The Walking Hills (1949)

The Walking Hills uit 1949 behoort nog tot het vroegere en budgetarmere werk van John Sturges. Pas vanaf het midden van de jaren 50 wurmde hij zich als regisseur in de opperste regionen met het maken van grote succesvolle westerns. The Walking Hills is een kleine en vrij statische film die zich op slechts enkele locaties afspeelt. Het grootste deel van de handeling vindt plaats op een paar honderd vierkante meter woestijn met zandheuvels.

Een aantal mannen en een vrouw is daar aan het schatgraven. Een helder beeld van de personages heb je als kijker niet. Pas in de loop van de film worden de onderlinge verhoudingen duidelijker en kristalliseren de diverse persoonlijkheden zich scherper uit zonder overigens ooit helemaal scherp te worden. Zelfs de persoonlijkheid van het personage van Randolph Scott die over het algemeen een betrouwbaar imago in een film meebrengt, blijft grotendeels ondoorzichtig.

The Walking Hills is geen klassieke western die barst van de actiescènes en vuurgevechten. De film zoomt in op het groepje gravers en legt de onderlinge spanningen bloot die gewoonlijk ontstaan als een groepje mensen dicht op elkaar vertoeft. Spanningen die nog eens worden versterkt als zich oud zeer openbaart en de frustraties toenemen omdat het schatgraven maar weinig resultaat oplevert. De film speelt zich trouwens af in het jaar 1949 en is ook in die zin geen klassieke western. Die illusie wordt wel heel prettig gewekt als het groepje gravers zich in de woestijn bevindt, de moderne tijd achter zich laat, gehuld gaat in westernkledij en het vervoermiddel heel ouderwets het paard is.

The Walking Hills is een sfeervolle film. Mooie beeldcomposities in de stijl van de Film Noir. Mooie setting ook. Intrigerende personages en een spannende zoektocht naar een schat. Leuk. Ook leuk is de aanwezigheid van Josh White die als enig zwart personage gelukkig niet voor de comic relief is ingehuurd (ik verwachtte dat), maar in plaats daarvan een paar stemmige bluesy nummers te gehore brengt.