The Quiet American (2002)

Na het zien van de commercials had ik hier zeker meer van verwacht. The Quiet American gaat dan ook geruisloos de film geschiedenis in.

Verhaal heeft zeker potentie. Het thriller/spionage aspect is in het begin best interessant om te volgen. Jammer dat dit een beetje op de achtergrond valt als de romance begint. De film verliest in eens zoveel, en is dan vooral erg saai om te volgen. Caine doet het best goed, en Fraser is best bijzonder om nar te kijken. De man die je gewend bent van oa. de mummy films zet hier een interessante sterke en erg serieuze rol neer. Helaas kunnen zij de film niet meer redden, en is het vooral wachten op de ontknoping die niet als een verassing aankomt maar toch wel enigszins imponerend is. Net als de scène ervoor met de aanslag. Verder is het gewoon erg middelmatig.

2.5*

If I had died, you could have had her.
Prima filmpje voor tussen door, maar geeft weinig informatie over de Vietnam oorlog. Daarvoor hoef je de film dus ook niet te kijken. Dat de film onderhoudend is, snel en een cast met voldoende prestaties heeft is duidelijk, echter slaat de film niet helemaal aan. Het sfeertje is veel te licht, het mocht van mij wel wat grimmiger en wat meer uit de karakters getrokken worden. Was allemaal veel te braaf. Wel een paar mooie scènes, bijvoorbeeld met de bom, het shot met het gezin, en de vrouw die dan haar hand als nood-kreet uitslaat, was wel erg sterk gedaan. Bij deze scènes paste de stijl dan weer, echter deed de film zich een beetje voor als een mysterie. Daarnaast heb ik min of meer een hekel aan Brendan, niet echt mijn favo persoon om op doek te zien. Vind hem een beetje arrogant over komen, en lijkt weinig passie te leggen in zijn rol. 2,5 ster

Geweldige rol van Michael Caine, die man weet altijd goed hoe je een rol moet spelen; hij stelt nooit teleur. Fraser speelde wel wat minder maar kon er nog wel mee door. Het verhaal vond ik prima, niet zo ingewikkeld maar wel leuk om uit te werken tot een goedlopende speelfilm. Verder geen bijzondere film maar toch wel leuk om over een tijdje nog een keer te herkijken vanwege de goede indruk die Michael Caine weer heeft achter gelaten.

Sommige films nodigen uit om je ietsje te verdiepen in de achtergrond.

In dit geval is dat Graham Greene, die het boek waarop deze film is gebaseerd schreef in 1955. Aan het einde van de Franse Vietnamoorlog, de nasleep van de tweede wereldoorlog en de de-kolonialisatie van de regio daarna. In Amerika werd het boek van Greene erg slecht ontvangen - men meende dat de Amerikanen er slecht in afgeschilderd werden.

Achteraf valt dat nogal mee, denk ik dan. En Graham Greene zet zijn eigen rol - want dat die licht autobiografisch is lijkt me evident - ook niet zo heel fraai neer. Net zoals hijzelf wellicht niet zo'n heel fraai persoon geweest is - maar zeer zeker wel interessant, en zeker een veelbewogen leven. Maar eens wat boeken van lezen. Want dat hij met zijn visie en beschouwing zijn vinger op de zere plek gelegd heeft - in 1955 al - is nu wel duidelijk.

Maargoed, de film. Michael Caine is - zoals altijd eigenlijk - perfect. Op en top de wat gedegenereerde, uitgerangeerde Brit die met zijn cynisme het een heel stuk beter door heeft dan de wellicht goedbedoelende Amerikaan, die met zijn naïeve wereldbeeld als een olifant in de porseleinkast voorspelbaar een spoor van schade achterlaten zal. Die Amerikaan wordt overigens perfect neergezet door Brendan Fraser - jong, naïef, en een blotebillengezicht dat dat nog eens sterk uitstraalt. Het contrast kon nauwelijks groter zijn.

Dat de film weinig bekendheid heeft gekregen is dan vooral door de timing. En ook bijna vijftig jaar na dato is de boodschap nog steeds niet erg welkom in de VS, en dat zal ook ongetwijfeld een deel van het verhaal zijn. Dat er desondanks een oscarnominatie voor Caine uit volgde is dan een heel bijzondere graadmeter.

Zeer gewoontjes.

Zoals wel vaker hebben de films van Noyce wel potentieel, maar komt het er nooit echt uit. Ook deze film schuifelt langzaam voorbij, daar waar je bij een film met Vietnam als achtergrond toch wel iets broeienders verwacht.

Caine is fijn maar heeft al betere rollen gehad, Fraser is echt een vreselijke miscast. Ook Yen vond ik tegenvallen, misschien had Noyce eerst bij Tran langs moeten gaan voor het casten van zo'n personage, die had heb vast wat betere tips kunnen geven.

