Cannibal (2010)

Geweldig!

Die soundtrack vooral. Lekker groezelig en distorted. Die schreeuw die op een bepaald moment verwerkt wordt in de muziek was gewoon ziek. Niks dan lof over het audio gedeelte. Ook visueel mag deze film er zijn. Wel erg donker en vaak hand-held gefilmd, maar prachtig en efficient in beeld gebracht.

Verder geen typische horrorfilm. Het eerste uur blijft nog redelijk binnen de grenzen van het genre, daarna wordt echter een 180° draai gemaakt en neigt de film plots naar een soort van Belgische La Haine. Een bruuske switch die mogelijk wel iets subtieler gemogen had, maar beide delen doen niet onder voor elkaar. Resultaat is wel dat de kwijlende horror fan mogelijks op z'n honger blijft zitten en niet echt blij zal zijn met deze keuze.

Acteerwerk ook sterk (Nahon duikt weer een keer op), concept zeker boeiend. Een beer van een film, die de huidige trend van groezelige Belgische films gelukkig doorzet (komt ook op een goeie moment, zo vlak na Rundskop). Meteen ook één van de betere in z'n soort.

Dikke 4.5* en een uitgebreide review

Waalse gruwelcinema zoals we van hen gewend zijn: controversieel en grimmig, doch immer artistiek verantwoord. Deze zwart-romantische horrorfilm handelt over een verboden liefde tussen twee personages met de nodige mentale problemen, waarbij vooral de aan agorafobie leidende Max uitstekend wordt neergezet door Nicolas Gob. Zijn genegenheid voor het kannibalistische meisje dat hij op een dag aantreft in het bos is in feite niets minder dan aandoenlijk, hoe morbide ook. Gaandeweg leren we echter ook zijn donkere kant kennen. Op het moment waarop haar "rechtmatige eigenaars" het meisje komen opeisen, kantelt de film volledig. In een zoektocht naar wraak en liefde worden de rurale setting en de duistere ambient ingewisseld voor snauwende rapmuziek en de onderwereld van een grootstad.

Viré slaagt erin een subtiel scenario met de nodige suggestieve elementen te combineren met een piekfijne stilering. Donkere kleurtonen, donkere muziek, nerveus camerawerk en benauwende cadrages realiseren een beklemmende sfeer die Cannibal zo intens maakt. Emotioneel blijft Viré bewust op de vlakte, maar doordat de acteurs zich dermate goed in hun rol inleven voorkomen ze dat de film een lege huls wordt. Toch mocht het meer, want de kracht die uit zo'n verboden liefde te halen valt is veel beter gedaan in bv. Deadgirl.

En zo zal je maar weer zien dat de Belgen, wat films betreft, veeeeeel verder zijn dan met ons, wat betreft actie, misdaad, science fiction, en natuurlijk horror. Van de zuiderburen was ik aangenaam verrast met de horrorfilm Linkeroever, vorige week Alias gezien en die vond ik dan weer een stuk minder. Maar ik was al die tijd ook erg benieuwt naar deze. Ditmaal Frans gesproken, geen officiele release, vermoed ik, maar toch ben ik wel erg aangenaam verrast. Dit was echt een schitterende, uiterst verzorgde en vooral creatieve film.

Wat me om te beginnen al opvalt is de montage, echt erg schitterende, blurry kleurgebruik en later zelfs nog veel meer overswitchingen van kleur. Met ook nog ideale ambient muziek inbegrepen. We beginnen bij Max, een man met pleinvrees die teruggetrokken in de bossen leeft en al een beetje een vergeten persoon is. Totdat hij in de bossen tijdens het jagen een gewonde vrouw vind. Natuurlijk is hij de beroerdste niet om haar mee te nemen en te verzorgen, en valt uiteindelijk als een blok voor der. In het begin lijkt Max ook wel alles te pikken want het blijkt natuurlijk dat dat meisje een kannibaal is. En dan is het ook zoiets van: hoeveel hou je van iemand en wat heb je der allemaal voor over? Bij Max toch wel heel veel schijnbaar, want wanneer het is uitgekomen en de vrouw slachtoffers maakt, dringt er toch nog weinig bij Max door en ipv te vluchten en de politie te waarschuwen, begraaft hij die lijken nog doodleuk zodat de politie de vrouw maar niet als verdacht hoeft te kenmerken. De relatie tussen Max en de kannibalenvrouw is niks anders dan bizar. Het gangsterthema komt ook nog hier en daar om de hoek kijken, want die vrouw is inmiddels ook al bekend bij een maffiagroep.

