Mugabe and the White African (2009)

Kon hier behoorlijk weinig mee. Moet bekennen dat de afranseling behoorlijk heftig was maar in mijn ogen hadden ze nog wel een tijdje door mogen filmen aangezien er nog voldoende meer gebeurde. Ik bewonder het lef van de makers maar als geheel werd me te weinig verteld en vond ik hem, tsja, ietwat aan de saaie kant.

Met gemengde gevoelens keek ik naar deze documentaire. Natuurlijk is Mugabe een racist en een schoft zoals de meeste Afrikaanse leiders. Feit is wel dat de blanken zich minstens zo racistisch gedragen, in riante villa's wonen terwijl hun zwarte werknemers in krotten wonen, en aardig proberen te blijven tegen hun blanke bazen, uit angst uit hun krot gezet te worden. Toen de zoon afscheid nam van zijn werknemers toen hij naar Namibië vertrok voor het proces, kon je zien hoe de onderlinge verhoudingen lagen: "Ik neem wel een paar dekens voor jullie mee terug uit Namibië." De werknemers durfden hun baas nauwelijks in zijn ogen te kijken...

Ik wil absoluut geen partij kiezen, en deze boer Mike Campbell is zo te zien een aardige kerel die hard gewerkt heeft voor zijn boerderij, en het is logisch dat hij niet weggejaagd wil worden.

Hij noemt zichzelf een blanke Afrikaan, en natuurlijk voel je je zo, als je voorouders sinds 1901 in dat huis wonen, maar eigenlijk is het natuurlijk een blanke Europeaan die in Afrika woont, net als bijv. Surinamers in Nederland altijd Surinamers zullen blijven. Ik snap de gevoelens van Campbell, en wat ze hem aangedaan hebben is walgelijk, onrechtvaardig en op geen enkele manier goed te praten, maar ik had graag gezien dat deze documentaire wat minder eenzijdig was: Hoe zouden wij reageren als een zwarte bevolking, waar ook vandaan, in Nederland aan zou komen, zich de grootste en beste stukken land zou toe-eigenen en alle leidinggevende functies zou innemen? Precies.

Een boeiend gebracht verhaal. Het leek vaak een film i.p.v. een docu.

Over de inhoud kan ik geen oordeel vellen. What you see is what you get. Het is dapper van die mensen dat ze de strijd aangingen door verzet te plegen.

Eerlijk gezegd zou ik mijn kinderen daar niet aan bloot stellen en met mijn eigendomsakte en wat belangrijke bezittingen vertrekken en bij opa en oma in Engeland juridisch de zaak aanvechten.

Mede gezien het idiote traineren van de rechtszaak aldaar. Dat zegt al genoeg over de stand van zaken.

De boer heeft 500 mensen op zijn land, waarvan 320 kinderen, circa 80 vrouwen, blijft over 100 mannen/werknemers? Best een enorm groot bedrijf dan.

Net als Hannibal viel het mij op dat de werknemers zich zeer onderdanig gedroegen. En hun maaltijd bestond blijkbaar uit een soeplepel grijze smurrie (pap?) geserveerd aan een lange tafel met mannen met bordjes, in tegenstelling tot de zichtbaar luxere maaltijd in de villa.

De mannen kijken hun werkgever niet in de ogen en zeggen zo goed als geen woord.

De boer zelf spreekt geen woord van de lokale taal en spreekt upper class Engels. Ook de werknemers spreken Engels, net als het neefje van de minister (pfff, wat een scene).

Ik kan mij niet aan de indruk onttrekken dat geen integratie heeft plaatsgevonden en de posities van blank en zwart aldaar sowieso niet gelijk zijn. Hoe verhouden zich de boeren en anderen zich precies met elkaar?

Hoe gaan de boeren onderling met elkaar om? Zijn ze georganiseerd? Zo ja, gemengd of apart?

Zijn er nette werknemersorganisaties?

Het geheel van wat ik in deze docu zag geeft mij toch nog steeds een gevoel van kolonisatie.

Of Mugabe racistisch is? Ja, dat zal wel als hij zich Hitler noemt.

Blijkbaar zit de doorn diep zoals Mike ook zei. Hoe die doorn daar precies terecht kwam, daar geeft deze docu geen antwoord op.

Sterk.

Spannende docu die vooral veel karakter laat zien van onze blanke Afrikanen maar ook de makers die bij ongemakkelijke en onveilige situaties toch blijven filmen. Als kijker voel je de spanning en zoals al vermeld lijkt het soms op een speelfilm, maar toch is het helaas echt. En de waarheid is hard.

Hoewel de situaties nogal walgelijk zijn, verbaast me bepaalde dingen niet. Het is jammer dat ze in Zimbabwe en nog veel andere Afrikaanse landen zo erover denken, maar toch denk ik dat het een gevolg is van kwetsbaar- en onwetendheid, iets wat niet echt aangekaart werd in de film. Het komt allemaal van een punt, wat het soms wat subjectief maakt.

Maar voor mij hoeft een docu niet altijd alles te belichten, zoals het maar niet vals of manipulatie is. En dat was het in mijn ogen niet. Docu verdient vooral veel punten uit sympathie en respect.

4 sterren