La Prima Cosa Bella (2010)

Een sprankelende film, die werkelijk van het scherm spat. In razende vaart wisselen trieste en hilarische momenten elkaar af.

Ik wilde de film vooral zien van wege Stefania Sandrelli, die -vijftig jaar na haar filmdebuut- er nog steeds spectaculair uitziet, maar ik was blij verrast met het acteren van de hele cast, het indringende camerawerk en de mooie soundtrack.

Een juweeltje van Paolo Virzì. Ook zijn vrouw Micaela Ramazzotti levert als de jongere versie van Sandrelli een prima prestatie en dat geldt eveneens voor Valerio Mastandrea.

Als je van films houdt over gewone mensen met hun dagelijkse beslommeringen, met hun verdriet en plezier, dan mag je deze film niet missen. Prachtig!

Een broer en een zus krijgen te maken krijgen met een stervende moeder en zien zich zo genoodzaakt om hun eigen jeugd weer her te beleven. In flashbacks zien wij die jeugd in de jaren zeventig en tachtig voorbij komen, waarin de twee opgroeiden met hun promiscue moeder en haar constante zucht naar mannelijke aandacht. Maar ondanks deze volstrekt disfunctionele jeugd krijgen we ook een beeld van de drie-eenheid die moeder, dochter en zoon vormden en hoe zij elkaar steun en zekerheid verschaften in hun beschadigde wereld. Daar zit hem de grote kracht van de film:. het laat zowel de zwarte kant van die jeugd zien als wel het leuke ervan. Ook zien wij het uiteindelijke proces van loslaten van de jeugdtrauma's en de eigen verantwoordelijkheid leren nemen als volwassene. Helaas neemt het naar het einde toe een paar zeer geforceerde wendingen om maar op een happy end af te stevenen. Dat was niet nodig geweest en doet afbreuk aan het realisme. Uiteindelijk is het een bijzonder geestige film met uitmuntend acteerwerk van de hoofdrolspelers, maar het weet net niet het niveau te bereiken van films met een soortgelijke thematiek.

Redelijke film waarin een man zijn zus en moeder weer ziet als de laatste op sterven ligt. Een redelijk onderhoudende afwisseling tussen de scenes uit het heden en de scenes van jeugd. Hierdoor ontstaat een goed beeld van de relatie tussen de moeder en haar twee kinderen. Echter is het geheel wat te chaotisch om echt te raken.

Van Paolo Virzi zag ik reeds "Caterina va in Città", mooie film met veel bevindingen en bedenkingen uit het leven gegrepen en in deze "La Prima Cosa Bella" zet deze regisseur zowat de lijn door. Het is de kroniek van een gezin en wat daarbij aansluit. Menselijke zwakheden, kwetsbaarheid en emotie vormen de rode lijn doorheen de film, die heel wat personages bevat, zich afwisselend begeeft in de kinderjaren, tienerjaren en volwassenheid van de kinderen van de moeder, waarrond het eigenlijk allemaal te doen is. Deze voortdurende afwisseling vraagt zekerlijk de aandacht van de kijker maar dat belet niet volop te genieten van deze heerlijke film.

Schitterende vertolkingen van alle acteurs.

Mooie verfilming van een familiegeschiedenis waar de Italiaanse cinema patent op lijkt tr hebben. Voor mijn gevoel is na het kijken de kennissenkring uitgebreid met een Italiaanse poot.

De cast doet het goed, maar ik vind vooral het scenario sterk. Wat van de hak op de tak in het begin maar naarmate de film vordert past alles mooi in elkaar.

Verrassend en zeker een aanrader.