Hussy (1980)

Dikke man: You know something, honey? You've got an awfully big mouth for an over-the-hill hooker.
Beaty: You keep a civil tongue in your head, fat man, or I'll charge you by the pound.

Deze onbekende Drama film zag ik afgelopen week voorbijkomen in een pindakaaswinkel en toen ik de film ging opzoeken op het Internet en ik zag dat Helen Mirren erin meespeelde, was mijn interesse gelijk gewekt. En dat mede omdat ze het jaar ervoor meespeelde in de Historisch / Erotiek (Porno) film "Caligola (1979)", waarin ze naakt te zien was. Gezien dit verhaal was de kans natuurlijk ook groot dat ze wederom naakt te zien was (dat heb ik uiteraard ook even gecheckt op het Internet) en daarom heb ik de film gepindakaasd en gisteravond bekeken.

Maar dat had ik eerlijk gezegd beter niet kunnen doen, want ondanks dat Helen Mirren een paar keren naakt (borsten, behaarde vagina en billen) te zien is in de eerste circa 30 minuten (tevens de beste minuten van de film), is de rest van de film warrig en slecht en probeert Helen Mirren er boven uit te steken, maar slaagt er echt niet in. Maar ze is zeker wel het beste wat deze film te bieden heeft.

De film "Hussy" speelt zich af in het nachtleven van Londen en volgt het verhaal van Beaty (Helen Mirren), een sekswerker met een 10-jarige zoon genaamd Billy (Daniel Chasin). Ze leidt een getroebleerd leven vol onzekerheid, klanten en een verleden dat ze het liefst zou vergeten. Haar leven verandert wanneer ze in de high-class Londense cabaret nachtclub "The Baron Club", waarin ze gaat werken, de zekere Emory (John Shea) ontmoet, een Amerikaanse lichttechnicus met zijn eigen duistere verleden.

Emory wordt al snel verliefd op Beaty en wil haar helpen ontsnappen uit de wereld waarin ze gevangen zit. Hun relatie wordt echter op de proef gesteld wanneer Beaty's verleden hen blijft achtervolgen, en wanneer Emory’s oude connecties met de onderwereld opnieuw opduiken. Er ontstaat een panningsveld tussen liefde, verlossing en geweld, waarin beide hoofdpersonages keuzes moeten maken die hun leven zullen bepalen.

De film opent in de eerste circa 10 minuten opzicht best aardig en zeer muzikaal in de cabaret nachtclub "The Baron Club" (die ook regelmatig te zien is), waarin we dan kennis maken met Emory en Beaty, en ook is Helen Mirren daarna een paar keren naakt te zien (voor het eerst na circa 23 minuten), met als hoogtepunt de circa twee minuten durende scène rond de 30e minuut als ze volledig naakt op bed boven op de lakens ligt te vrijen / neuken met Emory en waarbij we dan haar flinke borsten, behaarde vagina (dezelfde kleur als haar flinke bos haren) en billen te zien krijgen Maar daarna is de film eigenlijk niet meer om aan te kijken (dan is Helen Mirren ook niet meer naakt te zien), zo warrig en slecht wordt het dan allemaal. Ik ben zelfs 10 minuten voor het einde even in slaap gevallen (circa 25 minuten lang).

De film snijdt thema’s aan als liefde versus afhankelijkheid, verlossing, schuld en het verlangen naar een nieuw begin (wat we in de laatste seconden van de film te zien krijgen). Beaty en Emory zijn allebei beschadigde mensen die proberen aan hun verleden te ontsnappen en hun relatie vormt zowel een reddingsboei als een gevaarlijke confrontatie met hun eigen trauma’s. Maar helaas weet het allemaal niet te boeien, vermaken en te interesseren, waarbij de toon van de film vooral somber, rauw en intiem is. Daarbij gebruikt regisseur Matthew Chapman veel donkere tinten en realistische omgevingen (alle scènes in "The Baron Club" waren best aardig en mede door de donkere cabaretzangeres gespeeld door Patti Boulaye, de blanke oudere cabaretzanger gespeeld door ik meen Charles Yates en de sexy cabaretdanseressen) om een broeierige, beklemmende sfeer te creëren.

Naarmate het verhaal vordert (en dan ook steeds slechter wordt) en de irritante, intimiderende, agressieve en ex‑gevangene Alex (Paul Angelis) na circa 50 minuten verschijnt, die een verleden heeft met Beaty als de schurkachtige ex‑vriend (die tevens de vader is van haar zoon) en tevens haar pooier was, ontstaat er zelfs wat spanning omdat Alex hun toekomst dreigt te verwoesten. De spanning is weliswaar meer psychologisch dan fysiek (Max slaat wel een keer Emory en schiet ook iemand, te weten Alex, dood in een auto op het einde) en ook met een climax die eerder tragisch dan heroïsch aanvoelt.

De enige reden om deze film te bekijken (zoals ik heb gedaan) is vanwege Helen Mirren, die toen ook nog niet een echt bekende actrice was. Helen Mirren levert namelijk een aardige en gelaagde prestatie als sekswerker Beaty. Ze toont zowel de kwetsbaarheid als de overlevingskracht van haar personage en ze weet Beaty’s innerlijke strijd geloofwaardig over te brengen zonder te vervallen in clichés. Als sekswerker zien we het haar o.a. doen met een dikke man (William Hootkins) en daarbij wordt ook mijn openingstekst gezegd. Ze doet het overigens niet alleen met mannen, maar ook met vrouwen, zoals met de welgestelde vrouw Vere (Jenny Runacre).

Verder is Helen Mirren ook niet de enige vrouw die naakt te zien is in deze film, want als ze op een gegeven moment na circa 36 minuten samen met John Shea in een andere nachtclub (waarin we een cabaretzangeres te horen krijgen gespeeld door Marika Rivera) aan het dansen is, zien we daar de vrouwelijke serveersters topless lopen met dienbladen met drank. Daar neemt een andere vrouw (April Olrich) op een gegeven moment het dansen over van John Shea, die dan tegen Helen Mirren zegt:

"See that woman over there, by the bar? Two hundred. Yeah? I'd want my introduction fee, of course."

Oftewel ze krijgt een nieuwe vrouwelijke klant (Jill Melford) aangeboden voor 200 pond Als Emory dan ergens gaat zitten, maakt hij kennis met de stijlvolle, uitgesproken, arrogante en drugs snuivende Max (Murray Salem), die met veel heisa de nachtclub is binnengekomen, die hij uit zijn duistere verleden kent en die net zoals Alex een irritant personage is. Hij stelt op een gegeven moment Emory voor om samen een drugsdeal op te zetten, waarmee hij Emory weer in zijn gevaarlijke wereld tracht te betrekken. John Shea deed het overigens ook niet onaardig als de mysterieuze en rusteloze Emory, al blijft zijn karakter iets vlakker geschreven dan dat van Helen Mirren.

"Hussy" is een slechte en geen gemakkelijke film, die zeker niet iedereen zal aanspreken (de film heeft ook pas vijf stemmen en dat inclusief die van mij) en ik heb deze film ook alleen maar gekeken vanwege Helen Mirren. Het tempo is traag, de sfeer zwaar, en het verhaal voelt soms fragmentarisch.

P.S. de filmposter mag er wel wezen.