La Chienne (1931)

"La Chienne" (letterlijk : de teef), is een film die voldoende ingrediënten bevatte om bij het Franse publiek, in een periode van rauwe crisis, sterk in de smaak te doen vallen : de realistische tekening van een naief burgermannetje, de femme fatale en de masochistische profiteur, personage die heel dikwijls in de Franse film uit die tijd opduikt.

Renoir zette een poëtisch-realistische film neer die ondanks het dramatische intrige, plezierige momenten bevat. Ook het intro is origineel en smaakvol.

Knap werk met een dankbaar onderwerp, want ook de Amerikaanse remake van Fritz Lang, "Scarlet Street" uit 1945 was suksesvol.

Moet het herhaald dat Michel Simon een acteur "buiten reeks" was, maar ook Janie Marèse als Lulu en Georges Flamant zitten stevig en geloofwaardig in hun rol.

De eerste geluidsfilm van Jean Renoir. Vrouwen zijn niet te vertrouwen en mannen zijn sulletjes. Mocht tot halverwege de jaren zeventig niet vertoond worden in de USA, dus dat lijkt me aanbeveling genoeg.

Vroege Renoir over een sukkelig mannetje die als een schooljongen verliefd is op een kille, berekenende maar ook tragische prostituée. Het verhaal is al best pittig, zeker voor die tijd, Renoir tilt het naar een hoger plan met originele en ook technisch knappe shots.

Een treffend voorbeeld is de scheer-scène: Legrand kijkt uit het raam naar zijn overbuurvrouw, die even in focus komt, terwijl hij zich scheert. Op de achtergrond klinkt pianomuziek (geen score). Hij loopt naar een kastje, de camera beweegt mee, en Legrand haalt er wat geld uit, loopt terug naar het raam, weer gevolgd door de camera, die nu een andere hoek beslaat, en dan pas verschijnt de bron van de muziek. Voor het narratief allemaal niet nodig, maar dankzij dit soort scenes bleef ik de hele film geboeid kijken. Een ander voorbeeld is de moordscène , de stijgende camera vanuit het groepje mensen dat samendromt om de muzikant, de komst en het vertrek van Didi, en dan de droge constatering van de hospita dat er iets mis is.

Zo goed als Règle du Jeu of La Grande Illusion wordt het niet, daarvoor zitten er een paar wat zwakke stukken in -de sequentie met de doodgewaande eerste echtgenoot vond ik bijvoorbeeld niet zo sterk- en het acteerwerk was soms net wat gekunsteld, wat je in vroege geluidsfilms vaker ziet, maar wel weer een knappe film.

La Chienne was de eerste soundfilm van Jean Renoir en wat een binnenkomer. Visueel vormt dit een overgang tussen de Duitse expressionisten en de Amerikaanse film noir. Niet in het minst omdat de cameraman van dienst Theodor Sparkuhl is, die in de jaren '20 in de Duitse filmindustrie het vak heeft geleerd. Na zijn Franse periode zou hij ook in Hollywood meewerken aan interessante film noirs (Glass Key, Among The Living, Street of Chance).

In de nachtelijke buitenscenes wordt er zo mooi gespeeld met low key belichting. En verder vond ik de mobiele camera bij het filmen van het walsje wel inventief voor die dagen. 

De acteurs zette prima hun rol neer. Michel Simon is sterk als het verliefde schlemiel die verstrikt raakt in de netten van femme fatale Janie Marèse en diens pooier Georges Flamant.

Prima script dat nadien nog eens overgedaan zou worden door Fritz Lang als Scarlet Street (1945) minus het door de Hays code gecensureerde einde. Al vind ik dat voor de Scarlet Street versie niet erg omdat deze film eigen sterke eindscenes heeft. 

Een soundtrack is niet voorzien in La Chienne (eigen aan vroege talkies) waardoor het voor de moderne kijker wel een beetje droog kan overkomen. 

Fijn om deze gezien te hebben.