Itinéraire d'un Enfant Gâté (1988)

Deze film is zo romantisch als de pest (met de eigenlijk nogal foute combinatie van Frans chanson, circus en safariparken), maar hij doet dat met zo'n overtuiging dat ik er helemaal in mee ging Het verhaal is wisselvallig en nogal raar opgebouwd (hoewel dat wel een deel van de charme vorm) maar er zit zeker iets in. Bovendien uitstekend geregisseerd en met heel mooie beelden, en bepaalde scenes vond ik erg interessant (vooral het begin was zeer mooi) De acteurs waren wel niet altijd even overtuigend en het verhaal is op zijn zachtst gezegd nogal voorspelbaar. Geen écht goede film al bij al, maar ik gun hem met plezier 3.5 sterren.

Itinéraire d'un enfant gâté (Levenspad van een verwend kind) is een zuivere comédie dramatique of tragikomedie. Alhoewel Jean-Paul Belmondo in 1989 hiervoor een Cesar Award kreeg (de Franse tegenhanger van de Amerikaanse Oscars) is dit volgens mijn bescheiden mening zeker niet zijn sterke prestatie. Het script rammelt de eerste 45 à 50 minuten als een oude autobus, maar nadien komt er veel meer vaart en verhaal in de film. Over Cesars gesproken, er werd ook een beeldje ontvangen voor beste muziek, wat mij zeker verdient lijkt. Deze film werd opgedragen aan Jacques Brel, wat zeer duidelijk te horen is. Een iets mindere Lelouch maar zeker het bekijken waard.

Deze vanavond voor het eerst bekeken.

Film komt wat moeilijk op gang, maar de beelden zijn vaak erg mooi en de melacholische songs, die ze begeleiden, maken het geheel toch heel bijzonder.

Wanneer de rol van Anconina groeit, komt er langzaam maar zeker ook wat meer humor naar boven. Hij zet zijn karakter erg leuk neer.

Het is niet helemaal de avonturenfilm, die ik van te voren dacht dat het zou zijn, maar het is zeker geen slechte film.

Daarvoor zit er ruimschoots genoeg moois in deze film, wat je doet besluiten toch nieuwsgierig verder te blijven kijken.

Belmondo is goed en heeft hier al een paar jaar het actie-genre vaarwel gezegd. Hiervoor in de plaats zet hij een mooie karakterrol neer, die hem een Cesar opleverde.

Alles bij elkaar levert dit een aparte, bijzondere film op, die niet naar ieders smaak zal zijn.

Een mooie zeven, ofwel 3,5 ster.

Duidelijk een Lelouch.

Niet zijn beste, maar zeker genietbaar met het speels, avontuurlijk karakter, de aandacht voor het muzikale (Francis Lai - geen verrassing - en de stemmen van Nicolle Croisille en (à) Jacques Brel).

Soms wat verwarrend - waarom niet - maar het is vooral een komedie met een korreltje zout te nemen, bijwijlen aandoenlijk en zeker ook stoeiend op het talent van Jean-Paul Belmondo. Hilarische de scène waarin hij aan Richard Anconina (ook zeer degelijk) uiteenzet hoe hij het woord "bonjour" moet uitspreken en hoe hij in geen geval verbaasd mag doen.

Het mag je niet verwonderen dat Lelouch alles in het slot in een goede plooi laat vallen.

Bons baisers à tous.