The Tree (2010)

Verrassend mooie en warme film.

De beelden van Australië waren echt fenominaal. Het houten huis, het dorre landschap, het ritselen van de bladeren van de reusachtige boom, het geruis van de wind, het geluid van de golven van de zee en als hoogtepunt de storm en het onweer. Voor mij oogde het allemaal als puur poëzie.

Mooi acteerwerk ook van Morgana Davies als Simone. Van het acteren van Charlotte Gainsbourg was ik helaas wat minder te spreken. Het verhaaltje over rouwverwekking was best wel aardig maar deze film moest het voor mij - ik zeg het nogmaals - toch vooral hebben van de schitterende Australische natuurbeelden. En die boom was toch echt magnifiek. Zelden zo'n mooie boom in een film gezien.

4,0*

Film over rouw en het verder leven na de dood van een geliefde. Mooi beeldmateriaal maar het verhaal blijft nogal minimaal en blijft niet echt boeien. Zo'n filmpje om naar te kijken en terzelfdertijd niet teveel na te denken. Ik heb genoten van de charmante aanwezigheid van Charlotte Gainsbourg en het koppige meisje in de boom. Inhoudelijk dus te leeg om echt goed te zijn.

De symboliek wordt er wat teveel ingeramd naar mijn smaak. Maar wel mooie beelden. Gainsbourg overtuigt mij wel in haar rol. De parallel naar de kracht van de natuur vind ik wat te hoog gegrepen en komt niet echt overtuigend terug.

Mooi, klein, maar toch groots filmpje met als grootste lichtpunt de schitterende rol van Morgana Davies, die de jonge Simone speelt.

Enkele zware thema's komen aan bod, het verliezen en missen van een geliefde, het rouwproces, familie omstandigheden en het leven zelf. Charlotte Gainsbourg, ik snap niet zo goed waarom zij toch behoorlijk wat 'kritiek' krijgt, wist mij ook zeker te overtuigen en ik leefde ook met haar mee. Fijne moederrol en nog behoorlijk charismatisch ook.

Heb toch wel een paar emotionele momentjes gehad, voornamelijk bij de kleine Simone. Mijn vader verliezen was en is mijn grootste angst, en daarom zette deze film me ook aan het denken en wist het me te raken.

Mooie shots, af en toe is het visueel echt indrukwekkend, en het tempo is ook vlot. Het einde is inderdaad, zoals eerder gezegd, prachtig. Erg fijn filmpje.

Mager drama wat weinig tot geen sentiment oplevert verder best een redelijk kleine film met uitstekend spel van Charlotte Gainsbourg als de met verdriet vervulde moeder, aan Morgana Davies als de kleine dochter

Simone O'Neil heb ik me vreselijk gestoord (kwam waarschijnlijk door haar rol) wat een bijdehand en vroegrijp kind..

Lege bedoeling.

Ik vraag me nou af wat de regisseur precies wilde vertellen. Gaat het om Dawn, Geroge, de kinderen of de boom? Niets van dit alles is goed uitgewerkt. Die kinderen acteren slecht en het script was waardeloos. Simone gooit er allemaal woorden uit alsof ze tien jaar ouder is en de rest gedraagt zich te vrolijk... zonder persoonlijke karaktereigenschap.

De overgangen tussen diverse scènes zaten echt niet lekker in elkaar.
Op het ene moment waren we een uitstapje bij het strand aan het maken met en in het volgend shot kwamen we opeens terug bij de boom in de tuin.
Simone is aan het zwemmen en ziet een kwal, schrikt, zwemt terug naar de kant en roept 'mama...mama....' Toen werd er opeens weer geswitched naar iets anders zonder hier op terug te komen. Ik vind het een beetje nietszeggend.
De scène met onweer kon ook wel wat beter in elkaar worden gezet. Ze moesten schuilen want het huis was kapot maar we kregen totaal geen paniek of angst mee van de personages. Wellicht moesten er daar wat meer close-ups ingestopt worden of kon het geluid wat krachtiger in elkaar worden gezet.

Op het einde vertrekken ze met de auto en that's it. Het leek net alsof we pas op de helft van de speeltijd zaten... niet dat ik het zo snel voorbij vond gaan, maar gewoon omdat er nog niet veel bijzonders was gebeurd.

Eigenlijk hou je alleen Gainsbourg over.


Zwak.

Ik vond een goede Drama film...

