Less Than Zero (1987)

Na het weinig boeiende boek (Ellis' minste; na zijn debuut werd ie met het boek beter) en wellicht een nog minder boeiende film. Waar in het boek nog ballen getoond worden, door de saaiheid in het verhaal ook daadwerkelijk saai op te schrijven (meteen ook het mankement van het boek, maar dat terzijde), wordt hier nauwelijks moeite getoond om maar enigzins deze saaiheid en niksigheid te tonen. Anderhalf uur geblaat over iemand die maar niet van z'n drugsverslaving af kan komen. Erg jammer; had toch wel een goede film ingezeten denk ik.

De écht goede Ellis verfilming moet nog komen.

1,5*

Boek niet gelezen, helpt altijd.

Voor een film uit de jaren '80 ziet, oogt en hoort het er allemaal nog erg fris uit. Da's best verrassend. Kanievska weet best wat mooie shots en scenes op het scherm te kleuren. Ligt deels ook aan de wat extravagante setting, het oogt toch maar lekker.

De bestaande nummers in deze film klonken vaak nogal hard en lang door, de score daarentegen klinkt vooral wat hard maar is wel erg sfeervol. Motiefje dat steeds terugkomt weet steeds meer te overtuigen.

Downey acteert ook best aardig in deze film. Vond het tot dusver nog niet echt goed in z'n jaren 80 werk, maar hier laat hij toch al wat zien. De rest is minder sterk, al irriteert niemand echt.

Had er eigenlijk niks van verwacht, misschien daarom dat het goed meeviel. Sfeervol en vlot, met werkend drama en geregeld wat mooi geschoten scenes.

3.0*

Ik was niet zo onder de indruk van deze film. Ik vond het verhaal een beetje flauw overgebracht. Misschien kwam het door het magere acteerwerk want bij mij kwamen er geen emoties over terwijl het toch een serieus onderwerp was.Alleen Downey jr vond ik goed. Sommige dingen worden ook niet echt serieus weergegeven. Bijvoorbeeld die Rip. Okee, hij is een dealer maar om hem nou op ieder feest met een lange jas te laten lopen. Zo heel opvallend van :"zie mij eens de dealer uithangen". Hij kwam nogal over als een overdreven typetje in een flauwe komedie. En die terugblikken naar het moment dat Blair en Julian vreemdgaan hadden van mij ook niet in het zwart wit hoeven zijn.

Toch vond ik hem wel leuk wegkijken want het heeft een heel sterk jaren 80 sfeertje. De beelden komen gewoon heel goed over. Leuk om weer die zonnebrillen en te wijde colbertjes met schoudervullingen te zien. Met de muziek zit het ook helemaal goed in deze film. En het is een goed verhaal ook al vind ik hem niet altijd even sterk weergegeven.

Nog niet zo lang geleden had ik De Figuranten gelezen dat is het vervolg op Less Than Zero dat ik een aantal jaren terug had gelezen. Met deze boeken in het achterhoofd was dit toch een vreemde kijkervaring omdat het oorspronkelijke verhaal behoorlijk afwijkt van deze film.

Toch lukte het wel om de film los te zien van het boek. De typische jaren 80 sfeer en de sfeer die het werk van Ellis zo kenmerken komen behoorlijk uit de verf. Enig nadeel is dat af en toe de acteerprestaties nogal ondermaats zijn. Downey. Jr. is uitstekend en Andrew McCarthy kan er net mee door maar het is vooral Jami Gertz die er weinig van bakt. Dat deed Amber Heart in de verfilming van The Informers toch een stuk beter.

Alles bijelkaar heeft deze film zeker zijn momenten en verdiend niet de negatieve kritieken die de film bij zijn release heeft gekregen. Eerlijk gezegd vind ik deze film en vooral The Informers stukken beter als bijvoorbeeld American Psycho of Rules of Attraction. Stiekem hoop ik nog op een verfilming van Lunar Park of Glamorama.

In ieder geval hulde aan Film1 dat ze deze film uitzenden. In mijn ogen is het een cultklassieker.

Goed.

Ik vond een goede drama film....

Verslaafd/drugs zijn verwaardeloos...

Zonder van zijn jeugd/studie geslaagd...

Prima acteerwerk...

Mooi HD kwaliteit, omdat deze film was in 1987 gemaakt.....

Prima 3.5 sterren!

