Noce Blanche (1989)

Erg volwassen rol voor Vanessa Paradis. Een oprechte maar sociaal onaanvaardbare liefde tussen een 17-jarig meisje en een 50-jarige getrouwde leraar, neemt hier een tragische wending aan. Brisseau maakte een romantische, gevoelige en goed geacteerde film op het "Lolita" thema.

Typisch Frans product van weleer: erudiete volwassen man legt het aan met minderjarig meisje, in dit geval omdat zij de 'menselijke conditie' zo goed begrijpt. Ja ja.

Tegenwoordig zou deze film echt niet meer gemaakt kunnen worden uiteraard, zelfs in Frankrijk is de moraal compleet gedraaid.

Los hiervan is het een degelijke, maar vooral wat saaie en grijzige film eigenlijk.

Opmerkelijk avontuurtje tussen een leerkracht op leeftijd en een labiel leerlinge. Opmerkelijk in die zin dat het er zelden geheimzinnig aan toe gaat. Zowat het hele dorp weet ervan en de affaire wordt zelfs ten huize van François in het bijzijn van zijn vrouw nauwelijks ontkend. Gezien zijn beroep en machtspositie en haar leeftijd - ze is immers toch nog minderjarig - zeer eigenaardig dat hier nauwelijks (strafrechtelijk) wordt tegenop getreden. Bovendien is ze uitermate labiel, kwetsbaar en beïnvloedbaar.

Maar wel een fijne rol van Vanessa Paradis, ook van Bruno Cremer overigens. Als nymfomane maakt ze zijn kop zot, mede ook door haar hoge intelligentie. Maar hij wordt pas helemaal horendol wanneer hij merkt waartoe ze in staat is wanneer ze niét haar zin krijgt.

Als toemaatje wat filosofisch geneuzel wat vervolgens leidt tot een best onderhoudende film. Geen topper, maar wel degelijk.

Ai, wat is ze mooi, het meiske Paradis. Maar alleen om naar te kijken, niet om enige vorm van contact mee te hebben, en daar komt de brave held Bruno Cremer at his extreme detriment achter. De belevingswereld van een puber, er is wellicht nooit in de historie van de mensheid een effectievere afknapper geweest - of althans toch voor normale mensen, en dat is Cremer ook in dit verhaal, al stinkt hij er langzamerhand toch in. Beter op zijn plaats als de mythische held in een van de films van Schoendoerffer, zo’n eeuwige soldaat waar je maar niet al te nadrukkelijk van moest vragen wat zijn origine ook alweer was, met als mooiste rol wellicht de adjudant Willsdoerffer met zijn kat genaamd Ma Conscience - nóg zwarter dan zijn ziel. De link is voor de hand liggend omdat hij in een vroege scene onderwijst over de filosofie van het bewustzijn - helaas zonder Ma Conscience op zijn schouder, en de soundtrack laat evenzeer te wensen, de jachthoorn uit La Crabe-Tambour speelt verraderlijk door mijn hoofd.

Verder eigenlijk vooral in klinische zin interessant. Paradis is overduidelijk veel te jong en anti-erotisch. Ja, ze is supermooi, maar in een abstracte zin, niet om aan te raken - en eigenlijk vooral ondervoed, als ze al iets in me opwekt is het vooral om iets voor haar te koken, en dan toch met zoveel mogelijk calorieen. Narratief onbegrijpelijk dat Cremer voor haar valt en een echte vrouw als Mikaël laat stikken, en dan heb ik het nog lang niet over de irritante telefoonspelletjes. Ook zoiets wat we collectief vergeten zijn, met dank aan nummerherkenning en het gemak van de smartphones. Hoe makkelijk is het tenslotte nu om dat soort kleutergedrag effectief te blokkeren tenslotte.

Ook weer zo’n link overigens - Mikaël speelt de violiste in Schoendoerffers Dien Bien Phu. Alle alte kameraden wieder bei einander, zeg maar.