De Vierde Man (1983)

Renée Soutendijk is erg goed; sexy en gevaarlijk tegelijk. Jeroen Krabbé speelt overtuigend de markante en wat wereldvreemde schrijver (Reve).
De Vierde Man is misschien niet erg evenwichtig, maar wel mooi gemaakt.
Het verhaal is misschien niet zo subtiel, maar daar ga je in mee of niet. Ik kies voor het eerste. Ten slotte is Krabbé aan de drank en heeft hij waanideeën. Daarom zijn het ook van die overdreven dingen.
De stylering van de film vind ik erg goed. De muziek werkt goed spanningsverhogend.
De laatste tien minuten vond ik een beetje slapjes. Het ongeluk had eigenlijk de climax en het einde van de film moeten betekenen.

Hoewel zeker niet slecht, vond ik dit toch verre van het Soldaat van Oranje naar de kroon stekende klasse-stuk wat ik ervan had verwacht ("beste Nederlandse film allertijden" is me al van verschillende kanten komen aanwaaien voordat ik deze film zag). De film hobbelt voort waarbij in de loop van dat proces er allerlei plotwendingen geforceerd worden bijgesleurd. Het liet geen ruimte voor spanningsopbouw, plotsklaps was daar weer een draai in het verhaal waar een kwartier op werd doorgebouwd tot de volgende draai in het verhaal. Tegenvaller, 3 sterren.

Had hem laatst opgenomen en aangezien ik altijd nogal krap in de videobanden zit (wie niet ), heb ik hem gekeken.

De vele negatieve reacties na de film spoorde mij niet echt aan om de film te gaan kijken, maar aan de andere kant was ik ook wel benieuwd.

En ik moet zeggen dat ik aangenaam verrast was (in positieve zin dus ). Ik moet wel zeggen dat de cast niet top acteerde, maar de beeldschone Soutendijk, maakte dit grootendeels wel weer goed. Verder een bizar, maar goed verhaal en erg mooie muziek. 4*

Ook deze film vind ik steeds beter worden. Er vallen me steeds weer wat nieuwe verwijzingen op. Mooie muziek en mooie beelden. Erg knap van Soeteman wat hij er allemaal uit heeft weten te halen. Erg vreemde, maar lekkere sfeer. Soutendijk speelt geweldig in de film, Krabbé en Hoffman over het algemeen goed. Hier en daar een wat minder moment. Vooral de laatste scenes waar Krabbé zich eigenlijk moet laten gaan ziet het er hier en daar wat gespeeld uit, maar tegelijkertijd toch ook weer beklemmend. Een aantal zeer krachtige shots en absoluut een meesterwerk(je)! 4,5*

Prachtige sfeer en werd geheel gegrepen door het personage Reve, zijn gedachten, zijn gevoelens, zijn obsesies; dingen die me in het personage plaatsten en niet meer los lieten. Ondanks wat schoonheidsfoutjes enorm intrigerend. 4,5 *

Het einde en de ziekenhuisscene waren juist formidabel. Reve's (o.a. katholieke) symboliek druipt er vanaf.

De Vierde Man staat sowieso bol van symboliek en daarmee gepaarde prachtige scenes. Krabbé en Soutendijk spelen uitstekend. Het enige dat de film nekt is dat hij de tand des tijds niet helemaal heeft overleefd. Het auto-ongeluk was inderdaad niet om aan te zien, erg lelijk. Dat waren van die momenten dat ik met gekromde tenen op de bank zat. En een aantal zeer slechte na-synchronisatie momenten

Vier sterren voor dit meesterwerkje, als de film met betere special effects was geschoten zou het verklein-aanhangsel er niet gestaan hebben.

Dit is mijn allereerste Nederlandse Verhoevenfilm die ik zag. Hij was erg mooi en ook typisch Nederlands: Bizare dingen, blote piemels, vagina's, sex, homosex. De film zit heel goed in elkaar en je bent tijdens het kijken alleen maar bezig met puzzelen. De film oogt af en toe ook best wel griezelig aan (vooral met sommige hallucinaties) en is daarom ook vaak erg spannend. Die piemel afknip-scene vond ik zeer pijnlijk. Jeroen Krabbe zet een hele leuke rol neer samen met Renee Soutendijk die aan het eind met een spin vergeleken word omdat haar 4 mannen toevallig 1 voor 1 doodgingen Vond ik trouwens heel goed verzonnen eigenlijk en een mooie overeenkomst met dat spinnetje in het web in het begin. Prachtig Symboliek

Hele geslaagde Neerlandse film.