Dan word ze uiteindelijk ook erdoor ontvoerd en zelfs dan gaat Max er nog bezeten achteraan. Zo vertrekt hij dus naar Brussel en slaat de film inderdaad helemaal om, word het beeld zwartwit, veranderd het ambient muziek in oldskool hip hop, en komt het gangsterthema naar boven. De regisseur heeft zich in ieder geval wel sterk laten inspireren door La Haine, en zag het waarschijnlijk wel zitten om wat elementen daarvan in zijn verhaal te gebruiken. Max gaat hierin hartstochtig opzoek naar zijn mensenetende geliefde en komt zo in de onderwereld terecht. Die wapendeal-scene zorgde nog even voor een fijn geschoten actiemomentje. Ohja, ook Phillipe Nahon is nog present als Max's vader. Weer een stevige bijrol. Het blijft ook echt een duister figuur. Dat einde in die club met illegale kooigevechten lieten mij nog wel wat vraagtekens na. Was die vrouw soms een hersenspinsel van Max? In de eerste shot zie je dat die vrouw in die kooi aan Max gaat knagen, en in de volgende shot zie je Max helemaal alleen daar liggen.

Maar verder zeer aangenaam verrast door deze parel. Kan er absoluut mee door. Dat ie de bioscopen niet gehaald heeft is wel erg raar. Maargoed, vergeet Twilight (zelfde onderwerp zo'n beetje) en kijk lekker deze!

4,5*

Beetje een teleurstelling.

En dat is jammer, want op zich heb ik de Belgische cinema redelijk hoog in het vaandel staan. Deze keer liet het resultaat me nogal koud helaas.

Vooral jammer dat de momenten waarop de film moet scoren niet wat meer bite hebben. De ''gruwelmomenten'' die de film rijk is verbleken qua impact dan ook nogal bij soortgelijke scenes in bijvoorbeeld een Trouble Every Day. Sowieso opvallend hoeveel andere films ik zoal herkende in deze film. Trouble Every Day dus, maar ook Jenifer en La Haine kwamen regelmatig bij me op. Spijtig genoeg kan Cannibal absoluut niet tippen aan het niveau van de genoemde films.

Voor de rest voelt het nogal aan als los zand allemaal, en kabbelt de film maar wat voort, zonder echt hoogtepunten te bereiken of interessante scenes voor te schotelen. Soundtrack was wel in orde, visueel springen bepaalde zwart-wit scenes in het oog, al was het al met al niet genoeg om me echt aan het scherm te kluisteren. Van het acteerwerk viel ik ook al niet van m'n stoel, met uitzondering van Nahon. Jammer dat de beste man nog weinig grote(re) rollen krijgt, was leuk om zijn chagrijnige kop weer even te zien.

Aardig wat van verwacht, maar jammer genoeg zit er kraak noch smaak aan. Mist vooral de power die veel van die recentelijke Belgische films wel hebben. Snap dan ook bijster weinig van alle hosanna recensies. 2,0* voor de aardige visuals en soundtrack.

En we zijn eindelijk bij de C van de 2024 horrorchallenge. Wat zullen we eens kijken voor het subgenre 'Cannibalism'? Ah, ik weet het al... Cannibal (2010)! Origineel is het misschien niet, al moest ik genoeg moeite doen om een fatsoenlijke kopie hiervan op te duikelen de afgelopen jaren. Voor deze challenge was het eindelijk gelukt!

