Arthur (1981)

Enigzins amusante comedy met Moore die inmiddels gezien mag worden als een klassieker. Niet iedereen kan deze humor waarderen. Bovengemiddeld.

Wat ik eerder zei geldt eigenlijk nog steeds wel voor mij, de scenes dat Arthur(Dudley) dronken is zijn het aller leukst, dat lachje van hem is behoorlijk aanstekelijk.

Blijft ook bij een 2de kijkbeurt nog steeds erg vermakelijk maar het verhaaltje is helaas wel erg simpel.

3 sterren blijven 3 sterren.

Als komedie valt Arthur behoorlijk door de mand. Laag tempo, karikaturaal, veel herhaling. Na een tijdje heb je het wel een beetje gehad met de dronken Arthur. Overigens: het is wel duidelijk dat Mike Myers zijn inspiratie voor Austin Powers voor een deel bij Dudley Moore gehaald heeft.

Als romantisch verhaal: Mwôh. Het blijft een beetje onduidelijk waarom ze nou precies voor elkaar vallen, echte chemie ontbreekt, maar het gaat.

De momenten dat de film opfleurt zijn de dramatische momenten. Maar ja, die beginnen pas op 20 minuten voor het eind. Dan opeens zijn er wél oprechte dialogen, zijn de karakters minder karikaturaal... en het is zo weer voorbij want het is tenslotte wel een komedie.

Maar behalve dan dat Arthur niet eigentijds is en de tand des tijds niet goed heeft doorstaan,is het ook simpelweg niet zo goed. Muziek wordt knullig ingestart, de camerastandpunten zijn erg statisch, softfocus... aiaiai.

Mag dan een klassieker zijn, maar de romcoms die hierna gekomen zijn, zijn veelal beter.

If you get caught between the moon and New York City, the best that you can do is fall in love...

Arthur is hier onderbekeken en intussen een wat vergeten komedie, maar niettemin een belangrijke mijlpaal uit het begin van de jaren 80. De film was één van de grote kaskrakers uit 1981. De humor moet je wel liggen en als het typetje van Moore niks met je doet, dan zul je er weinig aan beleven. Arthur is in zijn meest eenvoudige vorm een voorloper van Pretty Woman. Minelli speelt geen hoertje in de film, maar het komt op hetzelfde neer : rijkeluiszoon wordt verliefd op een meisje van het gewone volk. Wat ik vergeten was, waren de hartverwarmende personages, of het nu de toegewijde butler is met heerlijk Brits accent (Gielgud) of de girl next door (Minelli) die droomt van de prins op het witte paard. Een film om opnieuw te ontdekken. Als je één Dudley Moore film moet onthouden, dan is het deze wel.