4*

2 sterren voor de sex scènes en 1 punt voor het verhaal. Vooral de scene waar Renée Soutendijk op Jeroen Krabbé zat en zei "kijk nu ben ik net een jongetje" staat me nog bij. De scene met de ijzeren staaf door het oog was ik best aardig.

De Vierde Man is tot nog toe duidelijk de beste film van Verhoeven die ik gezien heb. De combinatie tussen realiteit en de ' magisch ' aandoende visioenen die Krabbe krijgt werden doeltreffend uitgespeeld, al was het soms via een counter nadat de andere zijde van het doel nipt schoongehouden werd van de soms wel erg slechte dialogen, die nou niet gelijk de spanning voedden, maar eerder afbraken.

Mooi moment vond ik toen Krabbe ladderzat naar allerlei filmpjes op een projector zat te kijken en de waanzin nabij leek te zijn. Andere fraaie momenten waren de scenes met die mysterieuze, soms opdoemende vrouw en al die rode, door de rondte vliegende rozeblaadjes. Visueel was de film dus zeker wel te doen en ook qua spanning viel het mij niets tegen. 3,5*

Wat een maffigheid!

1e ziening van De Vierde Man.

Hoogstwaarschijnlijk mijn eerste Reve verfilming. Dat is nogal een belevenis! Wohoo!

Het verhaal op zich is niet om over naar huis te schrijven; daarentegen is de curiositeitswaarde enorm. En om die reden is het meer dan de moeite waard deze film eens te gaan bekijken.

Daarnaast fungeert de film als een interessant tijdsbeeld voor die periode, de vroege jaren 80. Leuke bonus.

De Vierde Man vind men een van de betere Nederlandse films van Verhoeven maar ik vind 'm eigenlijk irritant. De scene's waren voorspelbaar qua vloeken en geweld. Scene's zoals bijvoorbeeld dat de man in de trein aan "meneer Krabbé" gaat vragen of hij Thee of Koffie wilde. Je kon gewoon raden dat er weer gescholden zou gaan worden en ja hoor, meneer Krabbé gaat weer schelden. Altijd is het precies hetzelfde. Er bleek heel wat achter deze Thriller te zitten maar ik zie er niets achter. 0,5.

Herzien en vind hem eigenlijk heel sterk. De zwarte humor in combinatie met het occulte verhaaltje werkt gewoonweg. Veel sterke droomachtige scenes en het basisconcept dat ook in Basic Instinct gebruikt ging worden, maken dit een heel vermakelijk film. Ik zie dingen terug van Hitchcock, Fulci en Bunuel.

Wat mij betreft moet je deze film absoluut niet te serieus nemen (zoals Verhoeven ook zou verklaren) en de symboliek was om recesenten om het verkeerde been te zetten (zoals Soeteman zou verklaren). Gewoonweg laagdrempelig vermaak, zelfs. Niet perfect, maar wel sterk bovengemiddeld. 4 sterren.

[edit] reacties vallen me hier tegen, zeg!

Redelijk sterke verfilming van een sterk boek van Reve. Het symbolisme ligt er constant erg dik op, maar dat is op zich niet zo erg. Krabbé is best wel overtuigend, en de gortdroge humor van Reve brengt hij op momenten erg goed over.

De film gaat echter de fout in in het laatste kwartier, na de dood van Herman. Niet zozeer de manier waarop dit in beeld is gebracht (ik vind het te flauw om daarover te klagen, de scene doet z'n werk), maar wat erna allemaal gebeurt. Alle symbolisme wordt hardop uitgelegd door een Krabbé die opeens totaal belachelijk acteert (wiens schuld dat is laat ik maar in het midden).

Maar nogmaals, leuke film die het moet hebben van het symbolisme, de lokaties, de hallucinerde momenten (die, mij net als een andere user hier, toch deed denken aan The Shining), het verhaal van Reve en het uistekende camerawerk van Jan de Bont.

Het werd tijd dat ik deze film eens een keertje echt zag. Vroeger heb ik de Vierde man ooit wel eens gezien, maar daar stond me niets meer van bij. Ik moet zeggen dat het toch wel een erg sterke film is.