Vietnam als achtergrond kan maar weinig toevoegen aan een verder plat liefdesverhaaltje dat symbool staat voor de politieke situatie in Vietnam toenertijd. Noyce weet er gewoon nooit echt iets boeiends van te maken. Slecht is het nergens, maar het is allemaal erg kleurloos, braaf en zoutloos. Het is dat het niet al te lang duurt, dit had ook makkelijk een film van 120+ minuten kunnen zijn, dan had ik m'n score zeker nog wat naar omlaag bijgesteld.

Een mager tussendoortje dus. Niet compleet brak, maar morgen alweer vergeten.

2.0*

Intrigerende driehoeksverhouding tijdens de nadagen van de Franse kolonisatie van Indo-China en het begin van de Amerikaanse bemoeienissen met Vietnam. De twee vlotte verhaallijnen die elkaar prima aanvullen, resulteren in een onderhoudende film, mede dankzij de uitstekende vertolking van “womanizer” Michael Caine. Dit soort rollen zijn hem als het ware op het lijf geschreven. Brendan Fraser zit wat minder lekker in zijn vel zo te zien. De aandacht van beide heren is gericht op de Vietnamese actrice Đỗ Thị Hải Yến, een onwaarschijnlijk mooie vrouw, die al eerder indruk op mij wist te maken met haar titelrol in Chuyen cua Pao (2006).

Het speelt zich af in een wijk in Saigon waar rijke westerlingen verbleven. Schrijver Graham Greene werkte daar zelf als correspondent in de vroege jaren '50. De Eerste Indochinese Oorlog was een conflict tussen de Franse kolonisator en de communisten van Ho Chi Minh. Toen reeds begon de Amerikaanse inmenging, hier de Derde Weg genoemd, die hier aan de kaak gesteld wordt.

De drie hoofdpersonages ondergaan een verandering. Fowler zegt in het begin dat hij neutraal is, maar juist hij kiest heel duidelijk partij wanneer het erop aankomt. Pyle komt vlot, sociaal en idealistisch over, maar wordt een van de verantwoordelijken voor een bloedbad. Phuong wordt door haar oudere zus gepusht om een rijke westerling aan de haak te slaan, maar blijkt toch integere gevoelens te hebben.

Michael Caine doet aan underacting, het is alsof hij niet acteert. De vitaliteit van Brendan Fraser vormt een goed contrast. Do Thi Hai Yen was een danseres. Wellicht heeft ze een ooglidcorrectie ondergaan. gelukkig hebben ze hier gekozen voor een echte Vietnamese. In de versie van 1958 werd ze door een Italiaanse met make-up gespeeld. Bovendien kregen de communisten toen de schuld van alles, tot ongenoegen van Greene.

Het misdaadverhaal zit goed ineen, met het asfalt op de pootjes van de boxer als aanwijzing. De driehoeksverhouding wordt zonder sentiment behandeld. Tijdens de moord zijn er crosscuts van de opdrachtgever naar het slachtoffer en terug. Deze elementen, samen met de verschillende Vietnamese locaties en het politieke conflict, maken hiervan een kwaliteitswerkje.

Gokje betreffende een onbekende film die net niet loont. Want The Quiet American heeft veel, alleen de balans en focus kloppen niet, tenminste niet op de wijze waarop het mij zou aanspreken.

Aardig is op zijn minst de situering in de jaren '50 met de Fransen die Vietnam in de greep proberen te houden maar langzaam terrein verliezen aan de communisten. De Aziatische sfeerschets is sterk net als het armoedige en chaotische beeld van een land in rep en roer. Caine is ook zeker goed te noemen en de vermoedelijke inmenging van de Amerikaanse geheime diensten die de reeds heersende oorlog een kant op willen sturen die interessant is voor het Amerikaanse beleid.

Waar de film vervolgens totaal mee door het ijs gaat, vooral het eerste uur, is de zogenaamde liefdes relatie en strijd om hand van Phuong. Een dergelijk element kan mij totaal niet boeien temidden van het grondbeginsel van de Vietnam oorlog en niet te vergeten een land in chaos. GTST gehalte noem ik zoiets, melodrama, en het past wat mij betreft totaal niet, is gewoon niet interessant temidden van de shitshow die er op dat moment wel speelt. Had je daar lekker opgericht en wellicht dat er dan een meer dan prima film ontstaan was. Onnodig te zeggen speekt het grondbeginsel van Greene me niet aan.

Bijzonder slecht is The Quiet American niet wat dat betreft, het zal meer de balans zijn die mij niet aanspreekt want romantiek is sowieso niet mijn genre. Frazier is overigens nog niet eens zo gek, toch had een andere acteur wellicht een beter sparringpartner voor Caine geweest. Do Thi Hai Yen is het benoemen nog wel waard als mooie dame maar verder schiet A Quiet American voor mij flink te kort en blijft het bij de tijd, de sfeer en het politieke klimaat wat de film betreft.