The Walking Hills (1949)

Een "moderne" noir-western, die zich afspeelt in het jaar waarin hij werd opgenomen, 1949.

In het begin van de film is dat nog merkbaar, wanneer de lotgenoten elkaar ontmoeten in een Mexicaans grensstadje.

Kort daarna verplaatst de handeling zich naar de zandduinen van Monument Valley, en waan je je in de tijd van het oude westen.

Geen auto's meer in zicht, maar paarden als transportmiddel.

De zwart-wit fotografie met sterke contrasten is passend bij de film-noir beleving .

De cast is heel sterk gekozen.

Naast de stoere Scott zijn er William Bishop, John Ireland, Edgar Kennedy, als harde karakters.

Ook nog Edgar Buchanan, en de pittige Ella Raines, die perfect past in een film als deze.

Een minder belangrijke rol is er nog voor folkblues zanger Josh White, wiens gepolijste vocale en instrumentale capaciteiten niet gering zijn, maar die toch wat overdadig tentoon spreidde in de film.

Had van mij wat minder gemogen.

De leden van het gezelschap dat in de zandwoestijn op zoek gaat naar een reeds lang verloren wagenkaravaan, met aan boord een aanzienlijke hoeveelheid goud, hebben bijna allemaal wel iets te verbergen, dat gaandeweg aan het licht komt.

Deels via flashbacks.

De onderlinge spanningen nemen toe gedurende de zoektocht, en lopen uiteindelijk uit de hand.

Wat dat betreft doet het script van Alan Le May (bekend als schrijver van The Searchers en The Unforgiven) wel wat denken aan "The Treasure of the Sierra Madre".

John Sturges maakte er een behoorlijk onderhoudende film van.

Ik zou hem niet als topper willen bestempelen, maar ook niet hebben willen missen.

Mooie avontuurlijke western .

Dat het een western is zou je op het eerste gezicht niet zeggen.

Maar dat verandert al snel als ze de stad verlaten .

Ook de onderlinge spanning neemt hier toe onder het groepje mannen .

En met de komst van een Dame lijkt dat alleen maar toe te nemen .

Hoewel de acteurs en actrice het prima doen en er onderling wat spanning is .

Mis ik toch een broeierig sfeertje wat heel goed had gepast in deze film .

Al met al is dit toch een geslaagde western avontuur.

Eerder deze maand verscheen er een Duitse DVD release van deze film, van SchröderMedia HandelsgmbH, in prima beeld en geluidskwaliteit, onder de titel "Treibsand".

(Engelstalig & Duitstalig)

The Walking Hills uit 1949 behoort nog tot het vroegere en budgetarmere werk van John Sturges. Pas vanaf het midden van de jaren 50 wurmde hij zich als regisseur in de opperste regionen met het maken van grote succesvolle westerns. The Walking Hills is een kleine en vrij statische film die zich op slechts enkele locaties afspeelt. Het grootste deel van de handeling vindt plaats op een paar honderd vierkante meter woestijn met zandheuvels.

Een aantal mannen en een vrouw is daar aan het schatgraven. Een helder beeld van de personages heb je als kijker niet. Pas in de loop van de film worden de onderlinge verhoudingen duidelijker en kristalliseren de diverse persoonlijkheden zich scherper uit zonder overigens ooit helemaal scherp te worden. Zelfs de persoonlijkheid van het personage van Randolph Scott die over het algemeen een betrouwbaar imago in een film meebrengt, blijft grotendeels ondoorzichtig.

The Walking Hills is geen klassieke western die barst van de actiescènes en vuurgevechten. De film zoomt in op het groepje gravers en legt de onderlinge spanningen bloot die gewoonlijk ontstaan als een groepje mensen dicht op elkaar vertoeft. Spanningen die nog eens worden versterkt als zich oud zeer openbaart en de frustraties toenemen omdat het schatgraven maar weinig resultaat oplevert. De film speelt zich trouwens af in het jaar 1949 en is ook in die zin geen klassieke western. Die illusie wordt wel heel prettig gewekt als het groepje gravers zich in de woestijn bevindt, de moderne tijd achter zich laat, gehuld gaat in westernkledij en het vervoermiddel heel ouderwets het paard is.

The Walking Hills is een sfeervolle film. Mooie beeldcomposities in de stijl van de Film Noir. Mooie setting ook. Intrigerende personages en een spannende zoektocht naar een schat. Leuk. Ook leuk is de aanwezigheid van Josh White die als enig zwart personage gelukkig niet voor de comic relief is ingehuurd (ik verwachtte dat), maar in plaats daarvan een paar stemmige bluesy nummers te gehore brengt.