Mega Piranha (2010)

Mega Piranha, een ietwat recenter Asylum misbaksel, klampt zich vast aan de meer dan waarschijnlijke blockbuster 'Piranha 3-D', die deze zomer zou moeten verschijnen. Ik had geen idee wat ik mocht verwachten. Soms valt er een heleboel af te lachen, maar veel vaker weet je uit verveling niet waar kruipen. Jammer, maar de kaakspieren werden ook deze keer duchtig getraind en het gegeeuw was tot ver te horen. Er was welgeteld één scène die geslaagd was en me uit m'n plotse siësta haalde.

Het verhaal is naar goede gewoonte tot het minimum beperkt en richt zich tot die bepaalde doelgroep die al eens graag de hersenen uitschakelt tijdens het film kijken. Piranha's zijn, na een mislukt experiment, ontsnapt uit een laboratorium en zitten momenteel klem achter een dam. Nadat een school van onze bijtgrage vriendjes een boot heeft aangevallen en iedere opvarende smakelijk heeft verorbert, komt Jason 'Action Man' Fitch opzetten. Hij moet in opdracht van een of andere staatssecretaris de moord onderzoeken, al collaborerend met het plaatselijke leger. Het komt erop neer dat Fitch samen met de verantwoordelijke wetenschappers tot de vaststelling komt dat de piranha's op korte termijn afschrikwekkende proporties kunnen aannemen. Kolonel Diaz, de knettergekke Venezolaanse bevelhebber helpt Fitch, maar is iets te enthousiast en zorgt ervoor dat de piranha's ontsnappen. Het is een race tegen de tijd om deze ontketening te stoppen, alvorens de hele westkust geterroriseerd wordt.

Klinkt eigenlijk niet al te best. Dit uitgangspunt is allesbehalve origineel en doet onmiddellijk denken aan heel wat gelijkaardige films. In combinatie met de inmiddels beruchte CGI, die nu eenmaal gepaard gaat met deze producties, is de strijd om goede kritieken reeds op voorhand verloren.

Het technische aspect is veruit het minste. Om te beginnen is er uiteraard de compleet van de pot gerukte CGI. En daarmee doel ik niet alleen op de piranha's. Alles ziet er nep uit. Helikopters, boten die zinken, ontploffingen, enzovoort. Voor alles is een computer gebruikt. Een ENIAC, veronderstellen we. De zwemmende monstertjes spannen de kroon. Als ze niet bewegen, vallen ze nog wel mee, maar vanaf het moment dat ze in actie schieten valt alles aan diggelen. Ze komen als duiveltjes uit doosjes tevoorschijn en zoeven als waren het dartspijltjes op hun slachtoffers af. Het maakt niet uit welk camerastandpunt aangenomen wordt, ze stuiven altijd uit de meest onwaarschijnlijke hoek. Daarnaast ook vreselijk hoe ze zich onbezield in gebouwen boren. Al Qaida zou al contact hebben opgenomen.

Verder worden de personages in het begin voorgesteld door middel van zwart-wit foto's, waar hun naam en functie onder staan. Persoonlijk vond ik dit extreem lelijk en doodsimpel gestolen van andere films. Hier komt het zonder meer ongelukkig en triest over.

Het camerawerk is abominabel. Moest de regisseur alles vanuit een overbevolkt springkasteel gefilmd hebben, ik zou er begrip voor kunnen opbrengen. Bij momenten schokt de camera namelijk zo erg dat je er zeeziek van wordt. Dat maakt dat de actie erg onoverzichtelijk is en op die manier rijp voor de vuilbak. Benieuwd wie de camera in de handen van die mensaap van een Forsberg heeft geduwd.

Wat betreft verhaalverloop is het van hetzelfde laken een pak. Minstens even pijnlijk zijn de typische plotgaten, die zich even vlug opstapelen als de piranha's groter werden. Qua evenredigheid zit het daar wel goed. Vele details kloppen niet en roepen een aardige hoeveelheid vraagtekens op. En als je antwoorden verwacht, kan je evengoed luidop beginnen bidden. Het resultaat zal hetzelfde zijn.

