Sweet, Sweet Lonely Girl (2016)

"Tea and sardines with aunt Dora."

Een rustig drama met van die kleine creepy momentjes. De regisseur ziet in dat SWEET, SWEET LONELY GIRL niet leunt op inhoud en zorgt er bijgevolg voor dat overbodige scènes de montage niet overleven en dat een korte speelduur wordt gehandhaafd. Opnieuw bemerk ik de oudere vibe als fijne toevoeging binnen dit soort genre. Hoewel dit in The House of the Devil meer tot zijn recht komt / wordt benut, heeft ook SSLG baat bij een gebrek aan bv. mobiele telefoons.

Heerlijk ook zijn zulke victoriaanse kasteeltjes en alles wat daarbij komt. Het dorpje (en bewoners) is eveneens intrigerend wat wordt benadrukt door de beperkte aandacht die het krijgt. Tot slot een vermelding voor Erin Wilhelmi die haar personage dat onschuldige en naïeve trekje meegeeft. Bij aanvang vreesde ik er wat voor, gaandeweg krijgt ze me evenwel mee.

Niet iedereen zijn kopje thee, dat is zeker. Mijn zekerheid zorgt alleszins voor een mooie 3*.

Prachtige moderne interpretatie van de oude Gotische melodrama's van weleer. Vol met onderdrukte romantiek en obsessie, een krakend Victoriaans huis en mysterieus bovennatuurlijke kracht.

Adele een lieflijk, stil en onzeker meisje trekt in bij haar oude tante Dora. Zij leeft in een oud herenhuis en heeft hulp nodig omdat ze Agorafobisch is en zodoende haar kamer niet eens durft te verlaten. Op een dag ontmoet ze Beth een mysterieus en mooi meisje (en soort tegenpool van) uit het dorp en algauw worden de twee meiden, vriendinnen. Nu is de film een redelijk kleine film met maar twee vrouwelijke hoofdrolspelers. Erin Wilhelmi and Quinn Shephard acteren trouwens fantastisch. Daarnaast gebeurd er de meeste van de tijd niet veel, echter wie het geduld kan opbrengen om de film tot het eind toe te bekijken krijgt een zeer gave beloning. De film is zeker een verademing tussen al die films die zich bedienen van aanzwellende muziek waarna er een jump-scares volgt. (al is er wel één in de film) Sowieso creëert de soundtrack met soft-rock-nummer van David gates, Classics IV en Lobo voor een mooie ontspannen sfeer. Beth noemt het leven van Adele, Jane Eyre-ish en kon dit niet beter verwoorden. Ook al is het misschien niet de meest perfecte film het is met zijn dreigende sfeer, prachtig beelden en het intrigerende verhaal wel beter dan die half-gebakken horrorfilms van de laatste tijd. (Bye Bye Man, Annabelle enz.) Alleen daarom al rond ik hem af naar boven! Een film om te koesteren.

De sfeer en de hoofdrolspeelster Erin Wilhelmi en helemaal de soundtrack maken dit het kijken waard .

Het word gelukkig niet onnodig uitgerekt tot een te lange in film , in tegendeel met een 76 minuten speelduur is het met deze uitstekend vorm gegeven Drama / Horror indie werkje goed verwerkt .

Ik zit met een probleem wat ik met deze film heb ,is dat het plot ( en dat voelde ik al van af bijna het begin aan ) grotendeels lijkt op The Skeleton Key (2005) en dat is erg jammer , en maakt dat ik dit geen grote voldoende geef.

Het zou ook wel apart zijn als regisseur A.D. Calvo hier ineens wel het licht zag ( of de spreekwoordelijke duisternis ) en een originele film naar voren bracht .

Toch wel een 3 , met name om wat ik in het begin van deze review opmerkte .

Een Coming of Age film. Een kunstzinnig werkje en een prettig langzaam en zwaarmoedig verteld verhaal waarin een jonge vrouw (Adele) centraal staat. Een vrouw die kampt met de onzekerheden van het volwassen worden.

Een vrouw met twee gecompliceerde relaties die in de film ruim aan bod komen. Eén met haar tante, die aan agorafobie lijdt, zich opsluit in haar kamer en bij wie zij in de kost is. De andere met een jonge vrouw die zij ergens tegen het lijf loopt en een geheel ander type is dan zij. Contrasterende relaties die beide ongemakkelijk aanvoelen en die vanaf het begin Adele met verwarring bekleden.

Het verhaal ontwikkelt zich traag. Er gebeurt weinig. Een dagelijkse routine ontvouwt zich waarbinnen droomachtige en fantastische elementen een plek vinden. Het raadselachtige gedrag van de tante alsmede de mysterieuze sfeer in het huis waarin zij zich heeft opgesloten, zorgen voor een onheilspellende sfeer die de film binnensluipt en er een stevige voedingsbodem vindt.

In de rust van het verhaal krijgt de karakteruitbouw van de personages veel ruimte. De film zet vooral in op de dynamiek die beide jonge hoofdrolspeelsters genereren. Uitbundig en impulsief tegenover confessioneel en onzeker. Twee goede hoofdrollen, die met prima acteerwerk enig leven in de rustige film brengen. Vooral de onzekerheid en de schijnbare kwetsbaarheid van de timide Adele worden fantastisch vertolkt.

De film speelt zich af in de jaren 80. Ondanks een gering budget en met slechts enkele vingerwijzingen (zo is Ronald Reagan te zien op een tv en rijden er wat oudere auto's rond) lukt het regisseur A.D. Calvo de jaren 80 overtuigend in beeld te brengen. Gelukkig maar. De film geplaatst in de huidige tijd met moderne communicatiemiddelen en een snelle manier van leven zou de trage en bedachtzame voortgang van het verhaal hebben tegengewerkt.

Geen licht verteerbare film. De slotscènes passen derhalve goed. Die geven geen eenduidigheid over de vork en de steel, maar serveren meer voer om rustig en bedachtzaam op te kauwen.

Vond het eerder matig.

Een horror met trage opbouw kan ik best waarderen, maar dan moet de pay-off ook wel op niveau zijn. Sweet, Sweet Lonely Girl is wel érg gezapig, het is dat ik vooraf de genreaanduiding al gezien had dat ik bepaalde zaken als horroropbouw kon herkennen, maar wat mij betreft is het toch allemaal wat te min om een écht dreigende sfeer te ontwikkelen.

Daarbij komt het verhaaltje van het muurbloempje dat een wat wilder meisje tegenkomt en zo openbloeit. Niet meteen een geweldig plotelement dat verder redelijk plichtsbewust uitgewerkt wordt. Het voegt zeer weinig toe aan deze film, behalve dat het voor wat extra vulsel zorgt. Zou niet echt nodig moeten zijn in een film die amper 75 minuten duurt.

Rest het einde, wat naar mijn gevoel veel te mak en voorspelbaar was. Dit soort dingen heb ik allemaal wel al een keer gezien, veelal ook beter uitgevoerd. Het ontbreekt aan punch, iets weirds, freaky of stevigs wat het memorabel maakt.

Nochthans zijn alle elementen hier wel aanwezig om er een goed horrortje van te maken, alleen is de mix een beetje zoutloos. Er had wat meer peper ingemogen.

2.0*