Whispers in the Dark (1992)

Ook deze film (best moeilijk te vinden overigens) heb ik puur en alleen gekeken vanwege het meespelen van de fraaie Deborah Kara Unger. Ze heeft in deze film wel meer een bijrol en is ook alleen te zien in de eerste 40 minuten. In de laatste scene dat ze aanwezig is kun je haar pas bloot bewonderen, maar helaas is ze dan wel opgehangen. De scene waarbij ze zich uitkleedt (ze houdt dan wel nog haar zwarte lingerie aan) bij haar psychologe (gespeeld door Annabella Sciorra) mocht er wel wezen en haar psychologe kon het ook wel waarderen

De film zelf (een pure thriller) was best aardig en zat ook qua verhaal en uitvoering aardig in elkaar. Opzicht is de cast ook best indrukwekkend met het meespelen van o.a. Alan Alda (speelt zelfs een sleutelrol in het verhaal) en John Leguizamo. Hoofdrolspeelster Annabella Sciorra deed het best verdienstelijk en ze zag er ook niet onaardig uit. Het verhaal wist verder wel te boeien en het einde (ook best verrassend) mocht er zeker wezen.

Al met al zeker geen onaardige thriller om eens gezien te hebben. Gezien te hebben is wel het sleutelwoord woord voor deze film, want hij is moeilijk te verkrijgen en wordt ook niet op TV uitgezonden.

Begin jaren 90 was dit een bekende, beroemde en gevierde film - volgens mij toch best lang in de bios, en daarna in de videotheken, en daarna nog talloze keren op de tv. Maar ondertussen volstrekt vergeten lijkt het, maar waarom.

Er is best veel gewoon echt goed - sowieso de casting van de dames kan echt niet beter, met de erg mooie en ook erg mooi spelende Annabella Sciorra. Ook alweer zo'n actrice die we op de een of andere manier vergeten zijn. En Deborah Kara Unger natuurlijk, en in een van haar eerste rollen - waarin ze wellicht haast mooier is dan later ooit, want deze, hoe noem ik dat, gulle look staat haar beter dan de toch wat magerdere en meer afgetrainde stijl die ze in latere films zou opdoen.

Verder is Leguizamo er bij met een mooie en complexe rol, en de schilderijen die hij als terloops laat zien geven daar nog een extra dimensie aan - en daarbij nog eens duidelijk dat beeld en geluid in de hele film echt prima zijn, er is overduidelijk voldoende talent aan het werk in die vakgebieden. En dan had ik hetzelfde graag gezegd van Alan Alda, maar zijn draadje is dan weer wat gemakzuchtig, en dat doet de film wellicht toch vooral de das om - dat hij niet ingegrepen heeft in deze rol is toch wel een serieuze miskleun. Als de balans Alda vs LaPaglia net een tikkeltje genuanceerder geweest was, en daar een ander einde in gevonden had kunnen worden. Hoeveel meer had de film daarmee kunnen zijn.

Geeft nog steeds geen antwoord op waarom deze film, en zoveel vergelijkbare films uit de periode half-90 tot half-2000 zo vergeten lijken te zijn. Laat ons daar iets aan doen, zeg ik dan. Al is het maar met een berichtje hier. En sowieso, een film waarin DKU meespeelt verdient het natuurlijk gewoon om herinnerd te worden, al is het alleen al om dat feit.