Ik vraag me af waarom dat koppel in de eerst minuut zonodig moest zwemmen in de 'Orinoco' rivier. Hadden ze geen enkel besef van de gevaren? Zulke plaatsen krioelen toch van krokodillen, vleesetende vissen, bloedzuigers, en wie weet wat nog allemaal. Afijn, veel vreemder is het feit dat een relatief kleine groep piranha's er in slaagt een boot te kantelen en ze tevens met gemak twee meter hoog uit het water kunnen springen, maar niet over een kleine, onbetekende dam geraken.

En ook ons aller actieheld Fitch kent zijn momenten. Hij staat er de hele film lang alleen voor, de laatste duikscène niet meegerekend (daar krijgt hij zelfs hulp van een wetenschapper). Tijdens de plotse, absurde arrestatie in het laboratorium kan hij van de ene moment op het andere verdwijnen. Lijkt me onmogelijk, zonder een onzichtbaarheidmantel. Verder slaagt hij erin drie gewapende mannen uit te schakelen met zijn blote vuisten, kan hij onder water praten en valt op een cruciaal moment de batterij van zijn GSM leeg. Nuja, een oplossing voor dat laatste is snel gevonden: een paar seconden sabbelen op de batterij en we kunnen weer verder. Hoe bedenken ze het toch.

Voorts is er het immer opduikende 'leger' van kolonel Diaz, die de achtervolging op plotselinge staatsvijand nummer 1 Fitch nooit opgeeft. Ze rijzen overal als een bende zombies op en halen alle resterende geloofwaardigheid weg. Ik heb nog steeds geen idee wat Diaz' bedoeling nu precies is. Wellicht moest hij de lege hoekjes van het verhaal opvullen en wat extra tijd zien te sprokkelen.

Ondanks het feit dat deze prent veel te veel onnozele dialogen bevat en echte actie vrij schaars is, heb ik toch een paar keer hard moeten lachen, uiteraard om de verkeerde redenen. Er zit een scène in waarin er een enorme piranha uit het water springt en op een ontzettend belachelijke wijze op een vuurtoren terechtkomt en derhalve gespietst wordt. Tragikomisch, maar je moet het er maar mee doen. En ook het moment waarop Fitch al liggend de ene na de andere piranha wegtrapt werkte fameus op de lachspieren.

Gelukkig zijn deze twee hoogtepunten present, want anders was dit een complete flop geweest. Niets is erger dan een totaal bespottelijke C-film, waarmee niet eens te lachen valt. Helaas, de middelen die moeten ingezet worden om de absolute verdorvenheid te compenseren zullen van ver moeten komen. Het leek al vlug af te stevenen op een soort 'It Came From Beneath the Sea'. Met als enige verschil het feit dat er nog wat 'ziel' was te bespeuren in die gigantische octopus. Het grote probleem hier, is het gebrek aan verbondenheid met het eindproduct. De makers van deze rotzooi hebben geen band met hun creatie. Het is gemaakt om zoveel mogelijk geld op te hoesten, punt.

Na ongeveer 85 minuten van hot naar her gelopen te hebben, lijkt er dan toch een einde te komen aan het ongerijmde vertelseltje. Maar ik zweer het met de handen op het hart, een dwazer einde zal je slechts zelden mogen aanschouwen. Nadat ze één piranha hebben geraakt met hun krachtig onderwaterarsenaal, vliegen de overige visjes erop massaal op af, aangetrokken door de overvloed aan vers bloed. De duikers blazen de aftocht en denken dat ze de rest elkaar wel zal verscheuren. Probleem opgelost. Maar, ze zien één ding over het hoofd: 'The last piranha standing'. Ja toch, er moet er toch minstens één overblijven? Of eet die zichzelf op? Alle gekheid op een stokje.