Jep, weer een verfilming van één van Bret Easton Ellis' boeken die me uitstekend beviel, deze Less Than Zero. Zoals altijd, tot nu toe met 'American Psycho', 'The Informers' en 'The Rules of Attraction'.

Zoals (bijna) altijd met Ellis een vertelling zonder al te veel ''verhaal'', maar met veel drugs, drank, problemen, sex, tieners en het rijkelui-leventje. En ook hier weer goed geregisseerd - in ieder geval wordt alles érg leuk gebracht, zowel door de schrijver / regisseur, als de acteurs.

Uitermate sfeervol, mooi geschoten, met een leuke soundtrack en een tijdsperiode waar ik niet genoeg van kan krijgen. Best meeslepend en boeiend van het begin tot het eind. Dikke voldoende.

Het boek niet lezen helpt in dit geval inderdaad. Want zoals vaker bij Brett Easton Ellis-verfilmingen wordt echt het hart van het boek, de essentie, compleet gemist en krijgen we vooral een doordeweeks drugsdrama dat slechts een vage overeenkomst heeft met een deel van het boek. Zelfs het karakter van het hoofdpersonage is ontdaan van alle scherpe randjes. En er lag een enorme kans op een erg bijzondere film in het boek. Het boek is veel sfeervoller en enerverender.

Doordat de film jaren '80-decadentie ademt gaat de film niet volledig ten onder, maar wat is dit een enorme gemiste kans. Een goede verfilming van Less Than Zero had makkelijk een van de beste films van de jaren '80 kunnen worden.

2.0*

Matige film over drie net-afgestudeerde vrienden met vele mogelijkheden in het verschiet, maar waarvan er één aan de drugs raakt. De setting (jaren '80, rijkeluiskinderen) is wel oke. Het verhaal op zich stelt weinig voor en ook de personages zijn niet echt goed uitgewerkt. Het acteerwerk is ook nogal wisselend, waarbij het vooral jammer is dat de twee hoofdrolspelers nog het meeste teleur stellen.

Toch best wel een sfeervol jaren '80 drama met een redelijk plot en een behoorlijk overtuigende Downey Jr.

Ook al is het als geheel nogal afstandelijk toch wordt er bij vlagen, mede door de score, het gevoel overgebracht van die tijd. Rijke losgeslagen jongeren op zoek naar hun identiteit, vervreemd van hun ouders in een tijd waarin drugs zijn opmars maakt. Downey Jr. laat in een aantal mooi geschoten scènes zien hoe niet de verkeerde kant op kan gaan. Erg jammer is dat allemaal wat oppervlakkig blijft en vooral met de onderlinge relaties niet veel wordt gedaan, met als dieptepunt toch wel die tussen Bret en Clay welke eigenlijk niets had bij te dragen aan het geheel. Neemt niet weg dat dit bij vlagen toch wel een intrigerende film is met een bepaalde sfeer die me wel aansprak, jammer dat het inhoudelijk verder niet veel voorstelt.

3*

Na vele reacties gehoord te hebben dat de film vrij weinig met het boek te maken heeft kan ik dat alleen maar beamen maar heb er toch wel van kunnen genieten.

Jammer dat ze maar een ding pakken uit het boek en daar de hele film om heen laten draaien maar nog minder is dat de pure horror uit het boek niet meegenomen is en er een oppervlakkig en niet al te boeiende film overblijft.

Robert Downey red veel en speelt een goede Julian en Rip wordt ook wel goed gespeeld voor de rest wordt het verrotte ruiksluisleventje goed uitgebeeld en de sfeer was op zich wel in orde.

Het boek is fantastisch maar de filmadaptatie is eigenlijk verschrikkelijk.

2.5

Veel beter dan het gemiddelde laat uitschijnen. Dit is het debuut van de vrij controversiële Bret Easton Ellis, bekender van American Psycho; opnieuw een beeld van een American Dream die aan diggelen valt.

Het sterke punt is de jaren 80 sfeer die hier gezet wordt. Ik heb al heel wat jaren 80 films gezien, maar de cultuur uit die periode vind ik hier heel sterk naar voren treden. De kapsels, de classy kleding en niet te vergeten de neon, een gepaste soundtrack (die niet helemaal jaren 80 is) en de opkomst van drugs als genotsmiddel. Heb hier echt van genoten.