Mooi verhaal...

Zeker prachtig beelden van Australië...

En ook mooi HD beeldkwaliteit...

Mooi muziek achtergrond...

Prima acteerwerk...

Echt iets voor familiefilm...

Wat een draak zeg.

Dit Australische romantische drama gaat eigenlijk nergens over, beetje fantasie van een meisje waar een saai en oninteressant verhaal omheen gebouwd is.

Prachtig gefilmd drama over een gezin waarvan de vader plotseling overleden is.

Volgens de 8-jarige hoofdpersoon leeft vader door in de grote boom in de tuin, maar de wortels van de boom woekeren genadeloos door en de rest van de familie gaat verder met het dagelijks leven.

Prachtig camerawerk, een schitterende boom en Charlotte Gainsbourg als jonge weduwe.

Ik raakte er door ontroerd.

Aardig drama met een eveneens best aardig verzonnen sentimenteel verhaal. De film is wel niet echt hoogstaand en moet het vooral hebben van de fraaie beelden en ook van de cast. Hierin spelen Charlotte Gainsbourg (dochter van de bekende Franse en roemruchte zanger Serge Gainsbourg) en vooral Morgana Davies een belangrijke rol en ze spelen goed, vooral de laatste. Ook het rolletje van Zoe Boe was wel aardig. Het einde was overigens best mooi en ook wel goed.

Redelijk drama waarin de vader van een jong gezin plots overlijdt. Emotioneel gezien valt de film wat tegen. Ook is het geheel bijzonder traag, maar dit wordt gecompenseerd door de mooie beelden van het Australisch landschap en de rustige soundtrack. En mede door de ontwapenende rol van de jonge Morgana Davies als het dochtertje nog net 3.0 sterren.

Een veelbelovend verhaal met veel potentieel dat hier jammer genoeg tot een wat mat resultaat leidt. Oversentimenteel hoeft het zeker niet te zijn, maar iets meer sfeer, emotie en (onderhuids) sentiment had best wel opgewekt mogen worden.

De link tussen de vader en de boom werd heel snel verteld en even snel ging de film weer verder, waardoor zo'n cruciaal moment toch aan overtuigingskracht mist.

Verder vond ik de verhoudingen binnen het gezin een beetje vreemd, het kleine meisje was gewoon de baas en mocht alles zeggen en doen zonder ook maar een waarschuwende vinger te zien van haar moeder, zoals rijdend uitstappen uit de auto, recht voor een aanstormende vrachtwagen, en dan mamma even dwingen een telefoontje te plegen en een voicemail in te spreken, want anders gaat kindlief niet terug de auto in... en mamma gehoorzaamt. Dat het meisje stoom moest uitblazen geloof ik best, maar ze kreeg daar wel heel veel ruimte voor van de eeuwig geduldige moeder. Aan de andere kant kan zoiets ook zich zo in het echt voordoen, maar ik blijf het vreemd vinden. In de relatie tussen de moeder en de loodgieter wordt de moeder ook niet zo zwak en passief weergegeven als dat ze zich met haar kinderen gedraagt. Ook het einde overtuigt niet, ze rijden vrolijk weg zonder bestemming of onderkomen? Uhh...

Goed idee, erg matig uitgewerkt. Hoger dan 3 flinterdunne sterretjes kom ik niet.

Het idee achter The Tree kan een basis zijn voor een sterk verhaal en een mooi drama. Meisje van acht verliest haar vader, en zoekt een houvast, een beeld, een materiële herinnering - hier in de vorm van een boom.

Dat leidt zeker tot een aantal positieve herinneringen: de Australische weiden en heuvels worden veel en mooi in beeld gebracht, en het huis en de tuin... Het ziet er zo mooi en warm uit dat het een zekere magie uitstraalt. De liefde van Simone voor de boom vloeit daar dan ook mooi uit voort.
De sfeer omkadert wat misschien wel het allersterkste punt is van de film: de jonge (bij de opnames ook effectief acht jaar oude) Morgana Davies speelt de pannen van het dak.

