De Eetclub (2010)

Feit is dat ik een weinig hoge dunk heb van de Nederlandse film (kinderfilms uitgezonderd) en in dat licht viel De Eetclub me behoorlijk mee. Dat komt vooral door het plot, denk ik, dat een paar aardige twists kent die ik niet altijd meteen zag aankomen. De geloofwaardigheid valt dan weer wel af en toe ver te zoeken, maar ik weet niet waarom je dat in een Hollywoodfilm wel zou accepteren en in een Nederlandse film niet. Wat niet wegneemt dat ik het einde wel iets te gemakkelijk vind gaan.

Verder kan ik het juist altijd wel waarderen als er veel verschillende personages zijn en je moeite moet doen om te bedenken wie bij wie hoort. Weliswaar zijn niet alle personages even interessant, maar bijvoorbeeld Halina Reijn verricht goed werk en Thom Hoffman is precies zo onuitstaanbaar als hij wezen moet. Het is echter Angela Schijf die opvalt, juist omdat ze de enige lijkt die zich op een natuurlijke manier gedraagt. Bracha van Doesburgh vond ik dan weer erg tegenvallen, ze is ergerlijk naïef en wel de laatste persoon van wie je verwacht dat ze zelf op onderzoek uitgaat. Misschien komt het omdat ik Van Doesburgh toch meer associeer met het shopgrage tienermeisje dat ze regelmatig in Het Klokhuis speelt. Hoe dan ook, ik vond haar weinig geloofwaardig en nog minder interessant. Haar hele affaire met Simon kon me niets schelen.

Wat me verder nog positief opviel was het camerawerk; er werd soms op een bijzondere manier gefilmd, via spiegels of ramen. Normaliter let ik nauwelijks op dit soort dingen, maar het viel me op deze keer. Al met al is de film beter dan ik verwacht had, leuk voor een keertje maar weinig memorabel en ook niet echt goed. Ik heb het boek niet gelezen, maar ik stel me zo voor dat het beter is.

Door de omgeving en de aankleding, verwachtte ik een soort van De Verbouwing te gaan zien, maar het campy vermaak bleek uit. Qua regie zat het allemaal goed in elkaar en enkele acteurs deden het niet slecht, maar ik had vrij veel moeite om me te blijven focussen op het matige verhaal en wie wie nu weer had verraden. Blijft allemaal een ver van mijn bed show en als de personages dan ook niet meewerken blijft er niet veel van over. Niet compleet wanstaltig, maar gewoon heel saai.

einde toch nog verrassend ... maar zit niet op het puntje van je stoel... prima filmpje voor als je half op de bank ligt te slapen

Saai. Nergens spannend, nergens grappig, nergens cynisch genoeg. Geen idee wat men er precies mee wilde, maar het is een duf geheel met wat halfdode acteurs en actrices in zo'n wereldje waar ik sowieso jeuk van krijg. De film kon me nergens boeien in ieder geval. En met een anti-climax van een einde, dat is nog knap na zo'n film. Af en toe wel mooie plaatjes van de kille huizen met veel wit, strakke lijnen en hier en daar een enorm eruitspringende kleurrijke boom. Verder vergeten. 1,0*.

Nee. Nee. Nee.

Saai, voorspelbaar en op het eind toch nog een twist (wat de film overigens niet beter maakt, want hij blijft saai)

Zonde van m'n 1,5 uur.

Het is me een raadsel hoe je als filmmaker/regisseur zijnde met zó’n slechte film op de proppen kunt komen. Warrig/rommelig verteld, personages niet goed geïntroduceerd en het acteerwerk -vooral van die ‘politieagente’ is lachwekkend. Doe jezelf een plezier en laat deze lekker liggen in de budgetbak.

Lang niet meer zo'n slechte film gezien....

Sterrencast van Nederland, maar het acteerwerk in deze film is om te janken.

Scenes lopen mega slecht in elkaar over, van de hak op de tak.

Nee ik raad deze film echt niemand aan.

Aanvankelijk dacht ik dat ik de film al eens gezien had, maar ik was waarschijnlijk toch in de war met een andere film. Een film over een jong stel dat lid wordt van een al bestaande eetclub van vrienden. En zo worden zij dus ook bevriend met die club. Wat volgt is een hoop intriges, overspel en de hele rataplan, zoals ook eigenlijk wel te verwachten was. Doch gaandeweg werd de film steeds meer een thriller en ging het er meer om wie nou wel en wie nou niet te vertrouwen was. Aan het einde wordt wel duidelijk hoe het verhaal in elkaar steekt, maar de film heeft wel twee hele grote hindernissen die de film onnodig ingewikkeld maken en ook het kijkplezier behoorlijk verpesten.

De eerste hindernis is dat je bij één van de eerste scenes gelijk papier, pen en een fototoestel moet pakken om te noteren wie nou wie is van de 10 personen en wie bij wie hoort en wat hun achtergrond is. Want daar wordt in de film verder geen tijd meer aan besteed. En dus zit je als kijker constant te denken. Wie van de club is hier nou aan het woord en wat is het verband met de anderen. En dat gaat op een gegeven moment behoorlijk irriteren.

En de tweede hindernis is dat het geluid soms ook nog eens behoorlijk slecht is, waardoor je niet alles evengoed kunt verstaan. Kortom deze film voelt best als een zware bevalling waar ik me met moeite doorheen heb moeten worstelen.

Maar ja, of ik het wel een goede film had gevonden zonder die hindernissen waag ik ook te betwijfelen. Het verhaal is allemaal wel ver gezocht en onwaarschijnlijk.