Cemetery Junction (2010)

Uitstekende bitterzoete coming of age-film, fraai in beeld gebracht qua tijdsbeeld en uitstekend gespeeld. Het script zit prachtig in elkaar, met een groot aantal memorabele scenes en geweldige dialogen. Knap werk van regisseurs Gervais en Merchant, beiden te zien in kleine rolletjes, die hier bewijzen nog veelzijdiger te zijn dan ik reeds dacht. De film is grappig, wrang, pijnlijk, ontroerend en ademt een raak getroffen melancholische sfeer uit. Indrukwekkend.

Heerlijke film! Op zich een redelijk klassiek coming-of-ageverhaal, maar zeer charmant gebracht. Zowel op komisch als op dramatisch vlak overtuigt het gouden duo Gervais/Merchant (helden!) weer moeiteloos.

Hierbij worden ze uiteraard geholpen door de schitterende acteerprestaties. De drie jongens komen voortreffelijk voor de dag, niet in het minst Tom Hughes als licht ontvlambare Bruce. Ook de vele bijrollen zijn één voor één spot-on. En de adembenemende Felicity Jones: miauwkes!

Visueel misschien niet heel bijzonder, maar gewoon een leuk 70's sfeertje, dat kracht wordt bijgezet door de songs van toen. Erg genoten trouwens van Snorks versie van Cum On Feel The Noize .

Inderdaad niets wat we nog niet hebben gezien, maar het zat voor mij allemaal zo juist. De scène waarin Bruce op zijn nummer wordt gezet door die bevriende agent bijvoorbeeld: al talloze keren gedaan, maar hier deed het me écht wat. Verder ook veel geslaagde grappen.

Zoals james_cameron al zei een bitterzoete prent, die me compleet te pakken kreeg. 4,5*

Goede film waarin prima geacteerd wordt. Het verhaal is bekend en voorspelbaar maar toch blijft de film tot het eind boeiend. De nadruk ligt vooral op het drama met hier en daar wat grappen om het geheel niet te droevig te maken. De verschillende relaties zijn interessant om te volgen, vooral die van Bruce en z'n vader. Je voelt dat er veel woede en verdriet bij beide aanwezig is en dat wordt goed vertolkt door beide.

Het verloop van de film zorgt ervoor dat het geen zware film is en gemakkelijk wegkijkt. Erg leuk en zeker een aanrader.

3,5*

Leuk Engels filmpje, sfeertje wordt wel goed neergezet. Verhaal wordt nergens geweldig. Geen grootste film, maar ook geen afrader.

3*

Niet zo hard-hitting als Trainspotting of This Is England en in het begin is het ook wel afwachten wat het gaat worden comedy of drama (het laatste - zij het met wat humor).

Maar de hoofdpersonen zijn allen charmant en een tijdperk dat nog niet zo vaak is behandeld: 1973 - zeg maar de start van het glamrock-tijdperk - en dat in een working class buurt waaraan de sixties compleet voorbij zijn gegaan.

Leuke soundtrack met T Rex, Roxy Music, All The Young Dudes , Crazy Horses en kruising tussen Elton John en Billie Turf (Snork) weet saai kantoorfeestje nog bijna te redden met een geweldige versie van Cum on Feel the Noize!

Lekker coming of age jeugdfilmpje met een mooi zomers sfeertje, typische identiteitsproblemen waar jongeren mee te kampen hebben en een bloedmooie love interest Felicity Jones.

Ook het tijdsbeeld is fraai neergezet, doordat het nooit te typisch jaren 70 wordt. Verder aardig wat humor die de film lekker kijkbaar houden. Vooral de Fruitschaal scene is legendarisch.

3,5*

Typisch Engelse film over het leven in een arbeidersbuurt in een tijd dat het woord “achterstandswijk” nog uitgevonden moest worden. De tegenstellingen tussen de “haves” en de “have-nots” én de groeistuipen van de jongelui worden naar mijn mening op iets te luchtige wijze aan de orde gesteld. De wijze waarop regisseurs als Mike Leigh of Ken Loach dit soort problemen benaderen, spreekt mij meer aan. Kleine, maar cruciale en fijnzinnig geacteerde bijrol van de opnieuw mimisch ijzersterke Emily Watson.

Geslaagde Britse, wat coming-on-age drama-komedie met af en toe heel grappige momenten en die het vooral heeft over het klassenonderscheid, zonder al te gewichtig te doen, en toch liever de snobistische "op papier betere klasse" op de korrel neemt dan de sociaal modestere soort mensen.