Helaas zitten we dan meteen ook bij het allicht zwakste punt van de film: de jongedame is te wijs en te volwassen, praat iedereen onder tafel, spelt haar eigen moeder de les. En dat irriteert dus enorm - net zoals de meeste personages trouwens: niemand komt hier echt sympathiek over.
Komen daarbij nog een aantal onwaarschijnlijkheden - Dawn die haar nieuwe liefde net iets te makkelijk laat vallen omwille van de boom; de onrealistische manier waarop Dawn als een heel zwakke, bijna slechte moeder wordt uitgebeeld - zelfs in de outdoors was ze haar kinderen wel afgenomen geweest; de zagende buren die geen enkele meerwaarde hebben in het verhaal en die ook gewoon hun droogmolen hadden kunnen verplaatsen; het goedkope, bijna absurde einde (Huis ingestort ? Geen probleem dan zijn we weg en rijden wel ergens naar toe , dààg);...

Veel potentieel, maar... het komt er nauwelijks of niet uit. Too bad.

Een sober en tegelijkertijd teder familiedrama met een centrale rol voor een octopusachtige boom, die met zijn tentakels een gezin in zijn greep houdt na het voortijdig overlijden van de nog jonge vader.

Charlotte Gainsbourg speelt een van haar betere rollen, al moet ze het onderspit delven ten opzichte van de kleine Morgana Davies die de show steelt. In weerwil van het tragische verhaal een goedgevoel film pur sang.

Happy families are boring anyway

Een tijd geleden was ik eens op een verkoop die door de plaatselijke bibliotheek werd georganiseerd en tussen het stapeltje DVDs vond ik opeens een Franse film. Die had als naam L'Arbre en was met Charlotte Gainsbourg en aangezien ik altijd wel geïnteresseerd ben in de Franse cinema, had ik dit uiteraard meegenomen. Vreemd genoeg bleek het uiteindelijk om The Tree te gaan, een volstrekt Engelstalige die zich in Australië afspeelt. Een erg vreemde DVD-release (sowieso staat aangegeven dat de DVD enkel Franse audio zou bevatten maar dat is dus niet waar) maar wat boeit dat allemaal als het zo'n indrukwekkende film is.

The Tree is een film over rouwverwerking en dat is nu niet noodzakelijk het meest lichte thema in de wondere wereld van de cinema maar wat Julie Bertuccelli hier op het scherm tovert.. Visueel echt overdonderend - Australië blijft ook een enorm prachtig land natuurlijk met die kilometers aan ongerepte natuur - maar Bertuccelli maakt er eigenlijk ook een lichtvoetig geheel van. Het is een leuke mix van toffe scènes en momentjes die door merg en been snijden. Die conversatie tussen Tim en Simone die eindigt met Tim die zegt dat het niet enkel haar vader is die gestorven is hakte er redelijk hard in bij mij maar ook de manier waarop Dawn met haar verdriet omgaat is sterk gebracht. Ontzettend knap hoe dit langs de ene kant zo herkenbaar is en langs de andere kant worden toch de clichés netjes ontweken. Ik lijk blijkbaar wel één van de weinigen te zijn die dit echt kan waarderen maar wat baat het, er zijn genoeg andere films waar ik absoluut niet van begrijp wat anderen er aan vinden.

Hoofdrol voor Charlotte Gainsbourg en hoewel dat in de eerste plaats geen actrice is, doet ze dit toch wel erg fijn. Misschien niet altijd de meest naturelle in het gezin (dat Australisch accent is ze toch niet echt machtig) maar dat komt ook wel omdat ze hier moet opboksen tegen een aantal indrukwekkende performances. Morgan Davies gaat met het meeste krediet lopen maar die speelt als 8-jarige dan ook wel echt de pannen van het dak. Toegegeven, ze is net iets te intelligent voor haar leeftijd maar storen doet dat niet. Wel een beetje jammer dat de andere kinderen daardoor iets te weinig aan het licht komen. Christian Byers kan als Tim nog wel zijn mannetje staan maar het had misschien wel beter geweest mochten de personages van Charlie en Tom Russell (gespeeld door respectievelijk Gabriel Gotting en Tom Russell) samengevoegd zijn tot één personage.

Erg aangenaam verrast in ieder geval! En dan lijkt The Tree nog de tweede slechts beoordeelde film te zijn in het oeuvre van Bertuccelli, dan vraag je je af wat voor andere pareltjes daar nog zijn verborgen. Toch maar eens actief op naar zoek gaan, afgaande op het stemmenaantal lijkt de rest van het oeuvre echter wel wat lastiger te vinden zijn dan deze The Tree... In ieder geval: een zwaar thema maar de manier waarop Bertuccelli het allemaal brengt is bewonderenswaardig.

4*