Acteerprestaties zijn minimaal. Vooral Logan (Fitch), die sinds zijn rol als Terminator in de Asylum reeks wat meer tekst heeft gekregen, acteert haast met een wortel in zijn achterdeur. Expressie, gestiek, inlevingsvermogen, het zijn begrippen die hem onbekend in de oren klinken. Maar alles kan slechter en eigenlijk is het vooral Labiosa (Diaz) die er helemaal niets van bakt. Misschien komt hij goed van pas als slechterik in een Studio 100 productie, maar hier is hij zo transparant als een nat T-shirt.

Enfin, uiteindelijk een jammerlijk gegeven. Ook omdat het steeds weer lijkt alsof ze het écht menen met zulke voorstellingen. Een aparte totstandkoming toch, je vraagt iedere keer opnieuw af hoe laag ze ditmaal zullen vallen. Ik wordt er door aangetrokken en tegelijkertijd door afgestoten. Als een magneet die het ook even niet meer weet. Maar voordat we poëtisch gaan worden, beëindig ik deze lap tekst, dat alweer een hele resem aan negatieve commentaar bevat. Ach ja, op naar de volgende.

0,50 (0,75)

Wat een zeer slechte vis op het drogen film zeg.

Echt spot goedkopen effecten.

Slecht verhaal en acteurs.

Dit is dus werkelijk een c film.

1 ster

Zoals de titel en poster al voorspellen een slechte film maar daarom soms ook weer leuk is.

Zoals BJK hierboven al aangaf was de regie het grootste punt van ergernis want que effecten was het in verhouding met de rest nog wel prima vermaak. Lekker absurd grote vissen die op de meeste belachelijke wijzen worden bestreden zorgen wel voor een flinke schaterlach en doe daar een paar zeer getalenteerde acteurs en actrices bij en dan is het feest wel compleet. Je vraagt je toch steeds af wat die mensen bezielen om aan z'n productie deel te nemen, want redelijk wordt het nergens.

Leuk ter afwisseling na een zware film of zo maar ook niet.

2*

Vraag me nu toch wel af waarom ik deze meuk kijk. Want op Titanic II (toevallig ook Asylum) na is dit toch wel de slechtste film die ik ooit zag.

De ontzettend slechte CGI (waarvan bepaalde shots ook nog eens letterlijk worden herhaald een aantal minuten later), bedroevend acteerwerk en irritante personages. Het is allemaal precies volgens het Asylum boekje en het is dus ook precies zoals je het van te voren verwacht.

Mijn beoordeling ook.

0,5*

Ik hoop bij dit soort filmpjes toch altijd dat ze ieder geval zichzelf niet serieus nemen en het vol humor stoppen, zoals de Sharknado films. Die zijn minstens zo slecht, maar tenminste vermakelijk. Mega Piranha is net als de Mega Shark reeks gewoon humorloos, waardeloos en droevig. Voor alles is een markt, maar wie verheugt zich nu op dit soort rommel? Ik kan vaak genoeg wel de charme van B films of pulphorror in zien, maar deze ''Mega'' films behoren gewoon tot het slechtste wat ooit is geproduceerd in filmland. Ook niet vermakelijk als je er helemaal niks goeds van verwacht. Als je dan toch een goedkope pulpfilm met piranha's zoekt, zet dan Piranha 3D (2010) op. Die was tenminste grappig en tof.

Nu nog Mega Python vs. Gatoroid (2011) kijken en ik heb het er weer opzitten met deze ellendige ongein.

0,5*

Dit is te slecht voor woorden. Ik ga hier dus ook mijn tijd niet lang aan besteden. Als je onder invloed bent of super melig kan ik me nog een klein beetje voorstellen dat je dit prularia gaat opzetten.

Wat ontzettend, ontzettend, ontzettend SLECHT!

En Tiffany (van de jaren 80 hit 'I think we're alone now' is zo'n duf opgedroogd wijf geworden. Ze is nog enger dan die Piranha's zelf.