Hiermee gepaard gaand een gevatte karaktertekening, waarbij, met naast de drie, totaal van elkaar verschillende vrienden, ook de "oudjes" Ralph Fiennes en Emily Watson passend acteren.

Goeie film waarin een jongeman meer wil met zijn leven en niet wil eindigen zoals zijn vader. Het verloop is wat voorspelbaar, maar de personages zijn leuk en komen oprecht over. De uitstekende casting draagt hier ook aan bij. De film speelt zich af in 1973 en vormt een mooi tijdsbeeld. Onderhoudend en de film had eigenlijk best wat langer mogen duren. Met gemak 3.5 sterren.

"1964. That's the last time your father said 'Thank you' for a cup of tea." Mooie, soms grappige soms ontroerende film. Ik moest zelf denken aan klassieke voorbeelden als I vitelloni en American graffiti, maar volgens de IMDb-trivia-pagina zijn Saturday night and Sunday morning en Bruce Springsteens Thunder Road grotere invloeden. De twee belangrijkste personages (dus Freddie en Bruce) hebben mooie en karakteristieke koppen, de rest van de rollen zijn uitstekend ingevuld, en hoewel het allemaal misschien al eens vaker vertoond is zijn er toch ook genoeg verschillen (de soms licht absurdistische toon van bijvoorbeeld Snorks tatoeage en van de dialogen tussen Freddie's vader en grootmoeder, maar ook het feit dat het hier eigenlijk vaak mooi en zonnig weer is, in tegenstelling tot het cliché-zwart/wit-regenachtige beeld van de Noord-Engelse jaren-60-kitchen sink drama's) om dit fris en boeiend te houden. Sterk.

Sympathiek filmpje.

Het loopt niet over van de originaliteit. Toch heeft Gervais een geinige cast gevonden. Ook ik heb wel een zwak voor Felicity Jones. De beats zitten op de juiste plekken waardoor het prima wegkijkt en soms erg leuk uit de hoek komt.

Benieuwd hoeveel Gervais is gegroeid met zijn volgende poging.

3.5 sterren.

Leuk.

Niet meteen het soort film dat je verwacht van Gervais en Merchant, die hun humor toch doorgaans op andere plekken gaan zoeken. Dit is eigenlijk vooral feelgood, hoewel de basis toch een soort van sociaal drama is. Maar gelukkig laat men de zwaarmoedigheid links liggen (is ook al zo vaak gedaan) en kiest het duo voor een warmere aanpak.

Dat het uiteindelijk van de hand van Gervais/Merchant is merk je voornamelijk aan de cameos. Beide heren zelf natuurlijk, maar Speirs, David Earl en uiteraard Karl Pilkington behoren allemaal tot hun wereldje, hoewel sommigen pas na deze film. Soms het het verlaat kijken ook zo z'n voordelen.

Verder een filmpje dat voorbij vliegt Best grappig, ligt ook niet zwaar op de maag, maar is op de juiste momenten toch ook wel emotioneel raak. Acteurs doen het allen goed, regie is kundig (maar wel eerder braaf) en het duurt ook niet al te lang.

Erg fijne filler met andere wooden. Een echt meesterwerk is het niet, daarvoor kleurt het toch net wat teveel binnen de lijntjes, maar heb er mij best mee geamuseerd.

3.5*

Eerlijk gezegd had ik nog nooit van deze film gehoord. Maar omdat hij op Netflix stond en ik Gervais meestal wel kan waarderen, heb ik hem maar eens opgezet. En daar heb ik helemaal geen spijt van.

Want wat een leuke, sympathieke film is Cemetery Junction. Het Reading van de jaren 70 wordt op een heerlijke manier geportretteerd. Met de inmiddels vaak achterhaalde denkbeelden van toen in een glansrijke, en nogal botte hoofdrol. Geen lachen gieren brullen, en ook geen tranentrekkende emotionele scenes. Maar een subtiele glimlach en een lichte snik. Gervais heeft een fijne, uitgebalanceerde cast op weten te trommelen en ondanks dat de film nergens echt origineel is verveeld hij geen moment.

Behoorlijk.

Geen grootse cinema, maar tegen de bekoorlijke achtergrond van de jaren 1970 en zich afspelend binnen typische Britse arbeiderstoestanden een keurig gemaakt filmpje. Het is even afwachten of het de komische dan wel de dramatische toer opgaat, maar men heeft dat nog redelijk in balans kunnen houden. De film is vooral sympathiek: makkelijk behapbaar en licht verteerbaar. Een ideale ontspanner op een doordeweekse avond, niet meer en niet minder.

3