Waarom deed ik die moeite eigenlijk? John Milton houdt toch niet van kannibalenfilms als Cannibal Holocaust? Dat klopt, maar Benjamin Viré's film is er eentje uit de 4,5* koker van Onderhond, en hoewel ik daar even vaak niet zoveel van snap als wel, vind ik het wèl nu en dan het proberen waard. Sowieso visueel zijn de Onderhond-lievelingetjes vaak dik in orde, en dat is bij Cannibal niet anders. Het handheld camera beviel me niet in elke scène, maar er zitten absolute plaatjes bij.

In deze Frans gesproken Belgische horror leeft Max een teruggetrokken leven in de bossen. Op een dag stuit hij op een bewusteloze jonge vrouw die onder het bloed zit. Hij neemt haar mee naar huis en verzorgt haar. Hij stelt verder geen vragen. Maar wanneer ze ’s nachts door de bossen zwerft, volgt hij haar en ontdekt hij dat ze mannen verleidt en ze nadien levend opeet terwijl ze vrijen. Max is verbijsterd maar ook gefascineerd en begint met haar een relatie die zweeft tussen tederheid en angst. Hij is echter niet de enige die interesse toont in de jonge vrouw.

Wat de gemiddelde waardering betreft zit er wel eens wat verschil tussen IMDb en MovieMeter, maar bij Cannibal is het extreem: een 3,7/10 op IMDb en een 3,16 op MovieMeter. Ik snap wel een beetje waarom, en waarom Woland er niet heel goed in kon komen. Toch is Viré's ambitie wel iets dat ik apprecieer, en het feit dat hij toch iets geheel anders van een film met deze titel probeert te maken dan je zou verwachten. Geen schot in de roos voor mij, maar wel blij dat ik hem meegepakt heb.

3,3*

Duidelijk een film die compleet verkeerd wordt begrepen! Tenminste dat denk ik! Ondanks de naam, premisse en dvd-hoes is het namelijk niet een dol gore-feestje. De film doet dus blijkbaar niet aan je verwachting, is het daarom een slechte film? Nee natuurlijk niet! Dit is een zeer artistiek geschoten Belgische film die veel meer affiniteit met New french extremity bezit. Een film met een verhaal over een onmogelijke liefde. Max, een golfende jongen met een aandoening en fout verleden en Bianca, een jonge vrouw met een vreemde kannibalistische behoefte.

Als je hier dus een lading gore verwacht, dan zul je heftig teleurgesteld worden. Er zijn maar een of twee korte scènes met echt kannibalisme in deze film. Verder is het vooral een langzame film met merkwaardige aantal interessante stilistische keuzes, met name met betrekking tot kleur. De bosscènes zijn somber en flets, de kleuren opzettelijk modderig en de filmkwaliteit opzettelijk korrelig. Wanneer Max later in de film naar de stad reist, is echter alles in zwart-wit geschoten, waardoor het ooit saaie kleurenschema van het bos plotseling levendig en vol leven lijkt. Dit en het vreemde romantische gevoel waren dat de film zeker niet verveelde !

Intrigerende mysteriehorrorfilm die in de laatste 40 minuten spijtig genoeg op negatieve wijze ontspoort. Cannibal voelt dan ook aan als een productie waarin regisseur Benjamin Viré met twee verschillende films hoopte te experimenteren. Het zou in ieder geval een verklaring vormen waarom dit gebeuren na iets verder dan de helft totaal kantelt qua stilering en toonzetting. Gelukkig wordt er altijd zeer degelijk geacteerd en boeit het eerste uur sterk dankzij de subtiele en intrigerende chemie. Op het visuele aspect maakt de film indruk op muzikaal vlak en beeldvoering, ook al zijn de praktische effecten niet best en worden daardoor met wild schuddende camera's snel verhuld. De tweede helft boeit door een onevenwichtig en warrig verloop totaal niet meer.