Inhoudelijk heel simpel verhaal over twee vrienden (McCarthy en Gertz) die hun derde kompaan (Robert Downey Jr) proberen van de drugs te houden. Veel fuifjes en feestjes en daardoor wat aan de oppervlakkige kant. Er wordt wel een poging gedaan om eens de rijke families van de drie te introduceren, maar ik vind dat die poging wel erg miniem blijft. Downey Jr zat goed in zijn rol. Kleine 3,5* toch wel.

De tand des tijds heeft flink zitten knagen aan deze matte verfilming van het gelijknamige boek van Brett Easton Ellis. Andrew McCarthy en de hier heel mooie Jami Gertz zijn behoorlijk miscast en veel te lichtgewicht voor wat het script van hen vereist. Alleen Robert Downey Jr. als drugsverslaafde (duh) en James Spader als zijn dealer lijken op hun plaats. De aardige soundtrack, geproduceerd door Rick Rubin, een stijlvolle visuele aanpak en een handjevol goede momenten maken dit nog net draaglijk, maar het is op het randje.

Het boek niet gelezen, kennelijk een groot voordeel als ik de reacties zo lees. Ik had Less Than Zero ooit gezien maar kennelijk op een brakke videoband, want ik dacht dat het een grauwe, deprimerende film was. Nou valt voor dat deprimerende nog wel wat te zeggen maar grauw is het allerminst. Less than Zero heeft juist een opvallend kleurgebruik, wat, naast de kleding, kapsels en muziek, zorgt voor dat jaren 80 sfeertje. De muziek is trouwens wel echt een pluspunt, wat zeker niet vanzelfsprekend is in jaren 80 cinema. Leuk die beelden van de clubs waar rich kids hun neus ophaalden voor een biertje, en liever zwaarder geschut inzetten.

Ervaringsdeskundige Downey Junior is behoorlijk overtuigend, dat geldt wat minder voor zijn tegenspelers. De performance van Gertz vond ik nog wel op een vreemde manier kloppen bij de film, McCarthy, waar is hij toch gebleven, is duidelijk de zwakste schakel. Fun fact: in élke film probeert hij een nootje of zoutje in zijn mond te wippen. Soort van trademark. Hij heeft zoals zo vaak een te ruim zittend colbert aan en is niet echt serieus te nemen als coole gast die alle uitsmijters kent en een beetje de womanizer uithangt. In een van die meisjes dacht ik Lisa Kudrow te herkennen maar ze had kennelijk een andere naam in die tijd want ze staat niet tussen de castleden. Of ze was het niet, die mogelijkheid valt ook niet uit te sluiten.

Prima film dus, maar -dit is tenslotte MovieMeter- je moet dus niet eerst het boek lezen.

Het boek heb ik geloof ik wel gelezen, maar da’s al zo lang geleden dat ik dat niet echt zeker meer weet. Niet dat dat echt wat uitmaakt overigens, de boeken van Brett Easton Ellis zijn tenslotte nogal uitwisselbaar - en eigenlijk ook niet echt goed, met zijn kokervisie op een klein stukje subcultuur en hoe daar exces op exces stapelt. Een soort oer-versie van clickbait eigenlijk.

Indertijd was ik diep onder de indruk van deze film. Wellicht vooral door Jamie Gertz, als ik heel eerlijk ben - en in tegenstelling tot de meeste andere crushes die ik in die tijd had, vind ik haar nog steeds best knap. Ze speelt haar rol ook best aardig - vooral de scene waarin ze stijf staat van de coke (of wat is het) kwam nogal overtuigend over vond ik. Downey doet dat ook best goed, al is de grime af en toe wel wat over the top. Maar het leukste is eigenlijk wel de enge gladjakker die James Spader neerzet. Als contrast met de veel te saaie lulhannes van McCarthy wellicht vooral.

De beelden zijn voor een film van alweer zo lang geleden eigenlijk nog best fris - en glamoureus, vooral. Ook dat zal toen wel bij hebben gedragen aan de aantrekking die de film op me had. En de soundtrack is ook best mooi - al is deze versie van Hazy Shade of Winter niet de beste van de Bangles, vind ik.

Kennelijk (leert een blik op imdb) doen ook de Red Hot Chilli Peppers mee, en zou Brad Pitt ook ergens te zien moeten zijn. Preppy Kid at Fight, da’s toch een mooie rol. Was me niet opgevallen, en het is me echt teveel moeite om het op te zoeken.