Belle Epoque (1992)

onderhoudende film; wel wat vlak en mijns insziens niet geheel in evenwicht; van het gegeven was zoveel meer te maken geweest

Weinig berichten en weinig stemmen bij deze Spaanse Oscarwinner

Belle Époque is toch wel een erg charmant filmpje. De toon is lekker luchtig en het sfeertje is ontspannen en relaxed. Het verhaal moet in het begin even loskomen, maar zodra de vier dochters van Manolo van de trein worden opgehaald wordt het allemaal een stuk leuker. Het is Fernando ook niet kwalijk te nemen dat hij moeite heeft een keuze te maken tussen deze verleidelijke dames. De personages worden redelijk goed uitgewerkt en de ontwikkelingen en de twijfel van Fernando zijn leuk om te volgen.

De twijfels van Fernando hebben overigens een diepere laag. Hij weet op een gegeven moment niet meer wie hij lief moet hebben en waar zijn loyaliteit ligt. Dat komt precies overeen met Spanje zelf tijdens de Spaanse burgeroorlog van die tijd. Daarnaast bevat Belle Époque een aantal mooie zwoele licht-erotische momenten, zonder daarbij banaal te worden. De toon is altijd fris en licht en mede daardoor verveelt het ook geen seconde.

Ik moet zeggen dat ik vooraf niet veel verwachtingen had, maar het is een verrassend leuke film gebleken. Toch wel een kleine aanrader dit, al is het alleen al vanwege de mooie Spaanse dames.

3,5*

La belle époque is de periode voor de Eerste Wereldoorlog en kan je vertalen als "het mooie tijdperk" omdat ze tijdens de Grote Oorlog erachter kwamen dat dit een voorspoedige tijd was geweest! Waarom de titel hierna verwijst, is mij niet duidelijk want het speelt in 1931 en was het in Spanje een rumoerige tijd en zeker niet zo "mooi" In deze tijd van verwarring en tegenstrijdige loyaliteiten deserteert Fernando uit het leger en vlucht naar het Spaanse platteland om vervolgens bij Manolo onderdak te vinden en als welwillende amoureuze slachtoffer van vier knappe dochters te fungeren. Maar net als bij horror het doodzonde is om weg te draaien van het bloed, wordt hier alle erotiek veilig in voor de camera verborgen. Wat rest zijn mooie freules die dialogen bezige, vleugjes van sociale kritiek en wandelen in de zon. Alsof je op pretentieloze vakantie gaat van twee uur. De Spaanse film won er zelfs de Oscar voor beste buitenlandse film mee Iets waar ik ook niet zoveel van snap want de regie van Fernando Trueba is maar luie enscenering Daarnaast was het misschien leuk voor het ego van Jorge Sanz dat de vier zussen vechten om de genegenheid van een man (gedoe met de lesbische zus was zelfs schrijnend) Ik zag er dan ook maar weinig humor in.