Verhoeven weet het geheel te voorzien van een surrealistisch sfeertje, door de kijker regelmatig droomscènes voor te schotelen. Erg mooie scènes, die goed werken in combinatie met het verhaal. Het acteerwerk mag er ook zijn. Krabbé is goed, maar Soutendijk speelt echt geweldig. Ze zet een mystieke vrouw neer, die er tegelijkertijd verleidelijk, maar ook beangstigend uitziet, erg knap.

Er zitten soms wel wat mindere momenten tussen, zoals de dialogen, die soms wat minder zijn. Als Krabbé bijvoorbeeld zegt dat hij Soutendijk eruit vind zien als een jongen. Maar daartegenover staat wel de geslaagde zwarte humor. Visueel ziet het er grotendeels ook erg mooi uit, ook al oogt het hier en daar een klein beetje gedateerd. Maar dat mag de pret niet drukken.

De Vierde Man is een puike film, die zich kan meten met de beste Nederlandse films aller tijden.

4,0*

Krabbé's kruis.

Bijzondere filmklassieker van eigen bodem. De film doet onevenwichtig aan maar krijgt hierdoor eveneens een vreemd sfeertje, dat het verhaal ten goed komt. Enigszins gebeten door de immer scherpe tanden des tijds, staat de film nog steeds overeind. Verhoeven en De Bont weten hoe je een en ander in beeld brengt, tijdens hun (tijdelijk) laatste grote avontuur in het thuisland. Met dank aan de sterke Soutendijk en sfeervolle symboliek, waaronder misschien wel Krabbé's kruis.

Goed.

Het moet puur een kwestie van smaak zijn als je deze Hollandse Verhoeven klassieker niet weet te waarderen. Voor mij is het bijna alsof ik naar een parallel universum zit te kijken: het is Nederland, maar toch is het bijna niet te vergelijken met het Nederland van nu (en met hedendaagse Nederlandse films).

In een stad als San Francisco of LA ziet alles er al snel een beetje filmachtig uit, maar de suffige Hollandse setting wordt in deze film juist een sterke troef. Er is continu een ondertoon van zwarte humor. Dat, en sommige "shock value" scenes, vindt natuurlijk niet iedereen leuk. Maar is het wel jouw smaak, dan vermaak je je kostelijk. Ik vind het in ieder geval heel knap, de balans die Verhoeven weet te vinden tussen arthouse en licht vermaak.

“De Vierde Man” was de laatste Nederlandse film die Paul Verhoeven maakte voor zijn Hollywood-avontuur en bevat alle typische Verhoeven-elementen in grote mate en levert een schitterende zwartkomische psychologische thriller op die zijn gelijke niet kent. Jeroen Krabbé schittert in zijn beste rol ooit, die van Gerard Reve (de schrijver van het boek waarop de film is gebaseerd), een biseksuele schrijver die geteisterd wordt door bizarre nachtmerries en dagdromen die zijn dood voorspellen. Wanneer hij na een spreekbeurt in Vlissingen in contact komt Christine Halslag [Renée Soutendijk], een koele, sexy blondine die hem de hele tijd heeft gefilmd, brengen ze de nacht samen door. Maar naar mate hij langer bij Christine blijft, beginnen zijn nachtmerries erg op de werkelijkheid te lijken en vreest hij werkelijk voor zijn leven... maar wanneer hij een foto ziet van Christines vriend Herman [Thom Hoffman], raakt hij volledig in de ban van Herman en besluit Gerard dat hij hem ‘moet hebben, koste wat kost!’

Dit is een visueel meesterwerk waarin droom en werkelijkheid op sommige momenten naadloos in elkaar overlopen, waardoor het zowel voor Gerard als voor de kijker soms moeilijk is om zeker te weten wat een droom is en wat de werkelijkheid is. Krabbé is buitengewoon intens, Soutendijk is de ultieme koele blondine, maar slaagt er ook in om Christine in haar meest kwetsbare momenten geloofwaardig te houden, bijvoorbeeld wanneer Christine en Gerard gaan zwemmen in de zee. Verhoeven strooit met hints, maar maakt nooit expliciet duidelijk of Christine nu werkelijk een Zwarte Weduwe is in wiens web Gerard is vast komen te zitten. Thom Hoffman zet ook een topprestatie neer, in een zeer gewaagde rol die niet alleen vereist dat hij naakt aan een Christuskruis hangt, maar waarin hij en Jeroen ook gepassioneerd met elkaar zoenen. Het zijn beelden die op je netvlies gebrand blijven en ook bijna 35 jaar later nog steeds kunnen shockeren. De bijrollen van Dolf de Vries en vooral die van Geert de Jong (vooral bekend uit Schatjes) zijn zeer effectief. Dit is een thriller van een Nederlandse regisseur op het top van zijn kunnen, een film die het verdient om door een nieuwe generatie filmmakers en filmliefhebbers te worden ontdekt.

