The Marriage Circle (1924)

Moeilijk om in een film zonder dialoog de concentratie te behouden. Ben na een half uur afgehaakt, en probeer het later wellicht verder te kijken. De muziek was overigens erg leuk, samen met het beeld. Daar was over nagedacht.

Dit werkt voor mij niet. Een dialoogfilm in de silent era. De grootste fout die Lubitsch hier in mijn ogen maakte heeft vooral betrekking tot de cast. Ik had moeite met mensen uit elkaar te houden wanneer ze A. op elkaar lijken, B. een enorme bak licht op hun gezicht hebben en C. je hun stemmen niet hoort. Ik ben een groot liefhebber van de geluidsloze film en ga er vanuit dat Lubitsch mij vast een ander maal wel entertained, maar hier werd ik niet warm van.

Pertinent oneens met bovenstaande reactie. Dit was helemaal niet zo'n dialoogfilm. Vond juist dat Lubitsch de tekstbordjes tot het minimum beperkte. Het gaat voor een deel wel om het vertellen van het verhaal met allerlei intriges, maar uiteindelijk gaat het om de emoties. En die werden helemaal niet veel toegelicht. Lubitsch liet de acteurs het werk doen. Verder vind ik het onvoorstelbaar dat je de acteurs niet uit elkaar kan houden, ze lijken niet eens op elkaar.

Maar goed. Leuk om eens gezien te hebben, maar niet zo sterk als later werk van Lubitch. Dit mist nog wat de bekende Lubitsch Touch. Het is ook helemaal geen komedie, zoals hierboven en op imdb staat maar een echt drama (hooguit met enkele komische momenten. De overspelperikelen doen een kleine 100 jaar later echt wel wat gedateerd aan. Het verhaal is zeker niet slecht, maar eenvoudigweg niet zo bijzonder. De troef vond ik de acteurs. Helemaal niet zo theatraal als de meeste tijdsgenoten. Hooguit een beetje op momenten. Ik zeg het zelden over stomme films, dat de acteurs me in positieve zin opvallen. Ik hoorde een filmmaker (vergeef me zijn naam) weleens zeggen dat je acteren pas goed kan beoordelen als je het geluid af zet. Hier is dat al gedaan. Vond hier juist zo sterk dat emoties die verder niet echt toegelicht kunnen worden zo duidelijk worden. Maar dan dus niet met alle wilde handgebaren en overdreven mimieken (hoewel dat ook zijn charme kan hebben hoor). Eerder subtiel in de meeste gevallen.

Maar had er toch iets meer van verwacht. Deze staat te boek als Lubitsch beste stomme film. Buiten het acteren (dat ik het beste vond uit de silent era) is het nauwelijks bijzonder.