Days of Wine and Roses (1962)

Uitstekend en realistisch portret van een echtpaar met een drankprobleem. De film wordt letterlijk gedragen door twee sterke rollen van Jack Lemmon en Lee Remick. Schrijnend om te zien hoe een aantal ontnuchteringspogingen mislukken, en ze toch weer naar de fles grijpen. De gevolgen van hun probleem worden uiteindelijk steeds groter, en dit is erg goed in beeld gebracht.

Indrukwekkende film wat ook grotendeels te danken is aan het hechte spel tussen Lemmon en Remick.
Het begin van de film ging een beetje van de hak op de tak en dat voelde soms een beetje rommelig aan, binnen een paar minuten zag je als kijker al jaren voor bij gaan.

Gelukkig maakt Days of Wine and Roses daarna een hoop goed, had Jack Lermmon nog niet eerder een alcoholist zien neerzetten maar hij kwam erg overtuigend over.
De scene dat hij dronken thuis komt, bloemen gaat plukken en daarna keihard tegen de deur loopt moest ik toch wel erg om lachen, een typische dronken actie.

Soms doet Days of Wine and Roses misschien een schepje er boven op, maar hier heb ik me door het sterke acteer spel totaal niet aan geërgerd.


Jack Lemmon begin ik steeds meer te waarderen, en deze film versterkt dat gevoel alleen maar

4*

Veruit de beste film van Blake Edwards over een onderwerp, waarop mensen te vaak schouderophalend reageren. Deze aangrijpende film laat zien dat dat niet terecht is. Net als andere verslavingen is alcoholverslaving een niet te onderschatten probleem. Door de film een abrupt, maar open einde te geven onderstreept Edwards nog eens dat een oplossing voor dat probleem niet zo maar voor het grijpen ligt.

De film komt hier en daar hard aan, mede door de voortreffelijke, geloofwaardige wijze waarop Jack Lemmon en Lee Remick de ontreddering overbrengen. Naar mijn mening spelen beiden hun beste vertolkingen ooit.

Een verrassende film met een onderwerp dat zeker voor die tijd nog onbespreekbaar was. Niet dat alcoholisme weg is, maar er wordt al gesproken over overdadig drankgebruik, over AA, over afkicken en verslaving, ... Ik wil het niet zover drijven qua vergelijking, maar het doet wat denken aan Requiem for a Dream. In zeker mate...

De acteerstijl zweeft tussen het oude Hollywood en de eerder realistische stijl uit die tijd. Ik ken Jack Lemmon bovendien eerder van zijn komische rollen. Maar het gaat hem goed af. Inspiratie voor die andere Jack misschien? Nicholson? Het verhaal is vooral boeiend en de manier waarop de hoofdpersonage wegkwijnen in hun verslaving en er mee worstelen om er door te geraken. Vooral individueel, maar telkens toch in een gevecht met hun omgeving. Zeker nadat de pleziertjes weg ebben en het drama de overhand neemt, wordt het echt de moeite.