Een tijdje terug moest ik De Vierde Man van Gerard Reve lezen voor mijn boekenlijst. Ik vond het een waardeloos boek. Puur Reve die zijn seksleven etaleert en oeverloze overpeinzingen en dat ook nog eens in vermoeiende fonetische spelling geschreven. Ik was dan ook terughoudend om Verhoeven's verfilming te bekijken, maar het moest nu eenmaal want ik wilde toch alle films van Verhoeven eens gezien hebben. Nu ben ik toch erg blij dat ik de film heb gezien.

Gerard Reve geeft een lezing in Vlissingen, omdat het te laat is om terug naar huis te gaan overnacht hij bij de penningmeester van de boekenclub. Hij besluit een tijdje bij haar te blijven, maar dan ontdekt hij dat haar vorige drie geliefde allemaal zijn overleden. Omdat hij zich aangetrokken voelt door haar vriend blijft hij. Tiereliere lier wie is nummer vier?

Zowel in het boek als in de film vind ik het personage Gerard Reve maar een pervers en arrogant persoon (niet dat de schrijver perse ook zo is). Zo heeft Jeroen Krabbé hem dan ook vertolkt, knap gedaan. Vreemde keuze om in de verfilming het personage ook Reve te laten eigenlijk, zeker gezien de grote verschillen tussen het boek en de film. Renée Soutendijk speelde ook goed. Wel waren veel dialogen erg geforceerd, maar dat is nu eenmaal als je films in je moedertaal kijkt denk ik.

Waar het boek slechts een sfeervolle droomscène had zit deze verfilming vol van de surrealistische visioenen. Daarnaast bevat de film heerlijke Hitchcockiaanse Suspense. Later zou Verhoeven in Amerika verder borduren op de Thriller-elementen van De Vierde Man in Basic Instinct, helaas liet hij de symboliek en het surrealisme daar achterwegen.

Als Katholiek was ik bijzonder gecharmeerd door de geweldige religieuze symboliek van Verhoeven. De vele verwijzingen naar de maagd Maria bijvoorbeeld. Omdat zijn vorige films erg slecht werden ontvangen door critici wilde Verhoeven een serieuzere film maken. Een occulte thriller met religieuze symboliek. Samen met Gerard Soeteman koos hij het boek van Reve als basis. Verhoeven liet zich voor de film inspireren door de visuele stijl van Alfred Hitchcock, het surrealisme van Luis Buñuel en de religieuze symboliek van Ingmar Bergman. In Nederland werd de film door critici inderdaad beter ontvangen dan Spetters, maar dat lieten de bezoekerscijfers niet zien. Wel is het in Amerika een cult-film geworden, geen wonder dat Verhoeven even later internationaal doorbrak.

Misschien moet ik Reve toch nog maar een kans geven. Uit zijn boek haalde ik verwijzingen naar de Mariaverering niet echt, maar zijn opvatting in de film over fantasie en het katholicisme kan ik me (als Katholieke romanticus) zeker vinden. Ik vind persoonlijk ook dat andere christelijke stromingen, zoals bijvoorbeeld het Calvinisme, te zakelijk zijn en buiten het evangelie voor weinig openstaan. Bijvoorbeeld niet voor kunst of occulte Thrillers...

De Vierde Man is een heus cinematografisch meesterwerk van eigen bodem. Met name de surrealistische visioen waren briljant en zeer stilistisch geschoten door Jan De Bont met gebruik van haast onmogelijke overgangen. De muziek van Loek Dikker hielp de naargeestige sfeer ook enorm.

