolle beelden, het goede acteerwerk en het sterke einde maken het nog de moeite waard.

The Son of No One is een grimmig drama dat anderhalf uur sfeer ademt. De tragische en bruuske opbouw belooft een boel: informatie wordt mondjesmaat aan de kijker gevoed zonder uitleggerig te zijn. De sterke acteurs leveren bovendien sterke prestaties.

Maar wanneer het leeuwendeel van de informatie halverwege de film gegeven is, begint de film in herhaling te vallen en wordt het einde langzaam maar zeker heel voorspelbaar. De sterke acteurs worden bovendien in vreemde situaties geplaatst en hun handelingen roepen meer vragen op dan dat ze antwoorden geven.

En daar ligt de doodzonde: een sterk begin waar door de tweede helft maar weinig van over blijft.

Best nog wel een sterke misdaadfilm met Channing Tatum en een ideale bijrol van Al Pacino. Het plot is om te beginnen voor mij prima en opzich nog slim inelkaar geknutseld. Channing Tatum speelt goed als een politieagent White die al 2 moorden op zijn naam heeft staan uit het verleden (ook al is het gewoon zelfverdediging) Al Pacino is de man die hem al die tijd onder de hoede heeft gehouden en zijn naam blijft zuiveren. Tot op een dag brengt dat toch wat anders mee en word White weer achtervolgt door zijn verleden. Echt goed dichtgemetselt was het dus niet. En zo word The Son of No One uiteindelijk nog een spannende en boeiende politievertelling.

Ik vond de film ook nergens tegenvallen zoals hierboven word vermeld. Voor mij in iedergeval een best goedgelukte cop-film, met hier en daar verrassende wendingen.

3,5*

Ontzettend saai.

Tot het laatste kwartier is The Son Of No One een dood boeltje. Het geswitch tussen heden en verleden blijkt uiteindelijk nagenoeg geen toegevoegde waarde te hebben.
De ontknoping is weinig verrassend en die hele shoot-out maakt het allemaal nog wat erger.

Channing Tatum is een erg slecht acteur, dat blijkt hier nog maar eens. Hij teert volledig op een gespeelde getormenteerde blik, hetgeen al snel op de zenuwen werkt. Met z'n spleetoogjes en pubersnorretje komt hij uiterst lachwekkend over.
Katie Holmes is ook zo iemand, maar dankzij haar beperkte screentime blijft de schade beperkt.
Ray Liotta is eveneens zo-zo, die andere oudgediende Al Pacino is de enige reden om de film toch te zien. Het bijrolletje van Juliette Binoche is dan weer volledig overbodig.

Als misdaadthriller is dit veel te laks: het camerawerk is standaard, de muziek is cliché en spanning is ver te zoeken. Als een soort familiedrama werkt dit misschien beter.
Ik heb er alleszins anderhalf uur ergernis opzitten.

1

Tegenvallende film over een agent wiens donkere verleden hem lijkt in te halen. Het verhaal van dit politiedrama wordt al vrij snel eentonig. Het lijkt ook of er belangrijke scènes uit de film zijn geknipt waardoor het allemaal nogal half uitgewerkt overkomt. Zonde van de cast.

Voorspelbaar drama drama met wat thrillerelementen. Tatum is een matig acteur en speelt hier wederom een saaie rol. Wat Pacino hier te zoeken heeft is me een raadsel en volgens mij hemzelf ook.

De flashbacks halen het beetje tempo er helemaal uit en door de oninteressante karakters is het verloop verder ook totaal niet boeiend.

er viel meer uit te halen met deze cast, dat is een feit. Anderzijds is het ook de cast die deze film nog boven water houd. Op de acteerprestaties weinig aan te merken, het is gewoon het verhaal dat te weinig inhoud, waardoor de film zich te lang in niemandsland begeeft en ook de standaardfinale die het hoogtepunt zou moeten zijn maakt weinigs goed. Tatum vond ik wel degelijk en goed om hem eens in zo een soort rol te zien.

TSONO is een zeer matig drama dat zich staande weet te houden door de cast in een langdradig, weinig zeggend verhaal.

'The Son of No One' lijkt onterecht geen politiefilm, thriller of actiefilm. Want eigenlijk is dit een donker drama met wat arthouse-invloeden, of gewoon een rommelige bedoening. De scènes hangen immers met stukken aan elkaar, waarbij de flash-backs er weinig subtiel tussen gesmeten worden. Het enige waarvoor regisseur Dito Montiel wel kan gefeliciteerd worden, is het binnenhalen van een opmerkelijke cast, want naast hoofdrolspeler Channing Tatum (apathisch spelend als altijd) haalde hij ook nog Al Pacino, Ray Liotta, Katie Holmes en Juliette Binoche in huis. Het haalt echter allemaal weinig uit en finaal wordt er nog een overbodige apotheose tegenaan gegooid. Een gemiste kans.

Ja het is een hele zit.

Soms kan traagheid de spanning laten toenemen. hier is dat niet het geval.

De film is voorspelbaar. Dat hoeft niet altijd te leiden tot gebrek aan spanning.

Jammer genoeg is dat Son of no one wel het geval.

Pacino was even te zien, deed waarschijnlijk mee om de film te promoten, zijn bijdrage was onbeduidend.

De cheque die hij kreeg zal hem wel gemotiveerd hebben. 2,5 is de juiste waardering.

Dit is een slechte film. De permanent aanwezige treurige cellomuziek is irritant en leidt af. De aanwezigheid van Liotta, Pacino en Binoche helpen de verteerbaarheid maar het verhaal op het einde is heel raar. Een paar kloothommels, die niemand mist en waarvoor iedereen dankbaar zou moeten zijn dat ze naar de eeuwige jachtvelden gaan, verpesten de jeugd van politieman White omdat hij ze puur uit zelfverdediging doodt. Waarom Vicky het dan politieman Pacino kwalijk neemt dat die geen getuigen oproept of arrestatie's doet is volkomen onbegrijpelijk, ze weet immers wie de dader is. Had zij dan gewild dat White(Tatum) opgepakt werd? Ook het hele gedoe met die aanrijding en de telefoontjes er na zijn onlogisch. Nee, bekijk hem zelf en laat weten of je het met mij eens bent

Goed dat ik de berichten hier niet had gelezen voordat ik deze film ging bekijken, want er komen wel wat spoilers voorbij. Zelf vind ik dit een behoorlijk deprimerende film vanwege de thematiek van hoe het verleden Milk niet met rust laat, maar ook vanwege de beroerde leefomstandigheden van Milk en Vinny. Velen hier klagen over het slechte acteerwerk van Tatum, maar ik vond hem juist heel overtuigend als gesloten rookie bij wie de problemen en de frustraties zich opstapelen zonder dat hij zich kan uiten. Ray Liotta heeft voor mijn gevoel de belofte van Goodfellas nooit waargemaakt en is altijd in de misdaadfilms blijven hangen, maar hij speelt hier toch wel erg sterk, en Pacino is betrouwbaar als altijd, met name in zijn gesprekken met de jonge Milk. Al met al vond ik dit een boeiende en spannende film, maar de climax lost één en ander wat te gemakzuchtig op, en de identiteit van de schrijfster van de brieven komt een beetje uit het niets, hetgeen toch wel afbreuk doet aan de impact van het geheel. Desalniettemin bewondering voor de sfeertekening.