The Americanization of Emily (1964)

Heerlijke zwijmel-weg film over de tweede wereld oorlog. Anders dan je verwacht... een stukje sarcasme en voor die tijd redelijk goed acteerwerk.

Doorheen de oppervlakkige Brits/Amerikaanse tegenstellingen smijt de cineast toch wel vele bedenkingen in de grabbelpot : heldendom, lafheid, handigheid, het "to be or not to be".....

Niet te verwaarlozen eigenlijk, want buiten dat en het begrip dat de oorlog een eng gebeuren is, zijn er toch enkele ridicule scènes (misschien zijn die gewild) die niet in hun juiste perspectief worden geplaatst.

Julie Andrews vind ik flauw.

Toch verwonderlijk dat zo weinigen deze film zagen.

Voor me persoonlijk iets aan de zoete kant verder ook nog rollen van James Coburn en Keenan Wynn.

Info & Trailer @ Tcm

Vanwege de opmerkelijke titel wist ik dat ik de film vroeger al een keer gezien had, maar van de inhoud was mij niets bijgebleven. Achteraf is dat niet zo opmerkelijk, want het verhaal is een warrige mix van romantiek en satire met als achtergrond de voorbereiding van D-day. Ongetwijfeld bedoeld als een anti-oorlogsfilm met een boodschap. Dat komt door het schier onafgebroken, overdreven gebazel over de belangrijke rol van de Amerikaanse marine in de invasie echter niet uit de verf. Dat geldt al evenzeer voor de romantiek tussen James Garner en Julie Andrews. Samengevat een film die op meerdere paarden wet, maar nergens weet te scoren. De sterrencast voorkomt dat ik de film een onvoldoende geef.

Flauwe film over een rokjesjager die verliefd wordt. Wel een prachtige Julie Andrews.

Rare titel. Waar zoals blijkt niet iedereen helemaal goed langs kan kijken. De film ademt een cynisme over moraal zoals je dat alleen in Billy Wilder's "Ace in the Hole" of Mackendrick's "Sweet smell of success" ziet. De boodschap lijkt me dat egocentrisme uiteindelijk de wereld zal redden van oorlog. Toch wel knap als je dat idee met een romantische komedie over de tweede wereld oorlog weet te vermengen.

Het was niet alleen het cynisme dat me aan Mackendrick deed denken. Het is gelijk van het begin af aan raak met de zwart/ wit beelden. Alle compositie's zijn fraai, goed uitgedacht en er is continue wat te beleven in beeld. Net als in de films van Mackendrick, het kijkt voor een zwart/ wit liefhebber allemaal erg fijn weg. Een aangename verrassing deze film.

Ik was erg ontroerd door de moeder van Emily, die ondanks het wat lompe betoog van Charlie over laf zijn als geloof, de onzin van oorlog en heldendom. Zich weet te herpakken uit de fantasiewereld waarin ze opgesloten zat. Een fantasie waarin het zinnig was dat al die familie in oorlog omgekomen was. Als puntje bij het paaltje komt is die hele filmoperatie op Omaha ook puur eigen belang van de Generaal die Charlie op pad stuurt. Veel cynischer ga je het niet krijgen.

Of een soldaat die in zijn helm aan het kotsen is terwijl de aanvoerder vlak voor de landing vertelt hoe geweldig het is, dat ze hun leven opofferen. Dit is een gitzwarte film die zich voordoet als romantische comedy.