Het homo-erotische had van mij niet zo gehoeven, maar daarbuiten is deze film me bijzonder goed bevallen. Naargeestige Hitchcockiaanse spanning in het Nederland van de jaren '80 met surrealistische verwijzingen naar de dood en de maagd Maria.

Aardige film maar toch wat anti-climactisch. Echt spannend is het ook nergens dus om het een thriller te noemen is eigenlijk onzin. Wel boeiend genoeg om af te kijken.

Interessant detail is dat er expres veel symboliek in is gestopt omdat critici dat destijds altijd geweldig vonden en Verhoeven's vorige, rauw-realistische film af hadden gekraakt. En bij deze film werd het ook bejubeld. Toch is het niet een film geworden die nergens op slaat, de symboliek is ook vrij simpel en treffend. Anderzijds blijft het een vage film omdat nooit duidelijk wordt hoe het zit.

In scenarist Soeteman's woorden (kan het Engelstalige interview helaas niet meer terugvinden): "he wanted to fuck the critics, and he succeeded". De critici die het geweldig vonden zijn een beetje in hun hemd gezet. In de ogen van Verhoeven was het misschien meer een niemendalletje, een verfilming van een flinterdun boekenweekgeschenk. Na deze film zocht hij zijn heil in Hollywood.

Mooi gefilmd, alleen de namaak-Hoffman na het ongeluk is wel heel nep. Ik vind de film ook te kort, eigenlijk had er nog wel een wat geraffineerder einde aangesponnen mogen worden. Zo kun je je afvragen of er nog geknipte stukjes film door Christine verstopt zijn.

Deze film was ook vooral in de VS een arthouse-succes. Voor wie eens wat anders wil zeker de moeite, wat meer arty en wat minder expliciet dan Basic Instinct (die ik zelf evengoed beter vind, blijkbaar hou ik meer van rechttoe rechtaan).

Buitengewone film van Paul Verhoeven : psychologisch, zwoel, erotisch, surrealistisch...die lang, heel lang op het netvlies blijft plakken.

Het verhaal van de betweterige maar angstige en door de dood geobsedeerde schrijver wordt heel expressief en visueel krachtig gebracht. De sterke scènes, van rustige romantiek tot horrorachtige visioenen volgen elkaar in een goed onderhouden tempo op en boeien zonder uitzondering. Heel bijzonder zijn ook deze waar het geloof centraal staat (Maria, het kruisbeeld...)

Jeroen Krabbé zet een schitterende act neer en Renée Soutendijk zit goed in haar rol van mysterieuze vrouw.

Uitstekende film over een schrijver die een relatie begint met een vrouw die hij ontmoet op een lezing. Een mysterieus verhaal dat zich langzaam ontvouwt en vol staat van de symboliek. Er wordt leuk gespeelt met fantasie en werkelijkheid en dat levert een aantal prima scenes op. Jeroen Krabbé en Renée Soutendijk zijn beiden goed gecast.

Fijne film toch wel. Had hem al wel eens eerder gezien en kon me vooral het einde van Hoffman nog voor de geest halen, viel me nu op dat die scène wel erg nep was. Wat verder opvalt is het mooie camerawerk van De Bont, de goeie performance van Krabbé en het overdadige gebruik van al dan niet religieuze symboliek. Of het de bedoeling was weet ik niet maar ik vond het wel humor, vooral die appelschil als aureool. Ken weinig filmmakers die met dergelijke scenes wegkomen, maar Verhoeven neemt zichzelf duidelijk niet al te serieus en dat scheelt.

Toch een puntje van kritiek, de film is zo goed als spanningsloos. Zo doet Krabbé de eerste grote ontdekking (ze is al 3 keer getrouwd geweest!) als de zwarte weduwe nota bene van huis is. Beetje dronken wat filmpjes afdraaien, dat had toch beter gekund. Ook de tweede grote ontdekking (ze zijn alledrie dood!) in de graftombe was wat flauw.

Behoorlijke tegenvaller waar ik toch wat meer van verwacht had. Desondanks zou ik het boek nog wel een willen proberen met uiteraard de hoop dat dit beter uitpakt.

Het verhaal bij aanvang is lang niet gek, een schrijver geplaagd door visioenen, die zijn vlam/vriendin niet meer vertrouwd. De visioenen ansich zijn fraai en verontrustend, Krabbé acteert prima als Reve en Soutendijk is uiteraard bijzonder fraai als vrouwelijk schoon. Het 'ongeluk' is typerend voor, zelfs lachwekkend en de uiteindelijke ontknoping is nog best aardig, hoewel niet heel onvoorspelbaar.

Behalve die goede elementen is De Vierde Man een typerend Nederlands/Verhoeven product met veel expliciet naakt, nog meer bandeloos en zedeloosheid en onbegrepen gedrag. Krabbé die in het begin van de film uit bed kruipt en meerdere scènes met zijn pieleman vol in beeld is. Onlangs had iemand gezegd dat de vele grove dingen in Brimstone een middelvinger naar Hollywood was, zo van; kijk eens wat wij durven! Laat ik nu dat gevoel bij dit soort momenten hebben. Een gnuivende Verhoeven achter de camera die zegt: die staat er op jongens! Ik vind het ronduit smakeloos.

En jammer is het, want het verhaal is er, net als het mysterie. Het verhaal van Reve, vanuit de eerste persoon, waarschijnlijk omdat hij zelf op een gegeven moment kampte met psychische problemen, depressie en agressie, klinkt in die zin bekend. Dus vreemd is het niet, de op hol geslagen fantasie ook niet. De sfeer in het begin lijkt ook goed met duistere muziek, toch jammer dat dit niet doorgetrokken wordt over de hele lengte en daarmee gewoon een gemiste kans is.

NL Verhoeven.

Tot nu toe de vroegste Verhoeven-film die ik heb gezien, maar waarbij hij ooit fris in mijn beoordelingen begon is het tegenwoordig vooral lager en lager geworden. Ik zie Verhoeven erg graag in lompe actiefilms met een satirische inslag. The Fourth Man is eerder een thriller met wat hallucinante momenten die niet zo goed werkt.

Het grootste obstakelpunt waar de film mee kampt is het verschrikkelijke acteerwerk van zowel Krabbé als Soutendijk. Soeteman keert wederom terug voor het schrijven van de dialogen, maar wat mij betreft hadden Verhoeven en Soeteman lang geleden de samenwerking al moeten afkappen. De dialogen voelen onwerkelijk en dom aan. Misschien dat dit bij het verhaal hoort, maar ik vond het voor geen ene meter werken.

Het onwerkelijke acteerwerk zorgt ervoor dat heel veel positieve elementen slecht uitpakken. Zo is het camerawerk van De Bont erg sterk te noemen en zorgt voor wat stijlvolle momenten. Verder pakt de film visueel meerdere malen sterk uit met wat mooi kleurgebruik en leuke, vervreemdende scenes. Dat zijn de momenten waar The Fourth Man het van moet hebben.

Daar eindigen alleen mijn complimenten weer. Het was een verhaal waarmee ik me nooit verbonden voelde. Saai wil ik het niet noemen, maar het voelde vooral aan alsof ik naar een soort toneelstuk keek. Opzicht had de regie van Verhoeven best kunnen werken, maar dan had hij echt de persoon moeten ontslaan die verantwoordelijk was voor deze dialogen. Enkelen zijn zo slecht dat ze volledige sequenties neer laten storten. Denk maar aan dat ziekenhuismoment waar Krabbé Maria ziet. Oei oei oei.

Al bij al een matige film van Verhoeven. Ik zie hem liever gewoon lompe films aannemen, met romantiek is hij namelijk minder sterk. Ondertussen is zijn stijl erg strak en heeft hij meerdere toppers afgeleverd, maar veel daarvan kwamen pas na het maken van deze film tevoorschijn. Ik kan hier niet zoveel mee, er zijn teveel elementen die een afstotend effect hebben, en dat belemmert me ervan om hier van te genieten.

Wellicht de minste film van Verhoeven, wat mij betreft - en misschien komt dat grotendeels door de cast die me niet ligt. Jeroen Krabbé in zijn jonge jaren, neeh. En Soutendijk, had daar dan een Kristel voor genomen, dan had het plot misschien nog in de verte geloofwaardig kunnen worden. Absoluut niet overtuigend. En dan de beeldstijl nog - net te vaak gewoon echt lelijk.

Maar een ander aspect is wel dat ik de film gewoon ook te vaak gezien heb, en het verhaal is wel sterk genoeg dat dat je in alle details bijblijft. Niet echt meer mogelijk om daar dan een neutraal en afgewogen oordeel over te vormen.